1. Bölüm

“Bazı karşılaşmalar, bir şeyleri hatırlatmak için değil… bir şeyleri yeniden yazmak içindir.”

Kar yağıyordu. Sessizce, inatla, dünyayı unutturur gibi…
Mercan Kızıltaş pencerenin ardında bu sessizliğe gözlerini bırakmıştı. Şehirden kaçmak kolay değildi ama kalmak da artık bir çöküştü. Ve şimdi, saatlerce süren bir otobüs yolculuğunun sonunda, dağın eteğinde kurulmuş küçük bir köyde, eski bir pansiyonun kapısındaydı.

Yorgundu. Ama içi garip bir şekilde huzurluydu. Şehirden uzağa kaçmak için çıktığı bu yol, sanki başka bir şeye götürecekti onu. Bilmediği bir duygu, adını koyamadığı bir heyecan vardı içinde. Belki de sonunda ilk defa kendini duymaya başlayacaktı.

“Hoş geldiniz,” dedi Feride Hanım, pansiyonun sahibi. Gülümsemesi sıcaktı, ama sesi tedirgindi.
“Ufak bir aksilik yaşandı… Odalarda bir karışıklık olmuş. Şu an elimizde sadece bir oda var. Maalesef… bir misafirimiz daha orada kalıyor.”

Mercan kaşlarını çattı. “Tek oda mı kaldı?”
“Evet… Yarın sabah ayıracağız. Ama bu gece… idare etmeniz gerek.”

İstemediğini anlamıştı kadın. Ama Mercan, bu kaçışın içinde daha fazla sorun çıkarmak istemedi. “Peki,” dedi. “Zaten bu tatil huzur bulmak içindi, insanlarla tartışmak için değil.”

Kadın anahtarı uzattı. “İkinci kat, sağdan ikinci kapı.”

Mercan merdivenleri çıkarken ayak seslerini bastıran kalın halılar dikkatini çekti. Her şey eskiydi, ama bu eski oluş bir sıcaklık taşıyordu. Anahtarı çevirdi, kapıyı açtı…

Ve içeride biri vardı.
Camın önünde durmuş, dışarıyı izliyordu.
Boyu uzundu. Saçları dağınık ama dikkat çekiciydi. Üzerinde koyu renkli bir kaban vardı. Ve yüzü… tam anlamıyla tanıdık değildi ama garip bir his bıraktı içindeki bir yerlerde.

Erkek döndü. Gözleri Mercan’ın yüzünde birkaç saniye durdu.
Sanki tanıyacak gibi oldu ama vazgeçti. “Sanırım… yeni oda arkadaşım sensin,” dedi. Sesi sakindi ama ukala bir tını taşıyordu.

Mercan çantasını yere bıraktı. “Geçiciymiş. Yarın ayrılacağım zaten.”

“Umarım horlamıyorsundur,” dedi çocuk, gülümserken başını yana eğdi.
Mercan iç çekti. “Umarım konuşkan biri değilsindir.”

Odayı sessizlik sardı.
Sadece camın ardındaki karın sesi kalmıştı.

İkisi de bunu sıradan bir karşılaşma sandı.
Ama bazen kader, aynı odaya yerleştirmekle kalmaz…
Yavaş yavaş unuttuklarını hatırlatır.
Ama önce… unutmuş gibi davranır.