4. bölüm · Kadıköy'ün Çocuğu
Bölüm 4: İlk Büyük Sınav
Turnuvadan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Eskiden akademiye gittiğimde sadece antrenman yapmayı düşünürdüm.
Topa nasıl vuracağımı...
Nasıl kurtarış yapacağımı...
Nasıl daha iyi bir kaleci olacağımı...
Ama artık farklıydı.
İnsanların bakışları değişmişti.
Antrenörler beni daha dikkatli izliyordu.
Takım arkadaşlarım bana daha fazla güveniyordu.
Ve ben ilk defa şunu hissediyordum:
Artık attığım her adımın bir anlamı vardı.
---
Turnuvadan sonraki ilk antrenmanda soyunma odasına girdiğimde herkes normal görünüyordu.
Ama benim için farklıydı.
Çantamı dolaba koyarken içimde garip bir heyecan vardı.
Sanki herkes bana bakıyormuş gibi hissediyordum.
Ali bunu hemen fark etti.
"Yine düşünüyorsun."
Gülümsedim.
"Ben hep düşünüyorum galiba."
"Hayır."
Şaşırdım.
"Ne hayır?"
"Eskiden sadece futbolu düşünüyordun."
Kendi kendine güldü.
"Şimdi insanların ne düşündüğünü de düşünüyorsun."
Bu söz beni biraz düşündürdü.
Çünkü haklıydı.
Başarı bazen güzel bir şeydi.
Ama beraberinde yeni sorumluluklar getiriyordu.
---
Antrenmana çıktığımızda Ahmet Hoca bizi izledi.
Bir süre sonra düdüğünü çaldı.
"Emir."
"Evet hocam?"
"Bugün ekstra çalışma yapacağız."
"Tamam hocam."
Herkes antrenmana devam ederken ben kalede kaldım.
Ahmet Hoca yanıma geldi.
"Son zamanlarda iyi gidiyorsun."
"Teşekkür ederim."
"Ama şimdi daha zor bir dönem başlıyor."
Şaşırdım.
"Nasıl yani?"
"İnsanlar seni övmeye başladığında asıl sınav başlar."
Bu cümleyi anlamaya çalıştım.
"Övülmek neden zor olsun ki?"
Gülümsedi.
"Çünkü bazen insan gelişmeyi bırakır."
Kaleye doğru baktı.
"Başarının en tehlikeli tarafı, sana yeterli olduğunu düşündürmesidir."
---
O gün çok farklı bir çalışma yaptık.
Ahmet Hoca bana sürekli zor toplar gönderdi.
Bazen kurtarıyordum.
Bazen kaçırıyordum.
Her kaçırdığım topta içimden bir ses:
"Daha iyi olmalısın."
diyordu.
Ama bu kez kendime kızmıyordum.
Çünkü artık biliyordum.
Gelişmek, her gün mükemmel olmak değildi.
Her gün biraz daha iyi olmaktı.
---
Birkaç hafta sonra akademide önemli bir haber geldi.
Murat Hoca bütün takımı topladı.
"Çocuklar, önümüzde özel bir maç var."
Herkes dikkat kesildi.
"Bu maçta üst yaş grubundan oyuncular da olacak."
Bir anda ortam değişti.
Üst yaş grubu...
Yani bizden daha büyük, daha güçlü oyuncular.
Ali bana baktı.
"Bu zor olacak."
Başımı salladım.
"Evet."
Ama içimde başka bir duygu daha vardı.
Merak.
Çünkü kendimi daha büyük oyunculara karşı hiç denememiştim.
---
O akşam eve döndüğümde babam yine beni yorgun gördü.
"Zor bir gün müydü?"
"Evet."
"Yoruldun mu?"
"Evet."
Gülümsedi.
"Mutlu musun?"
Bu soruya hiç düşünmeden cevap verdim.
"Evet."
Babam başını salladı.
"Demek doğru yerde yoruluyorsun."
Bu söz bana iyi geldi.
Çünkü bazen yorulmak kötü değildi.
Bazen yorulmak...
Bir şeylerin peşinden gittiğini gösterirdi.
---
Maç günü geldiğinde sahaya çıktığımda rakiplerimizi gördüm.
Gerçekten büyüktüler.
Boyları uzundu.
