7.BÖLÜM DÖNÜŞ

Dağ yolu uzun ve zorluydu.Azad Zilan'ı kucağında taşıyordu Her adımı ağırlaşıyordu ama durmuyordu arkasından Baran yaralı kolunu tutarak güçlükle ilerliyordu Güneş yükselmişti ama içlerinde hala bir gece vardı baran zorla konuştu Azat Yavaşla Kan Kaybediyor azad durdu dizlerinin üzerine çöktü Zilanı dikkatlice yere yatırdı yüzü solgundu ama hala yaşıyordu Azad elini onun alnına koydu Dayan Az kaldı diye bağırdı diyen gözlerini hafifçe Araladı Beni köye götürme Azad Kaşlarını çattı neden diye sordu lan düşükle konuştu Babam beni affetmez dediAzadın sesi sertleşti Ben de ona affetmem Köy uzaktan görünmeye başlamıştı ama bu dönüş bile Kurtuluş değildi Bir yüzleşmeydi köyün girişine geldiklerinde herkes onları gördü ilk önce Sessizlik oldu son anda satılan başladı Zilan hıdıran kızı yaralı Mahmut ağa Avludan çıktı ilk Azad'ı gördü sonra zilanı gördü bir anda yüzü sertleşti Bu ne demek diye sordu Azat dimdik durdu hayatımı kurtardı köyde uğultu yükseldi Mahmut ağa bir adım yaklaştı düşman olan kızı seni kurtardı onu buraya yemek getirdin diye bağırdı Azad gözünü gözünü kırpmadı evet dedi Mahmut Ağa'nın sesi yine yükseldi o köyde düşmanına yer yok diye bağırdı Azat ilk kez Babasına karşı geldi artık düşman değil bu söz herkese susturdu baran araya girdi Eğer o olmasaydı şu an ikimizde ölüyorduk dedim Mahmut abi Antep'te ama Öfkesi denmedi bu mesele burada bitmedi dedi bitmeyecek diye karşılık verdi sizden bayıldı Ve o an artık geri dönüş yoktu.