Yeni hayat

Selaamm yeni bı serüvene acılıyoruz ve çok heyecanlıyım bu benim hayatımda ilk ve en net adımım çok fazla konusmayacagim bölüm şarkısını bırakıp kaaciyorum
Tiktok hesabim:nazzlisal

Pinhani;Sakinlestim

*Kaçtığımız hisler. Evet kaçtığım hislerle bu gece yüzleşecek olmam benim kaçınılmaz sonumdu. Bu gece hislerim gibi evden de kaçacaktım. Anne ve babamın 3 yıldır üzerime kurduğu psikolojik baskılardan kurtuluyordum. Ya bugün buradan kaçacak ve yeni hayatımın ilk adımını atacaktım yada kaçarken yakalanıp kaçtığım tüm hislerle yüzleşmemi ailem tarafından yüzüme vurularak anlayacak, hissedecektim. İlk seçeneği ikici seçeneğe tercih ederim.

Ben Lina Yalçın. 3 sene önce abim Eren ve ablam Lara ile teyzemin uzun uğraşlar sonucu annemi ikna ettiği istanbula, kısa bir tatile giderken tek şeritli yolda karşımızdan gelen tırı fark etmediğim için tır ile çarpıştık ve bu kaza da da tek canlı çıkan kişi bendim. Ailemin ise beni suçlayış nedenleri o kazadan hem sağ çıkmış olmam ve tırı fark etmemem. Kazadan sonra annem Sinemin tüm dolduruşlarına gelerek bana baskı uygulayan babam Keremin tüm baskılarına 3 senedir dayanıyordum ve bundan nasibi alan teyzem Selin ve benimle aynı yaşta olan kızı Derindi. Kazanın ardından ikisini de çeşitli nedenlerle suçlayarak aralarından ki tüm bağı koparmışlardı. Tabi benim görüşmemek ve arada ki bağı koparmamak gibi bir nedenim olmadığı için bu şekilde de suçlandığım koca bir saçmalıktı.

Bu saçmalıklarla geçen koskoca 3 yılı geride bırakıp teyzemin yanına istanbula gidiyordum. Evet, evden kaçabildim ve şuan otobüs ile istanula gidiyorum teyzemin ve benim planladığım bu 1 hafta içinde kaçışımı gerçekleştirecektim ve gerçekleştirdim, başardım. Uzun süre sonra derslerim ve spor hayatım harici başarabildiğim ve kazandığım ilk olay, kaçışım.

Saatler süren otobüs yolculuğumun ardından gerçekten çok yorgun ve halsiz hissediyordum valizimi alır almaz otogarın içine ilerdim ve başımı kaldırdığım ilk an teyzemi ve Derini görmüş olmam bi nebze e olsa bu yorgunluğumu almıştı. Valizimi olduğu yerde bırakarak büyük adımlarla derine doğru ilerledim ve kollarımı boynuna sardım. Derin "Hoşgeldin yeni hayatına." dediğinde sanki bu anı bekliyormuş gibi gözyaşlarım akmaya başladı. Sesimin titremesine engel olamadan "Hoşbuldum." Dedim ve kuzenimden ayrılarak bizi iki üç adım ilerimizde izleyen teyzemin yanına geldim ve kollarımı beline sararak güvenli limanıma girdim. "Hoşgeldin biriciğim." Diyerek beni kollarının arasına aldı ve kemiklerimin kırılabileceği bir şekilde sarıldığında ağzmdan küçük bir kıkırtı kaçmasını engelleyemedim.

Yanımıza elinde valizim ile gelen Derini görünce bu özlemi evde gidereceğimi düşünerekten teyzemden ayrıldım ve Derinin sol kolunun altına girerek yürümeye başladım. arkamızdan gelen teyzem "Annen yokluğunu anlamış galiba direk beni aradı evde olmadığını anlayınca." dedi hafif bi alaylı sesle. Omuz silkerek yürümeye devam ettim çünkü burada ne anneme ne babama ne de eski hayatıma dair en ufak bir şey duyup görmek istemiyordum. Teyzemin arabasına bindiğimizde sessiz geçen kısa bir yolculuğun ardından eve varmıştık ve şuan istediğim tek şey huzurlu bi uyku çekmekti ve teyzem de bunu anlamış olacaktı ki arabanın bagajına doğru ilerleyerek valizi almaya gitti ve bende aşinası olduğum merdivenlerden çıkarak yeni evimin kapısının açılmasını bekliyordum ve kuzenim derin geldiğinde kapıyı sessizce açtı ve içeri girmemi bekledi.

