4. Bölüm

Hayatımda en sevdiğim şey izlemek...sadece bakmak değil,karıncanın taşıdıklarını, nereye taşıyorlar yuvaları nasıl?şu karşıdaki adamın neden sürekli sol ayağını salladığını anlamaya calışırım.Dünya bir labaratuvar gibi; bende beyaz önlüğü olmayan bir araştırmacayım. Ve sınav basladığında artık incelemeyi bırakp derin bir iç çekip odaklanmaya çalışarak kafamdaki sesleri susturmaya çalıştım.tam sınav kağıdıma odaklanacaksın bir sen iç sesim bir den şarkı söylemeye başladı olmaz yaaa olamaz gerçekten hiç sırası değil !iç ses lütfen yapma! Şimdi olmaz.ama hiç beni dinlemedi...aaaa niye beni üzüyorsun müjgan kaşlarını çatıyorsun müjgan... Darıldım darılma ben sana göllüm böylemi olacaktı ahheyahey tliliii Asel kafasına hafifçe vurarak "kes sesini, gerçekten sırası değil!,bari bugün beni rahat bırak" ay tamam be sende ama sıkıcısın köftehor karı.bir insanın iç sesi bukadar gıcık,bukadar şiret olabilirmi ya? Benimki bana laf sokuyor! Ya da saçma sapan şeyler söylüyor.fazla yüz buldu benden.bazen tartışırız,hata gözel fikirler verdiğinde oluyor hakını yememek lazım, ama bazen çok olmaya başlıyor .duyuyorum seni farkındasın değil mi?kısa kes yoksa senin yerine kendime yeni bir iç ses yaparım sesnden daha itaatkar olur aman cok taumrumda...bensiz yapamazsın bir kere.! İki saat sonra .sonunda bitti Asel kitapçığını kapatıp optiğini üstüne bırakıp sırasından yavaşça kalkar.kapıdan çıkar ve bittti!yes! Sonunda yemin ederim utanmasam seke seke zıplayacağım tabikide öyle birşey yapmicam çunku öyel birşey yapsam bu deli ne yapıyor büyle? deliligimiz tescillenmiş olur sonumuz welcome to deli hastanesi kırmızı halıda sermişler ne güzel insaları Güzel karşılıyorlar ha insanın orda yüriyesi geliyor,kendi kendine sırıtarak,kafasını sağa sola saayarak okul çıkışına yürür herkesin yüzunde aynı ifade"kurtulmuştuk ama aynı zamanda acaba o soru neydi ?" Şüphesi. Koridorun o serin havas yüzüme çarpıyor.Az önce içerde yer döken ben değilmişim gibi...yanımdan geçenler:fısıldaşıyor;"c şıkımıydı?" Yok abi,o soru hatalıydı kendi kendine göler :hatalı olan soru değil,benim o anki kafamdı aslında .herkes artık dağılmaya baslamıstı kimi esyalarını emanetcilerden alıyor kimise koşarak ailelerine sarılıyor bazılarıda ağlıyorlar .sonuçta ucundaucunda çok büyük bir emek var uykusuz geçilen günler...Aile içinde yşanan psikolojik savaş daha nice yaşanan şeyler .