Günhan

Yine o kasvetli ve acımasız şehrin griliğini arkamızda bırakıp, doğanın kalbine doğru uzanan o ıssız asfalt yola saptığımız an içime çektiğim hava bile farklıydı. Üzerime sarındığım kalın atkım ve o her zamanki asi duruşumun vazgeçilmezi olan deri ceketim, bu serin sonbahar sabahında bana en sadık sığınaklar gibi eşlik ediyordu. Çantamın en dip köşesinden çıkardığım minik, yıpranmış kapaklı not defterim parmaklarımın arasında sıkışıp kalmıştı; kulaklığımın kabloları ise cebimde kendi kendine kördüğüm olmaya yemin etmişçesine dolanmıştı.
Aracın arka koltuğuna yayıldığımda, motorun hafif mırıltısı ve camlara vuran rüzgarın boğuk sesi bana anlık bir huzur verdi. Yan tarafımda oturan Açelya, içindeki bitmek tükenmek bilmeyen o çocuksu coşkuyu gizleyemiyordu. Gözleri par par parlıyor, ellerini nereye koyacağını bilemez bir halde yerinde kıpırdanıp duruyordu.
"Ya şu an aşırı heyecanlıyım ormana gitmeyi o kadar çok seviyorum ki yazılım mühendisliğinden vaktim olmuyordu," dedi soluk soluğa, sesindeki o tatlı sitem ve heyecan dalga dalga bana da bulaştı. Üniversitenin o kesintisiz ekran ışıkları, sabahlara kadar süren kod blokları ve bitmek bilmeyen proje teslimleri altında ezildiğimiz o günleri hatırlayınca hak vermemek elde değildi.
Ön koltuktan gelen tanıdık ve güven veren bir ses, Açelya'nın bu heyecanını böldü. Direksiyonu kusursuz bir hakimiyetle kavrayan, Açelya'nın nişanlısı; beyaz teninin üzerine keskin bir zat gibi düşen simsiyah saçları ve o an yolu tarassut eden siyah gözleriyle dikkati çeken adam hafifçe dikleşti. Aynadan yansıyan bakışlarıyla ortamdaki durgunluğu dağıtarak konuştu:
"Evet ya, cidden vakit olmuyor... Şu bizim Günhan'ı da mı çağırsak?"
O ismin kulaklarımda çınladığı saniye, zihnimin geriye sarılan kasetleri adeta tek tek koptu. Üniversite yıllarının o yapmacık kalabalıkları, çıkarcı ilişkiler ve sırtından bıçaklayan dostluk maskeleri birer birer gözümün önüne döküldü. Zaten o çevredeki insanlarla kusur kalmış, birbirimizin yüzüne bakamayacağımız kadar büyük kırgınlıklar yaşayıp hepsini hayatımdan silip atmıştım. Başımı defterimden kaldırıp, yüzümdeki istemsiz bir alay ve bıkkınlık ifadesiyle öne doğru eğildim, sesimdeki o buz gibi netliği gizlemeye gerek duymadan doğrudan sordum:
"Günhan kim ya?"
Açelya’nın nişanlısı, yoldan bir anlığına gözlerini ayırıp dikiz aynasından bana doğru baktı ve dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi:
"Üniversitedeki arkadaş ya, hani beraber projelere falan kalıyorduk."
İçimden derin bir ‘kesinlikle lazımdı’ der gibi sessizce nefes verdim. Üniversitedeki o sözde arkadaşların tamamıyla çoktan yolları ayırmış, arkama bile bakmadan o defteri kapatmıştım. Günhan ya da bir başkası, o köprülerin altından çok sular akmıştı ve benim şu an o kapıları yeniden aralamaya niyetim yoktu. Kulaklığımı tek kulağıma takıp dışarıdaki akıp giden çam ağaçlarını izlemeye koyuldum; geçmişin tozlu raflarında kalmış isimlerle bugünün huzurunu bozmaya niyetim yoktu.
Açelya’nın gözleri, arkadaki gerginliğimi sezmiş gibi bir anlığına dikiz aynasından bana çevrildi. Yüzündeki o şımarık ve bildiğini okuyan ifade, içimdeki öfke kıvılcımını körüklemeye yetmişti bile. Dudaklarında o tehlikeli ve sinir bozucu gülümsemeyle, az önceki konuyu hiç kapatmamış gibi rahat bir tavırla öne doğru eğildi. Arkasındaki nişanlısına göz kırparak keyifle mırıldandı:
"Yani... Umay isterse..."
Cümlesini bitirmesine bile izin vermeden, sesimdeki buz gibi netliği ve bıkkınlığı sonuna kadar açarak kestim sözünü:
"İstemiyorum."
Tepkimin sertliği Açelya’yı bir an bile durdurmadı; aksine, bu durum sanki onunla oynamak için harika bir bahaneymiş gibi kahkahasını bastırmaya çalışarak omuz silkti. Arkasındaki adama dönüp hiç vakit kaybetmeden kararını verdi:
"O zaman geliyor."
İşte o an, içimdeki tüm sabır sınırları yerle bir oldu. Deri ceketimin fermuarını hınçla biraz daha yukarı çekerken, dişlerimin arasından sızan o öfkeli nefesi tutamadım. Beceriksizce üzerimde kurulmaya çalışılan bu egemenliğe, her şeyi kendi bildikleri gibi dayatmalarına karşı isyan bayrağını çektim. Gözlerimi Açelya’nın sırtına dikip zehir zemberek bir tonla çıkıştım:
"Hiçbir zaman beni dinlemiyorsun! Kendi kafanda kurup kurup en sonunda yine bildiğini okuyorsun, değil mi?"
Arabanın içinde yankılanan bu isyankâr çıkışıma karşılık Açelya, yüzündeki o şımarık tebessümü bir saniye bile soldurmadan, sanki en masum şeyden bahsediyormuş gibi kafasını hafifçe yana eğdi. Gözlerindeki o muzip parıltıyla bana dönüp, beni çıldırtmaya yemin etmişçesine o tek cümleyle karşılık verdi:
"Hoşuma gidiyor."

Devam edecek...