Teyzem de elinde valizim ile geldiğinde sessizce bana odamı göstererek "Burası artık senin yuvan, evin, ailen, herşeyin çekinmeni istemiyorum ve seni bu konuda sadece bir kere uyarırım." Derken yüzünde sinirli bir ifade yerine buruk bi gülümseme gördüğümde afallasam da hemen kendime gelerek küçük bi tebessüm ile karşılık verdiğimde odada beni derin ile yalnız bıraktı. Derin aceleci bi ses ile "Şimdi benim kulübe gitmem gerek antremanım var ve ben gelene kadar uyu geldiğimde her şeyi detaylı şekilde konuşuruz ayrıca kulüp de senin antremana en yakın sürede katılmanı bekliyor hayatım haberin olsun." Diyerek hemen yanağıma bi öpücük kondurdu ve çıktı. Hemen hiç bir şey düşünmemeye çalışarak üzerimde ki kot şort ve siyah crobumdan kurtuldum ve şortlu pijama takımımı üstüme geçirdim.

Anne ve babamın evinden buraya gelirken tüm kıyafetlerimi buraya göndermiştşm ve bir kaçını da yanıma alarak gelmiştim. Buraya gelirken yaptığım en doğru şey yıllardır biriktirdiğim banka hesabımda ki paralardı. Bugünün er yada geç geleceğini bildiğim için para biriktiriyordum ve bu para benim okul bitene kadar idare edebileceğim bi miktardı. Ailemin zengin olması galiba bi boka yaradmıştı. Tüm bu düşüncelerı sonraya bırakarak yatağa geçtim ve anında uykuya daldım.

Burnumu gıdıklayan bir his ile uyandığımda elimi yüzüme uzattığım da bı kaç saç tutamını burnumdan uzaklaştırdım ve gözlerimi açtım. Baş ucumdaki telefonumu alıp saate baktığımda saatin 22.10 geçtiğini gördüğümde şok oldum, buraya geldiğimde öğlen sonuydu ve bu kadar uyuyacağım hatta aralıksız uyuyacağım aklımın ucundan bile geçmemişti.

Yatakta daha fazla oyalanmayı bırakarak kalktım ve odadan çıktım. Mutfağa doğru ilerlediğim de Derin ve teyzem masa da oturuyolardı ve fısıldayarak bir şeyler konuşurken Derin beni fark etti. "O kadar da sessiz konuşuyorduk sesimize mi uyandın." diye homurdandı. Yavaşça teyzemin yanından bı sandalyeye oturduğumda teyzemin bakışları bana döndü. "Hayır aşkım siz uyandırmadınız, saatlerdir uyuyorum aksine beni neden uyandırmadınız saatlerdir uyuyorum resmen." Diyerek isyan ettim. Teyzem küçük çaplı isyanıma karşı hafifçe güldü." Biriciğim çok yorulmuşsun seslendik ama uyanmadın." derken sesindeki o ince sızı nedense beni huzursuz etmeye yetmişti. "Bir sorun mu var? annem ve babam aramamış şaşırdım ama önemseyeceklerini düşünmüyorum." gerçekten de öyleydi önemseyeceklerinin zaten farkındaydım ama en azından bi mesaj bile atmamalarına çok şaşırmıştım eğer benim burada olduğumu öğrenseler muhtemelen kafayı yerler hatta Edirneden İstanbul'a bile gelebilirlerdi.

Kafamda ki düşünceler teyzemin bana seslenişi ile son buldu. "Annen beni resmen sen uyuduktan sonra defalarca aradı ama açmadım sadece kısa bı mesajla burada olduğunu söylediğimde resmen kafayı yediler hatta buraya kalkıp gelseler şaşırmam açıkçası." Düşüncelerimin bu kadar hızlı doğrulandığını görünce garipsemedim ve umursamamayı tercih ederek teyzeme omuz silktim ve masadan kalkarak buzdolaba doğru ilerledim. Acıktığımı Derin ve teyzem anlamış olacak ki "Dolapta yemek var, sen otur ben ısıtırım." Dediğinde itiraz etmedim ve tekrardan oturduğum yere doğru ilerledim.

