Hafta sonu planı

Sonbahar, dışarıdaki sokaklara hüzünlü ama bir o kadar da ilham verici bir sarılık bırakmıştı. Dükkanımın camekanından süzülen solgun güneş ışığı, ahşap çalışma masamın üzerine, kumaş artıkları ve karalama kağıtlarının arasına usulca düşüyordu. Burası benim küçük dünyamdı; iğne iplik kokan, her köşesinde ayrı bir emeğin izini taşıyan, terzi dükkanımın en sakin köşesiydim.
Radyoda, arka planda hafif sesle çalan sevdiğim o hareketli pop şarkısı odanın atmosferine neşe katarken, ben önümdeki eskiz defterine eğilmiştim. Yeni sezon için hazırlayacağım koleksiyonun temelini atmaya çalışıyordum. Elime kurşun kalemimi alıp yeniden anatomi çizimlerine odaklandım. Kumaşın insan vücudunda nasıl akacağını, dikiş yerlerinin nerede bocalayacağını kusursuzca hesaplamak için insan figürlerini en baştan, en ince detayına kadar kağıda döküyordum. Çizgi çizgim ilerlerken zihnimdeki elbiseler şekilleniyor, kumaşlar hayalimde hayat buluyordu.
Tam o sırada, kapının üzerindeki eski pirinç çınlayan zil neşeyle tınladı. İçeriye giren serin sonbahar rüzgarıyla birlikte tanıdık bir parfüm kokusu ve tanıdık bir kahkaha dükkanı doldurdu. Gelen Açelya'ydı. Simsiyah saçları ve onlarla muazzam bir tezat oluşturan canlı yeşil gözleriyle içeri süzüldü. Aslında doğuştan sarışındı, o yüzden ilk tanıştığımız yıllardaki sarı saçlı hali hâlâ hafızamdaydı ama bir süre önce radikal bir kararla saçlarını gece karasına boyatmıştı ve bu yeni imajı ona ayrı bir hava katmıştı.
Açelya, aceleci ama bir o kadar da neşeli adımlarla masama doğru yaklaştı. Üzerindeki şık trençkotun etekleri etraftaki kumaş toplarına hafifçe çarptı.
Masamın üzerine doğru eğilip defterimi incelemeye başladı ve gözlerini devirerek gülümsedi.
— Umayyyy, ay yine mi kıyafet tasarlıyorsun ya, dedi uzatarak. Başka işin gücün yok mu senin, insaf!
Elimdeki kalemi masaya bırakıp ona karşı tatlı bir tebessümle başımı salladım.
— Ne yapayım Açelya, benim mesleğim de bu, üstelik gerçekten çok hoşuma gidiyor, dedim kendimden emin bir sesle. Üreten insan yorulmaz derler, ben tasarladıkça dinleniyorum sanki.
Açelya ellerini beline koyup başını hafifçe yana eğdi, o her zamanki bilmiş ama sevecen bakışlarıyla yüzüme baktı.
— Unutuyorsun sanma, hatırlatırım ki sen sadece bir tasarımcı değilsin, aynı zamanda bir yazarsın! Kağıtla kalemin sadece kumaş için mi çalışıyor yani? Romanların, hikayelerin nerede küçük hanım?
Derin bir nefes alıp masadaki diğer dağınıklığa, yarım kalmış defterlerime baktım.
— Biliyorum... diye mırıldandım, sesimdeki hafif tebessümle. Kalemim bazen kumaşta, bazen kağıtta geziyor. İkisi de benim farklı dünyalarım sonuçta.
Açelya, masanın üzerine yayılmış olan çizimlerime, eskiz kağıtlarına ve etraftaki kumaş toplarına şöyle bir baktı. Gözlerini kısarak bir süre beni süzdü; bu inatçı halimden vazgeçmeyeceğimi anladığında omuzları hafifçe düştü ve sonunda pes ettiğini belli eden derin bir nefes aldı. Yüzündeki o ısrarcı ifade yerini aniden tatlı, kurnaz bir gülümsemeye bıraktı. Ellerini masanın kenarına dayayıp bana biraz daha yaklaştı.
— Bu hafta sonu gezmeye gidelim mi? diye sordu, sesinde karşı konulamaz bir davet tonuyla. Eve kapanıp duruyorsun, biraz temiz hava almanın vakti geldi de geçiyor bile.
Gözlerimi eskiz defterimden çekmeden, elimdeki kalemi parmaklarımın arasında hafifçe çevirdim.
— Uhmm işim var ya, diye mırıldandım isteksizce. Önümde bitirmem gereken tasarımlar, tamamlanması gereken kalıplar var.
Açelya bu cevabı alacağını zaten biliyormuş gibi hemen ellerini havaya kaldırıp savunmaya geçti.
— Hadi ama Umay! Hafta sonu gezmeye çıkmaktan bir şey olmaz. Hem bakarsın yeni sezon koleksiyonun için harika fikirler edinirsin, sokaktaki insanlardan, vitrinlerden ilham alırsın. Evde tükenip gideceksin yoksa!
Gözlerimi devirerek gülümsedim. Haklı olduğunu biliyordum, son zamanlarda kendimi tamamen dükkana ve çizimlere kaptırmıştım. Masanın üzerindeki kalemi nihayet bırakıp sandalyemde geriye yaslandım.
— İyi peki, dedim teslim olan bir ses tonuyla. Kazandın, gidelim bakalım.
Açelya duyduğu bu onay kelimesiyle birlikte adeta çocuk gibi sevindi. Gözleri parladı, ellerini birbirine vurarak küçük bir zafer dansı yaptı.
— Oley! Bizim kızlara hemen haber vereyim o zaman, gruptan yazıyorum şimdiden, diyerek telefonunu çantasından kaptığı gibi kapıya doğru heyecanla adımlamaya başladı.