BÖLÜM 6 - SON MEKTUP

Albüm eskiydi.

Kenarları kıvrılmış, sayfaları sararmıştı. Sergio onu yıllardır açmamıştı.

“Bak,” dedi Daisy’ye, “Annem her şeyi saklardı. Gereksiz fişleri bile.”

Daisy gülümsedi.

Albümü dikkatle açtı, sanki yüksek sesle bakarsa bir şeyi bozacakmış gibi.

Birlikte güldüler; Sergio’nun çocukluk fotoğraflarına.

Annesinin omzuna yaslandığı bir kareye. Sonra…

Albümün arka kapağından bir şey kaydı.
Beyaz bir zarf.
Üzerinde titrek bir el yazısı:

“Sergio’ya.”

Zaman durdu.
Sergio’nun eli havada asılı kaldı.

“Bu… burada olmamalıydı,” dedi fısıltıyla.

“Ben… bunu hiç görmedim.”

Daisy zarfa bakmadı.

Sergio’ya baktı.

“İstersen açmayabilirsin,” dedi.

“Ya da… yalnız okumak isteyebilirsin.”

Sergio başını salladı.

“Hayır. İlk kez… yalnız olmak istemiyorum.”

Zarf açıldığında, kâğıt hafifçe titredi.

Sergio’nun elleri mi, yoksa geçmiş mi… belli değildi.

MEKTUP'TA

“Canım oğlum,

Eğer bunu okuyorsan, demek ki ben artık yanında değilim.
Biliyorum, güçlü görünüyorsun.
Ama sen hep başkaları için güçlü oldun.

Beni kaybettiğinde susacağını hissediyorum.

Lütfen bunu yapma.

Acını birine anlat.
Sevilmek, zayıflık değildir.

Eğer bir gün biri seni gerçekten görmek isterse,

ona sırtını dönme.

Ben seni hep gördüm.

Annen.”

Sergio okumayı bitirdiğinde, ağlamadı hemen. Boğazı düğümlendi.
Nefesi yarım kaldı.

Sonra Daisy’nin eli, sessizce onun elini buldu.

Sergio ilk kez sesli ağladı.

Omuzları sarsılarak.

Tutulmadan.

“Ben… kimseye yük olmak istemedim,” dedi kırık bir sesle.

“Bu yüzden sustum.”

Daisy’nin gözleri doluydu ama sesi netti:

“Ben de kimseyi kaybetmemek için kaçtım.”

O an, geçmişleri ilk kez çarpışmadı.

Yan yana durdu.

O gece bir anlaşma yaptılar.

Yüksek sesle değil. Büyük cümlelerle hiç değil.

Sergio dedi ki:

“Bir şey beni boğduğunda, söyleyeceğim.”

Daisy dedi ki:

“Bir şey beni korkuttuğunda, kaçmayacağım. En azından önce söyleyeceğim.”

Mükemmel olmadılar.

Ama dürüst oldular.

Ve o günden sonra,

acılar saklanmadı.

Duygular ertelenmedi.

Bazen ağladılar.

Bazen sustular.

Ama artık yalnız değillerdi.

Bazen bir aşk,

iki insanın birbirine iyi gelmesiyle başlamaz.

Bazen…

iki insanın ilk kez kendine dürüst olmasıyla başlar.