"Yarın Pazar, bu hafta içinde hem okula hemde antremanlara katılacağız ve doğru düzgün vakit geçiremeyeceğiz en azından yarın bir yerlere gidelim." Dediğinde hafif bi mırıltı ile onu onayladım. "Burada ki bı alışveriş merkezine gidelim. Okul için de kulüp içinde çok heyecanlıyım ve çok tereddüt ediyorum kimseye uyum sağlama gibi bir derdim yok ama derslerimi etkilenmesi gibi bir durum söz konusu olsun istemiyorum." diyerek içimdeki tereddütü kuzenime anlattığım da anladığını hafifçe kafasını sallayarak belirtti. "Kulübe alışma sürecin okula alışma sürecine göre daha kolay olacaktır hayatım. Tereddütlerini anlıyorum ama sınıflarımız zaten aynı bir sorun çıkacağını düşünmüyorum." İçimdeki tereddütü bir nebze olsa da dindirmeye yetmişti söyledikleri Derinin.
Teyzemin önüme bıraktığı yemekleri yedikten sonra hala uykumun olması nedeni ile tekrardan odama doğru ilerlemiştim.

Günün yorgunluğunu hala üstümdeyken yarına kadar uyumak beni kendime getirecek tek şeydi muhtemelen. Yatağa yatmış olsam bile kafamda ki düşünceler bitmek bilmiyordu. Burada yeni düzenime alışacak mıydım orada okulum da kulübüm de bıraktığım arkadaşlarım, hocalarım buradakiler onların yerini doldurabilecek miydi? Oradakilerin yerini buradakiler doldurabilecek miydi? bunun gibi bin bir tane problemim vardı ama biraz daha göz ardı etsem problem olmazdı çünkü kaçtığım hislerimin burada beni bulacağından emindim.
Kaçtığım hisler aileden çok çevre de yaşadığım şeylerdi, bunun başını çeken konu ise Aşk.

Aşktan her zaman kaçan bir insandım, başımda bir sürü dert olduğu yetmiyormuş gibi bir de saçma sapan işlerle uğraşmak bana göre değildi. Güzelliğimin ve başarımın farkındaydım, çevremdekilerin de farkında olduğu gibi.
Lisede de ortaokulda da reddettiğim erkek sayısı ne kadardı saymamıştım çünkü çoktu. Ama hiç bir zaman umrumda da olmamıştı. Orada nasıl kaçtıysam burada da öyle kaçacaktım.

Düşüncelerime bir son vererek uykuya daldığımda, kaçtığım hislerin aslında günler sonra beni bulacağından bı haberdim.

Sayısız kez dürtülme hissi ile korkudan fırlamıştım ve başımın üstüne baktığımda salak kuzenim Derinin dürtüklemesi yüzünden korkmuştum.
"Kızım salak mısın sen? böyle insan uyandırıldığı nerede görülmüş Allah aşkına." diyerek cırladığım da Derin bi kaç adım benden uzaklaştı ve yüzüme dehşet içinde bakarak "Asıl sen salak mısın? sözde dışarı çıkacaktık, saat öğlen 12'ye geliyor hazırlan da çıkalım." telefonu elime aldığım da Derinin haklı olduğunu fark ettim ve hemen onu itikleyerek ve homurdanışlarını dinleyerek odamdan çıkardım.

Üstüme siyah straplez bi crop altıma da balon beyaz bi etek giydim ve saçlarımı gelişi güzel hemen maşam ile şekil verdim. Sade bi makyaj yaparak boy aynamdan kendime baktım ve hazır olduğumu anlayınca telefonumu elime aldım ve odadan çıktım.



Oturma odasına doğru ilerlediğim de oturan kuzenimk gördüm ve "Teyzem nerede?" diye sorduğumda bana döndü. "İşten acilen çağırdıklarını söyledi, apar topar çıktı. Neyse haberi var dışarıya çıkacağımızdan hazırsan çıkalım." kuzenim cevap bile vermemi beklemeden kapıya doğru ilerlediğinde "Aşkım keşke cevap vermemi bekleseydin." derken gülmemi dindirmeye çalışıyordum. Kuzenim hafifçe omzunu silktiğinde cevap vermeyeceğini anladım ve peşinden ilerleyerek kapının önüne geldiğimde yere eğildim ve ayakkabılarımı giydim.

Derin ile merdivenlerden aşşağı inerken bı alt katımızda oturan birisinin kapısı açıldı ve ayakkabılarını giyerken gördüm o tarafa doğru Derin de döndüğünde seslenerek "Naber Arda?" Diye sordu ve adının Arda olduğunu öğrendiğim çocuk Derine "İyidir Derin senden naber?" derken sesinde ki gerginliği hissetmemek elde değildi. Ayakkabılarını giydiğinde doğrularak yanımıza doğru adımladı ve elini bana doğru uzattı. "Selam Arda ben alt komşunuzum sen Derinin bahsettiği kuzenisin değil mi?" diye sorduğunda tereddütle elimi uzattım.