Fiziksel olarak güçlüydüler.
Topa vuruşları bile farklı görünüyordu.
Bir an içimde eski korku geri geldi.
"Ya yetişemezsem?"
"Ya yeterli olmazsam?"
Tam o sırada kenarda Cemil Usta'yı gördüm.
Bana bakıyordu.
Başını hafifçe salladı.
Sanki tek bir şey söylüyordu:
Kendine güven.
---
Maç başlamadan önce kalenin direğine dokundum.
Her zamanki gibi.
Ama bu kez farklı bir şey söyledim.
Kendi kendime:
"Buraya aitim."
dedim.
Çünkü belki de en büyük sınav rakipler değildi.
Belki de en büyük sınav...
Kendine inanabilmekti.
Hakemin düdüğü çaldı.
Maç başladı.
Ve karşımdaki oyuncular...
Hayatımda gördüğüm en sert şutları çekmeye hazırlanıyordu. Maç başladığı anda farkı hemen hissettim.
Bu, daha önce oynadığım hiçbir maça benzemiyordu.
Rakip oyuncular daha hızlıydı.
Daha güçlüydüler.
Topla buluştuklarında ne yapacaklarını önceden biliyor gibiydiler.
İlk birkaç dakika boyunca sadece oyunu izledim.
Kendime sürekli şunu söylüyordum:
"Panik yapma Emir."
Çünkü futbol bazen yetenekten önce sakin kalmayı gerektirirdi.
---
İlk tehlike çok geçmeden geldi.
Rakip takım orta sahadan hızlı çıktı.
Bizim savunmamız geri çekilmeye çalışıyordu ama rakip oyuncu boşluğu buldu.
Topu aldı.
Kaleye doğru ilerledi.
Ben çizgimde bekliyordum.
Bu oyuncuların farkı şuydu:
Normalde karşı karşıya kaldığım oyuncular ne yapacağını daha erken belli ederdi.
Ama bu oyuncu sakindi.
Beni izliyordu.
Ben de onu.
Bir an bekledik.
Sonra vuruşunu yaptı.
Top köşeye doğru gidiyordu.
Bütün gücümle uzandım.
Parmak uçlarımla dokundum.
Top direğin yanından dışarı çıktı.
Kornere çelmiştim.
Ama yere düştüğümde fark ettim.
Bu kez önceki kurtarışlarımdaki gibi heyecanlanmamıştım.
Sadece işimi yapmıştım.
---
Korner sonrası top uzaklaştı.
Takım arkadaşlarım yanıma geldi.
Ali bana bağırdı:
"Harika Emir!"
Elimi kaldırdım.
"Devam!"
Bu kelimeyi söylemem hoşuma gitmişti.
Çünkü artık takım arkadaşlarıma sadece kendimi göstermek için değil, onları da ayakta tutmak için konuşuyordum.
---
Dakikalar ilerledikçe rakibin baskısı arttı.
Bir pozisyonda uzak mesafeden çok sert bir şut geldi.
Top havada yön değiştirdi.
Son anda fark ettim.
Ellerimi uzattım.
Ama bu kez topu tutamadım.
Yere düştü.
Rakip oyuncu tamamlamak için koştu.
Hızla ayağa kalktım.
İkinci şutu da çıkardım.
İki kurtarış arka arkaya...
Ama yine de içimde bir eksiklik vardı.
Çünkü topu ilk anda kontrol edememiştim.
---
Devre arasında soyunma odasında sessizlik vardı.
Herkes yorgundu.
Murat Hoca içeri girdi.
Tahtaya bir şeyler yazdı.
Sonra bize baktı.
"Rakip sizden daha güçlü olabilir."
Herkes onu dinliyordu.
"Ama futbol sadece güç değildir."
Tahtaya küçük bir kelime yazdı.
Cesaret.
"Bugün burada kim olduğunuzu göstereceksiniz."
Sonra bana baktı.
"Emir."
"Evet hocam."
"İlk yarı seni izledim."
Bir an bekledi.
"İyi kurtarışlar yaptın."
Gülümsedim.
"Ama..."
Artık bu kelimeyi duyunca dikkat kesiliyordum.
"Ama hâlâ bazen sonucu düşünüyorsun."
Ne diyeceğimi bilemedim.
