Bilinmeyen cinayetler

Dııd-dııd..Sabah açılır açılmaz arkadaşımın araması ile uyandım.
"Sabahın köründe ne var arıyorsun".
Önemli olmadıkça uykumdan uyandırılmayı sevmezdim.
"Hadi çabuk ol.Cafenin önünde beklicem seni".

Benim aksime Ada,sabahın köründe uyanıp,tüm işlerini rahat-rahat yapardı.
Dersin başlamasına daha vardı.Evim üniversiteye pekte yakın sayılmazdı.Yinede bu saatte uyanmıyordum.

Kalktım.Dolaptan siyah bir tişört ve siyah,bol pantolon götürüp giyindim.Siyah benim en sevdiğim renkti.Saçlarımı ise açık bıraktım.Çantamı götürüp odadan çıktım.Annemlerde bu kadar çabuk uyanmama şaşırmıştı.Evet annemlerde her zaman erkenden uyanırlar. Bazen bana bize hiç benzemedin diye dır dır ederler.
"Anne ben çıkıyorum"
"Nereye gidiyorsun erkenden?"- Diye annem seslendi.
"Ada ile buluşcam"
"Tamam ama gelde bir şeyler atıştır aç gitme".
"Yok zaten cafeye gidicez orda yerim."
"Tamam sen bilirsin.Dikkatli ol"
Ayakkabılarımı giyinip çabucak çıktım.Ah lanet olsun.Ada yüzünden yolumu değiştiriyorum.Cafenin önüne vardım.Ama daha Ada gelmemişti.
"Nerde kaldı bu kız ya" Bana erken gelmemi söyledi ama kendisi yoktu.Ada hep böyledir her zaman geç kalır ve bende onu böyle beklerim.

Biraz geçti.Adanın geldiğini gördüm nihayet.
"Nerede kaldın.Ağaç oldum seni beklemekten."
"Özür dilerim Baharım.Evden çıkmam biraz uzun sürdü." Kumral saçları,yeşil gözleri ile her zamanki gibi mükemmel gözüküyordu.Tarzından bahsetmiyorum bile.
"Yine simsiyah giyinmişsin."
"Evet, ne var ben böyle seviyorum."
Ada renkli giymeyi severdi.Benimde ne zaman siyah giydiğimi görse şikayet ederdi.
"Tamam her neyse sana zaten söz geçiremem ben."
Cafeye girdik.Kahve içip bir şeyler atıştırdık.Her zamanki gibi Ada hesabı bana kitledi. Sınıfa geldiğimizde uykusuzluktan ölüyordum.

"Naber bebek" - dedi Aşkın.
Boyuma göre bebek diyordu bana.Bu da beni sinirlendiriyordu.Maviş gözlerini dikip, gülümseyerek bana bakıyordu.
"Nolmuş sana neden yorğunsun"
"Hiç sorma Aşkın.Bu cadı sabah-sabah beni uykumdan etti.Üstelik beş saat bekletti".
Aşkın kıkırdayarak gülmeye başladı.O sırada Alaz geldi.İşte benle ana okulu öğrencisi gibi uğraşan çocuk.
"Küçük cadı yorğun sanırım he"
İçeri girer girmez benle uğraşmaya başladı.
" Alaz,onla uğraşmayı bırak.Yoksa senin o kahverengi gözlerini sökerim"
Ne zaman biri bana bişey demeye çalışsa Aşkın beni korurdu.O buradaki en yakın arkadaşlarımdan biriydi.

Boş dersdi.Hoca gelmemişti.Bende kitabımı çıkardım,kaldığım yerden okumaya başladım.Çok heyecanlı kitapdı.Katillerden bahsediliyordu.Kitap ters köşelerle doluydu.
"Bitti" dedim heyecanla
"Bitirdin mi kitabı?"
"Evet bitirdiimmm"
"Bana verebilir misin Baharım. Öyle heyecanla okuyorsunki bende okumak istedim"
"Tabii al.Ama sakın hiç bir yerini yazma.Yoksa yenisini alırsın."
Ada kıkırdayarak güldü. "Yok yazmam.Konusu ne bunun?"
"Konusu katiller.Çok güzel kitap.Hemen okumaya başlamalısın."
"Tamam.Eve gidince okurum.Bu arada katil diyince aklıma geldide dün haberlere baktınız mı?"
"Evet.Yine biri öldürülmüş"

Bu aralar cinayetlerin sayı artmıştı.Ve bu cinayetlerin hepsini aynı adam yapıyordu.Bunu yapana adam demekte suç olurdu.O tam bir psikopattı.Adam öldürmek yetmezmiş gibi aynı zamanda kaçırıyordu.Kaçırılmış olanların sonu ne oluyordu bilinmiyordu.Katil onları öldürüyor mu yoksa bir yere hapis mi ediyordu belli değildi.Bu cinayet,kaçırılma olayları eskiden de vardı.Ama şimdiki gibi çok değildi.
"Her neyse bu konuda konuşmayalım.Çıkışta yine cafeye gidelim mi Bahar?"
"Gidelim.Oradan çıkıp kütüphaneye gidicem"

Dersler bitti.Ada ile beraber cafeye geldik.
"İstediğin şeyleri sifariş et.Hesap benden."
Bunu duyar duymaz şaşırdım.Bu kıza bir şeyler olmuş.Bu sabahda olduğu gibi her zaman hesabı bana ödetirdi.
"Sana bişey olmuş.Doğruyu söyle ne oldu."
"Yok bişey olmadı.Sadece içimden geldi.Her zaman senin hesabı ödediğini fark ettim.Bu seferde ben ödeyim dedim" Bir şeyde yanılıyordu. Ben ödemezdim,bana kitlerdi.
"Hıı iyi etmişsin. Aferin."

