Kar Tesadüfü

Karın ortasında başlayan bir yanlışlık, belki de en doğru hikâyeye dönüşüyordu…

Mercan Kızıltaş, şehirden kaçmak için çıktığı yolda, geçmişiyle farkında olmadan yüzleşmeye hazırlanıyordu. Okullar kar tatiline girince, kendine küçük, sessiz bir dağ kasabasında soluklanacak bir yer bulduğunu sanmıştı. Ama onu bekleyen şey, yalnızlık değil; bir yabancıydı.
Ve o yabancı, sandığı kadar uzak biri değildi.

Aynı odayı paylaşmak zorunda kaldığı Yekta… soğuk, mesafeli ve fazlasıyla ukala bir çocuk. Ama gözleri… garip bir tanıdıklık taşıyordu. Mercan onu tanıyamasa da, kalbi bir şeyleri hatırlıyor gibiydi.
Oda buz gibiydi, ama aralarındaki hava gittikçe ısınıyordu. Her suskunlukta bir cümle gizliydi, her bakışta geçmişin yankısı.

Kar, dışarıda sessizce yağarken; içeride yıllar önce unutulmuş bir bağ, kendini yeniden örüyordu.
Bir pamuk şeker kadar masum bir hatıra… bir çocukluk karşılaşması kadar kısa ama unutulmaz bir an…
Ve şimdi, bu yanlış oda paylaşımı, geçmişle bugünü aynı yatakta buluşturuyordu.

“Kar Tesadüfü”, bir yabancının aslında ne kadar tanıdık olabileceğini, en doğru hikâyelerin bazen yanlış bir anahtarın çevrilmesiyle başladığını anlatıyor.
Çünkü bazı aşklar… fısıltıyla değil, karla gelir.