"Kaleye geçtiğinde sadece kurtarışı düşünme."
"Peki neyi düşüneyim?"
"Takımını."
---
İkinci yarı başladığında daha farklıydım.
Artık sadece gelen şutları beklemiyordum.
Oyunu okuyordum.
Savunmamla konuşuyordum.
Boşlukları kapatmalarını söylüyordum.
Bir pozisyonda rakip oyuncu kanattan geldi.
"Sol!"
diye bağırdım.
Savunmacımız zamanında kapattı.
Rakip topu kaybetti.
Belki bir kurtarış değildi.
Ama takımı kurtarmıştım.
---
Maçın son on dakikasına girdik.
Skor hâlâ 0-0'dı.
Herkes yorulmuştu.
Ama büyük maçların kaderi genelde son anlarda belirlenirdi.
Rakip bir kez daha geldi.
Bu kez ceza sahası içinde karışıklık oldu.
Top bir oyuncunun önünde kaldı.
Vuruş yapmaya hazırlanıyordu.
Mesafe çok kısaydı.
Düşünmeye zaman yoktu.
Kendimi topun önüne attım.
Top vücuduma çarptı.
Acı hissettim.
Ama ayağa kalktım.
Çünkü maç bitmemişti.
---
Son dakikada bizim takım da bir fırsat yakaladı.
Hızlı çıktık.
Ve golü bulduk.
1-0.
Saha bir anda hareketlendi.
Ama benim için asıl sınav şimdi başlıyordu.
Çünkü rakip kaybedeceğini anlayınca bütün gücüyle gelmeye başladı.
---
Hakemin uzatma dakikalarını gösterdiği anda herkes nefesini tuttu.
Son bir atak...
Rakip oyuncu ceza sahasına girdi.
Vurdu.
Top kalenin köşesine gidiyordu.
Bu kez zaman sanki durmuştu.
Bütün sezon boyunca yaptığım çalışmalar...
Cemil Usta'nın öğrettikleri...
Ahmet Hoca'nın sözleri...
Hepsi aklımdan geçti.
Uzanabildiğim kadar uzandım.
Ve...
Topu çıkardım.
Hakem düdüğünü çaldı.
Maç bitmişti.
---
Takım arkadaşlarım üzerime koştu.
Sarılıyorlardı.
Bağırıyorlardı.
Ama ben birkaç saniye sessiz kaldım.
Çünkü o an başka bir şey düşündüm.
Ben büyük oyunculara karşı oynamıştım.
Korkmuştum.
Zorlanmıştım.
Hata yapmıştım.
Ama devam etmiştim.
---
Maçtan sonra soyunma odasının önünde Cemil Usta beni bekliyordu.
Yanına gittim.
"İyi miydim?"
Her zamanki gibi hemen cevap vermedi.
Sonra gülümsedi.
"Bugün iyi bir kaleci gibi değil..."
Bir an durdu.
"...iyi bir insan gibi mücadele ettin."
Şaşırdım.
"Bu daha mı önemli?"
"Evet."
Başını salladı.
"Çünkü iyi kaleci zamanla olursun."
Sonra bana baktı.
"Ama karakteri olmayan biri hiçbir zaman büyük olamaz."
---
O gece yatağıma uzandığımda uzun süre uyuyamadım.
Çünkü artık anlıyordum.
Büyük hedeflere ulaşmak için sadece yetenek yetmezdi.
Güçlü olmak...
Sabırlı olmak...
Ve zor anlarda kendine inanmak gerekirdi.
Ben Emir'dim.
Kadıköy'den çıkan küçük bir kaleci.
Ama artık önümde daha büyük kapılar açılıyordu.
Ve her kapının arkasında...
Yeni bir sınav beni bekliyordu. O maçtan sonraki gün akademiye geldiğimde her şey aynı gibiydi.
Aynı saha...
Aynı soyunma odası...
Aynı arkadaşlar...
Ama benim içimde farklı bir şey vardı.
Sanki bir duvarı aşmıştım.
Daha önce büyük oyuncularla karşılaşınca kendimi küçük hissediyordum.
Onların yanında eksik olduğumu düşünüyordum.
Ama artık biliyordum.
Benden daha güçlü oyuncular olabilir.
Benden daha uzun oyuncular olabilir.
