Bölüm 1

Jungkook geceleri uyumuyordu.

Daha doğrusu, gözlerini kapatıyordu ama zihni asla kapanmıyordu.

Odasında ışık yoktu.

Perdeler sıkıca kapalıydı, dışarıdan gelen şehir ışıkları bile içeri sızamıyordu.

Nefes alışverişi düzensizdi. Göğsü, sanki içine çökmüş gibi ağırdı.

“Uyursam yine başlar…” diye düşündü.

Ama uykusuzluk da bir cezaydı.

Tavanı izlerken zihni kendine ihanet ediyordu. Bir an sessizlik vardı, bir an sonra kulaklarının içinde yankılanan eski sesler…

“Neden susmuyorsun?”

“Bunu hak ettin.”

Ellerini yumruk yaptı. Tırnakları avuç içine battı. Acı gerçekti. Acı, onu şu ana bağlıyordu.

Kapının önünde ayak sesleri duyuldu.

Jungkook hemen irkildi. Kalbi hızlandı.
Kapı aralandı.

Taehyung içeri girdi. Üzerinde geniş bir kazak vardı, saçları dağınıktı.

Gözleri Jungkook’a takıldığında durdu.

“Yine uyumadın,” dedi sessizce. Bu bir soru değildi.

Jungkook cevap vermedi.

Taehyung yatağın kenarına oturdu.

Aralarında çok az mesafe vardı ama aradaki boşluk, kilometreler gibiydi.

“Gözlerin…” diye başladı Taehyung, sonra sustu.

Yorgun demek istemedi. Kırık demek istemedi.

Jungkook başını çevirdi.

“Uyuyunca kaybolmuyorum,” dedi boğuk bir sesle.

“Daha da içine düşüyorum.”

Taehyung’un boğazı düğümlendi.

Onu kurtaramadığını hissetmek… en ağır yüktü.