Cafedeki televizyonda haberler açıktı.Yine o katilden konuşuyorlardı.Sanırım bu katil dün birini kaçırmıştı.

Baya saat geçti.Hava kararmıştı.Adaya bir anda telefon geldi.
"Efendim anne."
...

"Tamam anne hemen geliyorum"
"Ne oldu?"
"Abim gelmiş.Gitmeliyim"
"Peki.Görüşürüz sonra"
"Görüşürüz"

Adanın abisi üniversite için taşınmıştı.Arada onları ziyarete geliyordu.Biraz katı biriydi.Akşamları izin vermezdi dışarı çıkmasına.Aynı zamanda Ada abisinden çok korkardı.

Biraz sonra bende çıktım.Geç olduğu için kütüphaneye gitmekten vazgeçtim. Evim buraya biraz uzaktaydı.Bende bu yüzden kestirme yollarla gitmeye karar verdim.Baya karanlıktı.Önümü zorla görüyordum.Bir anda bir ses işittim.
Ne olduğunu pek anlamadım.

"İ..m.fdrt"

Aldırış etmeden önüme devam ettim.Köşeyi döndüm ve o an her şey yavaşladı. Gözlerim tam önümdeki manzarayı algılamaya çalışırken beynim bir anlık şokla kilitlendi. Ne olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü... Birinin, birini öldürdüğünü görüyordum. Ama sanki dünya başımın etrafında dönmeye başlamıştı. Gözlerim, beynim her şeyi algılamakta zorlanıyordu.Siyah giysiler içinde, adeta bir gölge gibi hareket ediyordu. Gözleri, maskesinin ardında gizliydi. Ama bir şey vardı, o kadar yoğun bir şekilde... O an, sanki dünyanın tüm ışıkları sönmüş gibi hissettim. Her şey kararmıştı. Yalnızca baltanın her vuruşunda çıkan ses duyuluyordu.Her defa vurduğunda kan yüzüne,duvarlara,her tarafa fışkırıyordu.Korkumdan hemen yere çöktüm.Bir ağacın arkasında saklandım.Ne yapacağımı bilmiyordum.

Bacaklarım titriyor, kalbim hızla atıyordu. Burası çok tehlikeli, buradan kaçmalıyım diye düşündüm. Ama kımıldayamadım. O an sanki bir büyü altındaydım.Bir yanda korku, diğer yanda bir tür merak vardı. Bu insan neydi? Neden böyle bir şey yapıyordu? Gözlerimi kapatmak istedim ama bir yandan da olayı anlamak, ne olduğunu görmek istiyordum. İçim ikiye bölünmüştü.Dayanamadım gözlerimi kapadım.Gözlerim kapalı olsada balta seslerini duyuyordum.Durmak bilmiyordu.Gözlerimi açıp o tarafa baktım.Yanıp sönen lamba vardı.Azda olsa katili göre bilmişdim.Boyu uzun biriydi.Maske taktığı için yüzünü görememiştim.Kıza vurdukça her defasında psikopat gibi gülüyordu. O, bir yaratık gibiydi.

Karanlık olsada gözlerini çok hafif göre biliyordum.Çok garipdi gözleri.Katilin gözleri, ölümün soğukluğunu taşıyordu. Bir saniye bile göz kırpmadan, yalnızca baltanın hareketini izliyordu. Sanki o an, tüm dünyadan soyutlanmıştı.Baltanın kızın kafasına nasıl girip çıktığını inceliyor ve bunları kafasında kaydediyordu.Çok garip bir şekilde bundan haz alıyordu.Her vuruşta kalbim, boğazımda düğümlenen bir yumru gibi sıkışıyordu.Bayılcak gibi olmuştum.

Şimdi kendini kaybetmenin sırası değildi.Hemen kendine gel Bahar.Sakince derinden nefes aldım.Sessizce çantamı açıp telefonu götürdüm ve hemen polisi aradım.Polisi ararken arkaya baktım.Kız kanlar içinde yerde yatıyordu.Bir anda, her şey sanki dondu. Gözlerim, karanlıkta onu aradı ama o korkutucu figür artık yoktu. Ne kadar bakarsam bakayım, sadece yerde yatan kanlı beden kaldı. O an, birinin öldürülmesinin, hayatımda yalnızca anlatılan bir şey olduğunu, ama şimdi bizzat gözlerimle gördüğümde ne kadar farklı olduğunu hissettim.. ve o katil... O, artık benim içimde bir kabusa dönüşmüştü..