29. Bölüm — Gerçeğin Bedeli

Polis sirenleri gittikçe yaklaşıyordu.
Depodaki sessizlik bir anda ağırlaşmıştı. Kimse ne yapacağını bilmiyordu. İvan’ın babası elindeki yüzüğe bakarken İnva bir adım öne çıktı.
“Yeter,” dedi. “Yıllardır bu saçmalığın içinde tutuluyoruz. Artık gerçeği bilmek istiyoruz.”
İvan da onun yanında durdu.
“Ben de,” dedi. “Ve bu kez babamın arkasında durmayacağım.”
Babası başını eğdi.
“Belki de haklısınız.”
Alex şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne demek belki?”
Adam derin bir nefes aldı.
“Anlaşmanın amacı aslında ailelerimizi korumaktı. Ama korku, yıllar içinde her şeyi değiştirdi. Ben anlaşmayı bozdum. Sonra herkes birbirini suçladı.”
Kayra kaşlarını çattı.
“Peki yüzük?”
“Yüzük, anlaşmanın tamamlandığını gösteren son işaretti. Onu yok edersek geçmiş sonsuza kadar saklı kalacaktı. Ama saklamak yerine gerçeği ortaya çıkarmamız gerekiyordu.”
İnva ona baktı.
“Ne?”
İvan omuz silkti.
“Artık bahanemiz yok. Sürekli rakibim olduğumuzu söyleyemeyiz.”
İnva'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Belki de rakip kalmak daha kolaydı.”
“Kolaydı,” dedi İvan. “Ama gerçek değildi.”
İnva birkaç saniye sustu.
Sonra elini İvan’ın eline uzattı.
İvan elini tuttu.
Bu kez ikisi de geri çekilmedi.
Dışarıdaki siren sesleri uzaklaşırken, geçmişin ağırlığı da yavaş yavaş üzerlerinden kalkıyordu.
Ama ikisi de biliyordu…
Asıl mesele geçmişi çözmek değildi.
Asıl mesele, bundan sonra ne yapacaklarıydı.
Çünkü bazen bir rakiple aynı ringde savaşmak kolaydı.
Zor olan, onun kalbindeki yerini kabul etmekti.
Ve onların son raundu daha bitmemişti.
“Sanırım,” dedi Alex, “bu hikâyenin en zor kısmını atlattık.”
İvan hafifçe güldü.
“Hayır. Bence daha yeni başlıyor.”
İnva ona baktı.
“Ne?”
İvan omuz silkti.
“Artık bahanemiz yok. Sürekli rakibim olduğumuzu söyleyemeyiz.”
İnva'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Belki de rakip kalmak daha kolaydı.”
“Kolaydı,” dedi İvan. “Ama gerçek değildi.”
İnva birkaç saniye sustu.
Sonra elini İvan’ın eline uzattı.
İvan elini tuttu.
Bu kez ikisi de geri çekilmedi.
Dışarıdaki siren sesleri uzaklaşırken, geçmişin ağırlığı da yavaş yavaş üzerlerinden kalkıyordu.
Ama ikisi de biliyordu…
Asıl mesele geçmişi çözmek değildi.
Asıl mesele, bundan sonra ne yapacaklarıydı.
Çünkü bazen bir rakiple aynı ringde savaşmak kolaydı.
Zor olan, onun kalbindeki yerini kabul etmekti.
Ve onların son raundu daha bitmemişti.