Benden daha tecrübeli oyuncular olabilir.
Ama çalışmaya devam eden biri her zaman gelişebilirdi.
---
Soyunma odasına girdiğimde Ali beni gördü.
Gülümseyerek yanıma geldi.
"Ünlü oldun galiba."
Güldüm.
"Ne diyorsun?"
"Dün maçtan sonra herkes seni konuşuyordu."
Hemen ciddileştim.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Sonra omzuma vurdu.
"Ama dikkat et."
"Neye?"
"Çok övülmeye."
Gülümsedim.
Bu cümleyi daha önce de duymuştum.
Cemil Usta ve Ahmet Hoca da benzer şeyler söylemişti.
Demek ki başarı kadar önemli olan başka bir şey vardı:
Başarıdan sonra kendini kaybetmemek.
---
Antrenmana çıktığımızda herkes daha motiveydi.
Ama benim gözüm bir kişiyi arıyordu.
Baran.
Onu kalede görünce yanına gittim.
"Selam."
"Selam."
Bir süre sessizlik oldu.
Aramızdaki rekabet eskisi kadar sert değildi.
Çünkü artık birbirimizi daha iyi anlıyorduk.
"Maçı izledim."
Başımı salladım.
"Nasıl buldun?"
"İyiydin."
Baran'ın bunu söylemesi benim için önemliydi.
Çünkü o benim rakibimdi.
Ama aynı zamanda beni en iyi anlayan kişilerden biriydi.
Sonra ekledi:
"Ama bir gün ben de öyle kurtarış yapacağım."
Güldüm.
"Bekliyorum."
O an fark ettim.
Gerçek rekabet insanı düşürmezdi.
Doğru insanlarla olduğunda seni daha yukarı taşırdı.
---
Birkaç gün sonra Murat Hoca bizi toplantıya çağırdı.
Herkes meraklıydı.
Çünkü antrenörler genelde durduk yere toplantı yapmazdı.
Murat Hoca içeri girdi.
Elinde birkaç kâğıt vardı.
"Çocuklar."
Herkes sustu.
"Önümüzde önemli bir gelişme var."
Kalbim hızlandı.
"Fenerbahçe altyapısından bazı antrenörler bizi izlemeye gelecek."
Bir anda odada fısıltılar başladı.
Fenerbahçe...
Benim için sadece bir kulüp değildi.
Çocukluğumdan beri hayalimdi.
Kadıköy sokaklarında yürürken adını duyduğum yerdi.
Televizyonda izlediğim büyük sahaydı.
Bir gün formasını giymek istediğim renkti.
---
O gece eve dönerken sessizdim.
Annem hemen fark etti.
"Bir şey mi oldu?"
"Anne..."
"Evet?"
"Fenerbahçe'den insanlar bizi izleyecekmiş."
Annemin yüzü aydınlandı.
"Bu çok güzel."
Başımı salladım.
"Evet."
Ama sesimdeki heyecan kadar korku da vardı.
Annem bunu anladı.
"Korkuyor musun?"
Bir süre düşündüm.
"Evet."
"Neden?"
"Çünkü bu sefer hayalim çok yakın."
Annem gülümsedi.
"İnsan bazen uzak hayallerden değil, gerçekleşmeye yaklaşan hayallerden korkar."
Bu söz aklıma kazındı.
---
Akşam babam geldiğinde ona da anlattım.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra yanıma oturdu.
"Emir."
"Evet baba?"
"Hatırlıyor musun?"
"Neyi?"
"Yıllar önce bana ilk defa kaleci olmak istediğini söylediğin günü."
Gülümsedim.
"Evet."
"O zaman çok küçüktün."
"Şimdi de küçüğüm."
Babam güldü.
"Evet."
Sonra ciddileşti.
"Ama artık eskisi gibi sadece hayal kurmuyorsun."
Bana baktı.
"Çalışıyorsun."
Bu söz babamdan duyduğum en güzel sözlerden biriydi.
Çünkü artık sadece hayalime değil...
Bana da inanıyordu.
---
Sonraki günlerde antrenmanlar daha da zorlaştı.
Herkes elinden gelenin fazlasını yapıyordu.
Çünkü herkes aynı şeyi istiyordu.
Fark edilmek.