"Selam, Lina bende. Evet Derinin bahsettiği kuzeniyim." bahsettiği kelimesini bastırarak söylerken gözlerimi hafifçe yanımda olan Derine çevirdim ve seninle görüşücez gibisinden bı bakış attığım da tekrardan Ardaya döndüğümde "Anladım. Bı ara oturup konuşuruz yakın arkadaşıyım ben Derinin ayrıca aynı okuldayız zaten." derken sesinde ki gerginlik hala hissediliyordu. "Peki o zaman görüşürüz daha sonrasında." dediğimde Derine bakarak hafifçe bı baş selamı verdi ve önümden geçerek merdivenlere doğru yöneldiğinde bizde durmadan arkasından merdivenlere doğru ilerledik ve hızlıca aşşağı indiğimizde Derin "Hayatım çocukla arandaki auranın ve çekiciliğin hissini sana anlatamam" dediğinde kafamı hemen ona doğru çevirdim ve "Ne saçmalıyorsun kızım kapa şu konuyu oğlana da benden bahsetmişsin zaten Allah bilir çocuğa ne dedin ya." derken sesimdeki hoşnutsuz ifade Derini güldürmeye yetmişti. "Peki peki bazıları hislerinden hala kaçmaya devam ediyor galiba neyse ki kaçan kovalanır Allah'tan Arda futbolcu da hızlı koşuyor gerizakalı."

Dediğinde ona cevap vermeyerek alışveriş merkezine doğru gitmeye başlamıştık. Alışveriş merkezi yakın olduğu için yürümeyi tercih etmiştik ve yol boyu ikimizde susarak birbirimizi içimizdeki düşüncelerle başbaşa bırakmıştık. Eğer gerçekten Derinin dediği gibi kaçan kovalanır gibi bir senaryoyu asla kaldıramazdım çünkü hala anne ve babamın bana yarattığı sorunları hala tam anlamı ile atlatamamışken birde ergen gibi aşk sendromu çekme düşüncesi asla bana göre değildi. Düşünecek onca şeyim varken birde yenisini eklememek için bu konuyu bir daha düşünmeyeceğimi iç sesim ile tartışırken Derin "Şurdan sağa döneceğiz aşkım." dediğinde iç sesim ile tartışmayı bıraktım ve Derinin de dediği gibi sağa doğru ilerlemeye başladım.

Bir kaç dakika sonra alışveriş merkezinin içine doğru girdiğimizde, bir şeyleri bı kaç saatliğine düşünmeyi bıraktım ve 3 yıl içinde biriktirdiğim parayı az çok harcayarak biraz kendime gelmeye çalıştım.

3 saattir alışveriş merkezindeydik ve en son Derinin okuldan bir kaç arkadaşının çağırması sebebi ile maalesef alışveriş merkezinden çıktık ve yanlarına gittik.
Arkadaşları az ileri de kafe de oturuyorlardı ve yavaş adımlarla ve Derinin çekiştirmeleri ile en sonunda yanlarına varmıştık.

Arkadaşlarının yanına oturduğumuz da isminin Yiğit olduğunu öğrendiğim çocuk geldiğimizden beri beni tanımaya çalışıyordu ve ne istediginin farkındaydım ona kısa cevaplar vermeme ragmen ısrarla diretiyordu ve en sonunda Derin sıkıldığımı anlamış olacak ki eve gitmeyi önerdi, bende balıklama atladım bu fikire ve yiyip içtiğimiz şeyleri ödedikten sonra eve geçtik.

Eve geldiğimizde hemen duşa girdim ve inanamıyordum resmen saatlerdir dışardaydım. Kendimi çok yorgun hissettiğim için duştan çıkar çıkmaz pijamalarımı giyip yatağa yattığım da düşüncelerime bile izin vermeden uykuya daldım ve yarın yeni hayatımın ilk adımlarında neler yaşayacağımı bilmeden huzurla uyudum
*

EVEETTTT RESMEN BENDE LİNA GİBİ HAYATİMİN İLK VE EN NET ADİMİNİ ATTİGİMA İNANAMIYORRRUUMMM

Kitap yazmak zaten hayalimdi ve bu benim ilk kitabım. Bölüm kısa oldu biraz çünkü giriş denilebilir bu bolume aslında. Bölümleri elimden geldigince 5 bin kelime yazmaya calisacagim zaten 2000 kelimeydi bu bölüm.

Neyse umarım beğenirsiniz tiktok hesabım nazzlisal eğer kitapta ilerlemeye dair bir şey görürsem muhtemelen Kanal da açacağım sizi seviyorum gorusuruuuzz.