Bölüm 2

O gece Jungkook istemeden uykuya yenik düştü.

Ve rüyalar onu bekliyordu.

Karanlık bir koridordaydı.

Duvarlar daralıyordu.

Nefes almak zorlaşıyordu.

Ayakları yere yapışmış gibiydi.

Bir çocuk sesi duydu.

“Koşsaydın kurtulurdun.”

Jungkook arkasını döndü. Küçük bir çocuk vardı orada. Kendisi.

Gözleri korkuyla dolu, dizleri kan içindeydi.

“Ben…” diye fısıldadı Jungkook. “Elimden geleni yaptım.”

Çocuk güldü.

Ama bu masum bir gülüş değildi.

“Yalan söylüyorsun.”

Duvarlardan eller çıktı. Onu tutmaya başladılar.

Her biri geçmişten bir anı fısıldıyordu.

“Sustum.”

“Kaçtım.”

“Görmezden geldim.”

Jungkook çırpındı.

Bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.

Sonra bir kapı gördü. Üzerinde tek bir isim yazıyordu:

TAEHYUNG

Kapıyı açmak istedi. Ama kapı kilitliydi.

“Beni de yalnız bıraktın.”

Çocuğun sesi yankılandı.

Jungkook çığlık atarak uyandı.

Ter içindeydi. Göğsü inip kalkıyordu.

Gözleri doluydu ama ağlayamıyordu.

Taehyung yatağın kenarındaydı.Onu sarsıyordu.

“Jungkook! Buradayım. Geçti.”

Ama Jungkook’un gözleri Taehyung’u görmüyordu.

Hâlâ koridordaydı.

“Ben kötü biriyim,” dedi titreyerek. “Herkesi yarım bıraktım.”

Taehyung onu kollarının arasına aldı.

“Hayır,” dedi fısıltıyla. “Sen sadece çok erken kırıldın.”