Ama ben artık sadece fark edilmek istemiyordum.
Hazır olmak istiyordum.
Çünkü Cemil Usta'nın bana öğrettiği bir şey vardı:
"Şans kapıyı çaldığında hazırlanıyorsan fırsattır."
"Hazırlanmıyorsan sadece tesadüftür."
---
Fenerbahçe antrenörlerinin geleceği gün yaklaştıkça içimdeki heyecan arttı.
Eldivenlerimi temizledim.
Kramponlarımı hazırladım.
Ama en önemlisi...
Kendimi hazırladım.
Çünkü biliyordum.
Bu sadece bir antrenman değildi.
Belki de hayatımın yönünü değiştirecek ilk büyük adımdı.
Ve ben...
Kadıköy'den gelen küçük kaleci Emir...
Hayalime bir adım daha yaklaşmak üzereydim. O gün geldiğinde normalden daha erken uyandım.
Alarm çalmadan birkaç dakika önce gözlerimi açtım.
Bir süre yatağımda hareketsiz kaldım.
Kalbimin hızlı attığını hissediyordum.
Bugün diğer günlerden farklıydı.
Bugün beni izlemeye gelecek insanlar vardı.
Ama aslında biliyordum...
Onlar sadece benim kurtarışlarıma bakmayacaktı.
Nasıl davrandığıma...
Nasıl mücadele ettiğime...
Hatalardan sonra nasıl ayağa kalktığıma da bakacaklardı.
---
Mutfağa gittiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
Beni görünce gülümsedi.
"Erken kalkmışsın."
"Uyuyamadım."
"Neden?"
Omuzlarımı kaldırdım.
"Heyecanlıyım."
Annem önüme çay koydu.
"Heyecan güzel bir şeydir."
"Ya kötü oynarsam?"
Annem bana baktı.
"Emir."
"Evet?"
"Sen bugün ilk defa kaleye geçmeyeceksin."
Şaşırdım.
"Ne demek?"
"Sen aylardır bunun için çalışıyorsun."
Bir süre sustu.
"Bugün sadece yaptıklarını göstereceksin."
Bu söz beni rahatlattı.
Çünkü haklıydı.
Bugün yeni bir Emir olmama gerek yoktu.
Olduğum Emir olmam yeterliydi.
---
Akademiye geldiğimde herkes sessizdi.
Normalde soyunma odasında müzik açılır, şakalaşmalar olurdu.
Ama bugün herkes kendi dünyasındaydı.
Ali kramponlarını bağlıyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
"Hazır mısın?"
Derin bir nefes aldım.
"Sanırım."
Gülümsedi.
"Sanırım değil."
Kaşımı kaldırdım.
"Ne?"
"Hazırım diyeceksin."
Güldüm.
"Tamam."
Birlikte söyledik.
"Hazırız."
---
Antrenman başladığında sahada farklı bir hava vardı.
Kenarda birkaç kişi duruyordu.
Fenerbahçe altyapısından gelen antrenörlerdi.
Onları görünce içimde yine bir heyecan oluştu.
Ama bu kez kontrol edebiliyordum.
Murat Hoca bize baktı.
"Bugün kendinizi düşünmeyin."
Herkes ona döndü.
"Takımınızı düşünün."
Bu cümleyi duyunca rahatladım.
Çünkü kaleciliğin en önemli kısmının bu olduğunu artık biliyordum.
---
İlk çalışma pozisyon alma üzerineydi.
Kolay görünüyordu.
Ama izleyen gözler olunca her şey zorlaşıyordu.
Bir top geldi.
Savunmayı yönlendirdim.
Bir başkası geldi.
Çıkıp aldım.
Ahmet Hoca uzaktan izliyordu.
Bazen başını sallıyor.
Bazen not alıyordu.
Ben ise sadece oyuna odaklanmaya çalışıyordum.
---
Sonra şut çalışmasına geçtik.
İşte benim asıl sınavım buydu.
Sırayla herkes şut çekiyordu.
İlk birkaç topu çıkardım.
Sonra sert bir şut geldi.
Top son anda yön değiştirdi.
Uzanmaya çalıştım.
Ama yetişemedim.
Gol.
Bir an içim sıkıldı.
Eski Emir olsa başını öne eğerdi.
