17. Bölüm

İREMİN AĞZINDAN

Piknikten döndükten sonra hiç kimseye ulaşamamıştım Yakubun ablasını telaşlandırmak istememiştim bu yüzden hızla kendimi toparladım ve şuan Manolyayı annesine bırakmak için yoldaydım kapıyı kaldım Yakubun gönderdiği adres tam olarak buraydı kapı açıldı karşımda genç bir kadın duruyordu bana ve yanımdaki Manolyaya baktı ‘’Sen kimsin ve kızımın senin yanında ne işi var ?’’diye sordu telaşla ben tam konuşuyordum ki hiç konuşmayan Manolya konuştu ‘Anne o yenge ona bayıyma dayım gitti ‘’dedi ne yengemi dedi ve işin kötüsü kadın bunu duyunca konuşmaya başladı ‘’Kusura bakma lütfen seni tanımadığım için bu kadar sert tepki verdim ‘’deyince gülümsedim ve yalanı devam ettirmek zorunda kaldım’’Manolyanında dediği gibi Yakubun kız arkadaşıyım onun işi çıktığı için ben bıraktı Manolyayı’’dedim gülümseyerek içeri gelmem için ısrar etmişlerdi ama kabul etmedim hızlıca eve geçtim. Saat tam 2 olmuştu ve hala haber yoktu aşağının kapısı açıldı ve ayak sesleri gelmeye başladı İlay gelmişti sanırım hemen kapıya koştum ama karşımdaki İlay değil gözleri kıpkırmızı ve perişan bir Yakup vardı ‘’Ne oldu sana Yakup ‘’dedim ‘’İrem Çınar ,Çınar şehit oldu kardeşim şehit oldu ‘’dedi ve bana sarılarak ağlamaya başladı ‘’Yakup anlamıyorum içeri geçelim konuşalım hadi ‘’diyerek içeri aldım onu koltukta oturuyorduk ‘’Anlat hadi ‘’dedim herşeyi anlatmıştı ve hala ağlıyordu onu ilk defa böyle görüyordum ama şuan korkuyordum o Abimden sonra bana güven veren ilk kişiydi ‘’Yakup gel benim omzumda ağla ama sana bişey olmasın ‘’dedim ağlayarak başını göğsüme yaslayıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı biraz sonra hıçkırıkları durdu uyuya kalmıştı muhtemelen battaniye almak için kımıldamıştım ki mırıldanmaya başladı ‘’Sen de gitme İrem bırakma beni ‘’dediğini duyunca geri oturdum.

İLAYIN AĞZINDAN
Şuan Aybarsla karşılıklı Çınarın evinde oturuyorduk Aybars daha fazla dayanamamış olucaktı ki ‘’Anacım biz şimdi gidelim yarın tekrar gelelim olur mu?’’dediğinde Ayşe teyze gözyaşlarını durdurmadan kafasıyla onayladı Aybars elini öptü ve çıktık arabada çık çıkmayan bir yolculuktan sonra eve geldik Aybars eve gideceğim sandı arkasını döndü ama niyetim onu yalnız bırakmamaktı ‘’Bu gece senin tek ağlamana müsade etmeyeceğim ‘’dedim Aybars odasına geçti ben direkt yatağın kenarına kıvrıldım çünkü beni göndermeye çalışacağını biliyordum o kocaman cüssesiyle küçülebildiği kadar küçülmüştü ve başını göğsüme yasladı bir anda konuşmaya başladı ‘’Seni kaybedicem sandım çok korktum sonra dedim ki beni bu kadar erken bırakmaz seni buldum bu sefer kardeşimi kaybettim onun tek istediği bir ailesi olmasıydı biliyor musun ?’’dedi ağlayarak ama belli etmemeye çalışıyordu ‘’O an anladım sen 2-3 ayda benim hayatım olmuşsun onlar ise ailem ve ben ailemi bir kere daha koruyamadım ‘’dediğinde konuşmaya başladım‘’Aybars ailenden 1 kişi eksildi acın da çok büyük Çınarı bende çok seviyordum ama bunun için asla kendini suçlama bilemezdin bilseydik en başında o pikniğe gitmezdik anlıyorsun dimi‘’dedim bu sefer o konuşmaya başladı ‘’İlay bi oğlumuz olursa adını Çınar koyalım mı ‘’dedi bu değişimi beni şaşırtmıştı ‘’Koyalım tabi bu seni mutlu edecekse neden olmasın’’’’İlay ben seni göremeyince çok korktum ve düşündüm ben senin hakkında hiçbirşey bilmiyorum’’dediğinde bende üzülmüştüm çünkü aynı şey benim içinde geçerliydi ‘’O zaman şöyle yapalım birbirimize sorular soralım hem aklın dağılmış olur’’dediğimde sormaya başladı’’En sevdiğin renk,sebze ,meyve,hitap ve en büyük hayalin ‘’tek tek cevap vericektim ‘’Lacivert,havuç ,bamya ,miniğim’’tekar sordu ‘’Sana kim miniğim diyordu ki’’cevapladım’’Babam bana hep miniğim derdi ama o günden sonra kimseye izin vermedim ne bana miniğim demelerine nede bana havuç almalarına ‘’dedim bu sefer ona sordum ‘’Benim aklıma soru gelmedi sen anlatsan biraz ‘’dedim ‘’Benim ailem hep 2 kişiydi annem ve ben o adam ben küçükken annemi çok döverdi annem en sonunda dayanmadı ve biz o gelmeden eşyalarımızı alıp o evden çıktık annemi o kadar dövüyordu ki kaçarken bile koşamadı ayaklarının altını yakıyordu annemle küçük bir ev tutmuştuk orada yaşıyorduk düşün 1+1 evde mutluyduk ama bi akşam kapımız çaldı annem açtı anneme tam 7 kurşun sıkmıştı 7 o gün ordan kaçtım ve bi yetimhaneye sığındım annem benim hep asker olmamı isterdi askerim diye severdi beni hatırlıyor musun karşılaştığımız gün çok mutluydum annemin hayallerini gerçekleştirdiğim için o kadar mutluydum zaten ondan sonra asker oldum hep mesleğime odaklanmıştım tim geldi, benim yaralarımı sardı.’’dedi ve sustu bi süre kimse konuşmadı sadece sarılıyorduk ve ikimizde uyuyakalmıştık.