Ama artık farklıydım.
Ayağa kalktım.
Topu aldım.
"Devam."
dedim.
---
Kenardan birinin bunu izlediğini fark ettim.
Fenerbahçe antrenörlerinden biri bana bakıyordu.
Ama yüzünden ne düşündüğünü anlayamıyordum.
Bu daha da zor geliyordu.
Çünkü insan bazen eleştirilmekten çok...
Ne düşünüldüğünü bilmemekten korkar.
---
Antrenmanın son bölümünde maç yaptık.
Takımlar karıştırıldı.
Ben kaleye geçtim.
Karşımda yine Baran vardı.
Rakip takımdaydı.
Maçın başlamasından birkaç dakika sonra Baran topu aldı.
Hızla ilerledi.
Karşı karşıya kaldık.
Bir an ikimiz de durduk.
Çünkü birbirimizi tanıyorduk.
Onun ne yapacağını biliyordum.
O da benim ne yapacağımı.
Baran vurdu.
Ben uzandım.
Top ellerime çarptı.
Kurtardım.
Ayağa kalkarken Baran gülümsedi.
"İyi."
Ben de gülümsedim.
"Sen de."
---
Maçın son dakikalarında beklenmedik bir şey oldu.
Rakip hızlı çıktı.
Savunmamız dağıldı.
Bir anda iki oyuncu kaleme doğru geliyordu.
Zor bir pozisyondu.
Birçok kaleci böyle durumlarda sadece topa bakar.
Ama ben artık oyunu okumaya çalışıyordum.
Önce pas yolunu kapattım.
Oyuncuyu şuta zorladım.
Vurdu.
Kurtardım.
Sonra herkes yanıma geldi.
Ama benim aklım başka yerdeydi.
Çünkü bu kurtarıştan daha önemli olan şey şuydu:
Doğru kararı vermiştim.
---
Antrenman bittiğinde herkes soyunma odasına geçti.
Ben biraz geride kaldım.
Eldivenlerimi çıkarırken derin bir nefes aldım.
Ahmet Hoca yanıma geldi.
"Emir."
"Evet hocam?"
"Bugün ne yaptın biliyor musun?"
Başımı salladım.
"Hayır."
"Kalecilik yaptın."
Şaşırdım.
"Zaten kaleciyim."
Gülümsedi.
"Hayır."
Bir adım yaklaştı.
"Bugün sadece kurtarış yapmadın."
"Kendini gösterdin."
---
Tam o sırada Murat Hoca kapıda göründü.
"Emir."
Döndüm.
"Evet hocam?"
"Fenerbahçe antrenörleri seninle konuşmak istiyor."
Kalbim bir anda hızlandı.
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.
Çünkü yıllardır hayalini kurduğum şey...
Belki de ilk kez gerçekten karşıma çıkmıştı.
Soyunma odasının kapısından çıkarken tek bir şey düşündüm:
Bazen hayaller uzakta durur.
Bazen de bir gün...
Kapını çalar.
Koridorda yürürken ayak seslerimi duyuyordum.
Normalde çok sıradan bir koridordu.
Her gün geçtiğim duvarlar...
Her gün gördüğüm kapılar...
Ama o an sanki her şey değişmişti.
Çünkü birkaç metre ileride beni hayatımın en önemli konuşmalarından biri bekliyordu.
Kalbim hızlı atıyordu.
Ama kendime şunu söyledim:
"Sadece Emir ol."
Çünkü buraya kadar başka biri olarak gelmemiştim.
Çalışan Emir olarak gelmiştim.
Hayal kuran Emir olarak gelmiştim.
---
Odaya girdiğimde içeride üç kişi vardı.
Murat Hoca...
Fenerbahçe altyapısından gelen iki antrenör...
Ve ben.
Oturmamı söylediler.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra antrenörlerden biri konuştu.
"Emir."
"Evet."
"Bugünkü çalışmanı izledik."
Başımı salladım.
"Teşekkür ederim."
Diğeri elindeki notlara baktı.
"Çok iyi reflekslerin var."
İçimde küçük bir mutluluk oluştu.
Ama hemen ardından devam etti:
"Ama bizim dikkat ettiğimiz sadece kurtarışlar değil."
Dikkatle dinliyordum.
"Kaleci oyunu yönetir."
"Bugün bunu yapmaya çalıştığını gördük."
---
Birkaç soru sordular.
"Maç içinde hata yaptığında ne düşünürsün?"
Bir an düşündüm.
Eskiden olsa:
"Bir daha yapmamalıyım."
derdim.
Ama şimdi cevabım farklıydı.
"Bir sonraki pozisyonu düşünürüm."
Antrenör başını salladı.
"Güzel."
Başka bir soru geldi.
"En güçlü yönün ne?"
Düşündüm.
"Çalışmak."
Şaşırmış gibi baktılar.
"Neden?"
"Çünkü her zaman en yetenekli oyuncu olmayabilirim."
Bir süre sustum.
"Ama daha iyi olmak için çalışabilirim."
Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Murat Hoca gülümsedi.
---
Görüşme bittikten sonra dışarı çıktım.
Ne olduğunu tam bilmiyordum.
Olumlu mu geçmişti?
Olumsuz mu?
Anlamak zordu.
Ama içimde garip bir huzur vardı.
Çünkü elimden geleni yapmıştım.
---
Akşam eve döndüğümde kapıyı açar açmaz annem yüzüme baktı.
Bir şey söylememe gerek kalmadan anladı.
"Konuşmuşlar mı?"
Başımı salladım.
"Evet."
Babam da salondan geldi.
"Nasıl geçti?"
Ayakkabılarımı çıkarırken düşündüm.
"Sanırım iyi."
Annem hemen gülümsedi.
"Sanırım mı?"
Güldüm.
"Tamam. İyi geçti."
Babam yanıma oturdu.
"Peki ne söylediler?"
Derin bir nefes aldım.
"Kaleciliğimden bahsettiler."
"Başka?"
"Karakterimden."
Babamın yüzünde küçük bir gurur gördüm.
Çünkü onun için en önemli şey buydu.
---
O gece uzun süre uyuyamadım.
Tavana bakıyordum.
Fenerbahçe...
Bu kelime aklımda dönüp duruyordu.
Çocukken televizyonda izlediğim takım...
Mahallede formasını giydiğim renkler...
Şimdi bana bir kapı açıyordu.
Ama aynı zamanda içimde bir soru vardı.
"Hazır mıyım?"
Çünkü hayalin gerçekleşmesi de bir sınavdı.
---
Ertesi gün antrenmana gittiğimde herkes sonucu merak ediyordu.
Ali yanıma geldi.
"Ne oldu?"
"Henüz bilmiyorum."
Baran da yanımıza geldi.
"Umarım olur."
Ondan bunu duymayı beklemiyordum.
"Güzel söyledin."
Omuz silkti.
"Sonuçta senin başarın bizim de seviyemizi yükseltir."
O an rekabetimizin değiştiğini hissettim.
Artık birbirimizi aşağı çekmeye çalışmıyorduk.
Birbirimizi daha iyi olmaya zorluyorduk.
---
Antrenmanın sonuna doğru Murat Hoca elinde bir zarfla sahaya geldi.
Herkes ona baktı.
Kalbim hızlandı.
Çünkü bazı anlarda insan sonucu tahmin eder.
Ama yine de duymak ister.
Murat Hoca bütün takımı topladı.
"Emir."
İsmimi duyunca bir adım öne çıktım.
"Efendim hocam?"
Elindeki zarfı bana uzattı.
"Bu senin için."
Zarfı aldım.
Ellerim hafifçe titriyordu.
Herkes bana bakıyordu.
Ali...
Baran...
Takım arkadaşlarım...
Yavaşça zarfı açtım.
İçinden çıkan kâğıda baktım.
Ve birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim.
Çünkü yazan şey...
Yıllardır kurduğum hayale giden ilk gerçek adımdı.
---
Fenerbahçe altyapı seçmelerine davet edilmiştim.
---
O an çevremdeki sesler azaldı.
Sanki sadece o cümleyi duyuyordum.
Fenerbahçe...
Benim için artık sadece bir hayal değildi.
Bir fırsattı.
Ama aynı zamanda yeni bir başlangıçtı.
Çünkü biliyordum:
Bir kapının açılması, yolun bittiği anlamına gelmezdi.
Asıl yol...
Şimdi başlıyordu.