İntikam ateşi (3)

" ölüm belki kurtuluş olurdu"

Gözlerimi açtığımda bi odadaydım yavaş yavaş etrafa bakınca yanımdaki koltukta uyuyan o adamı gördüm hala ismini bilmiyordum.Kimdi bu adam, benden ne istiyordu benden nefret ediyorsa dün vurulduğumda neden okadar telaşlanmıştı veya beni uzun zamandır mı tanıyordu çünkü tanıyormuş gibi ve bir planı varmış gibi konuşuyordu.
Bunların cevaplarını merak ediyordum ama sonra öğrenecektim.
Yatakta yavaşca kıpırdamaya çalıştım fakat göğsümün acısı izin vermedi bi anlık acıyla ağzımdan küçük bir inilti çıktı

"Ah siktir ya"

O an koltuktaki adam gözlerini açtı ve bana döndü hızla ayağa kalkıp yanıma geldi

"iyimisin ?"
Diye sordu merakla birşey demeden bakışlarımı ondan cekip gözlerimi kapadım
Derin bir nefes çektiğini duydum ve bir kaç saniye sonra kapıya yöneldi tam odadan çıkacakken

" göğsünde ve bacağında ki kurşunları dün gece doktar çıkardı fakat bir kaç gün iyice dinlenmen lazım"

Dedi,hemen

"Kim yaptı"

Diye ekledim net bir şekilde fakat cevap vermeden odadan çıktı. Ben ise odada aklımdaki sorularla yanlız kaldım...

***

Bir kaç saat sonra odaya bir kadın girdi elinde kahvaltılık birşeyler vardı

"Yemiycem birşey çık lütfen"

Dedim fakat dinlemedi yanıma geldi ve

"Savaş bey yemeniz için net emir verdi "

Dedi. Demek ismi savaştı evinde kaldığım ve satıldığım adamın adı savaşmış

"Tamam koy şuraya "

Diyip geçiştirdim. Kadın tam çıkacakken

"Pansuman için bayan bir hemşire gelicek yarım saate"

Dedi ve çıktı. Yanımdaki kahvaltılıkları görünce sinir olmuştum onun elinden veya onun evinde olduğum süreç içerisinde asla birşey yemeyi düşünmüyordum.odada canım cok sıkılmıştı düşünceler beni boğmaya başlamıştı bu evde olduğum her an deli olucak gibi oluyordum bir çözüm bulup gitmem lazımdı bu evden.

Bir kaç saat sonra odanın kapısı çalınca düşüncelerden kurtuldum içeriye giren hemşire yanıma gelip durumum hakkında bilgiler verdi. Yaralarımı açtı ve pansumana başladı,canım çok yanıyordu bunu kimin yaptığını öğrenicektim.

Pansuman bittikten sonra hemşire çıktı ardından savaş denen adam girdi duygusuz,nefret dolu bakışlarnı üzerimde gezdirdi daha fazla dayanamayıp konuştum

"Bukadar nefret dolu bakmanın sebebi ne? "

Sustu ve yanımdaki koltuğa oturdu fakat bakışları hala üzerimdeydi ama susmadım

"Eğer nefret ediyorsan dün vurulduğumda neden okadar panikledin?"

Yine sustu busefer bende birşey demeden durdum o ise koltuğa iyice yaslanıp derin nefes verip konuştu

"Çok soru soruyorsun."

Hemen konuştum

"Hakkım değilmi tanımadığım bir insana Satıldım,tanımadığım bu adamın evindeyim ve amacı ne asla bilmiyorum hee tabi bide neden ve kim tarafından bilmediğim bir şekilde vuruldum "

Diye ekleyince yine sustu ayağa kalkıp yavas adımlarla kapiya yöneldi kapının kolunu tuttu tam çıkıcakken

" senden nefret ediyorum evet neden panikledim çünkü ölümünün benim elimden olucak"

Diyip odadan çıktı.İstemsizce akan göz yaşlarım yanağımdan aşağıya süzüldü napıcağımı bilmeden ağladım saatlerce.

Uyandığımda geceydi nezaman uyumuştum hiç hatırlamıyordum yavaş yavaş yatakta dik oturdum bacağım acıyordu ama lavobaya gitmem gerktiği için yavaş adımlarla yürüdüm.işimi hallettikten sonra tam çıkıcakken aynada kendimi gördüm. Çok yorgun görünüyordum nasıl olurda 1 2 gün içinde bu hale geldim bilmiyorum. Lavobadan çıkıp kapıyı kapattıktan sonra yatağıma dönücketim ama karanlıkta bir nefes hissettim.Tam kafamı kaldırdığımda onu gördüm karşımda yüzüne bakmadan önüme döndüm tam yürüycekken kolumu tuttu

"Yemeğini neden yemedin?"

Diye sordu birşey demeden kolumu çekmeye çalıştım daha sıkı tutup konuştu

"Benimle inatlaşmayı kes nisa işe yaramıyacağını anla artık "

Derince nefes alıp

" bacağıma ağrıyo rahat bırak beni"

Kolumu bırakıp üzerime yürüdü bacağımın ağrıdığnı geri yürüyemiceğimi bildiği için dibime kadar girdi nefesini yüzümde hissedince gözümü kapatıp kafamı çevirdim

"Gözünü kapatarak hiçbirşeyden kaçamazsın demiştim dimi sana "

Gözlerimi açıp ona döndüm

"Kaçmaya çalıştığım birşey yok sadece senin suratını görmek istemiyorum"

Diyince pis pis sırıttığını gördüm ve bi adım daha yaklaştı elimi göğsüne koyup itmeye çalıştım fakat milim oynamadı bileklerimi tutup kendine çekti o an bacağımın acısıyla inledim

"Ahhh"

Ve fısıltıyla konuştu

"görmek istemediğin suratı ölene denk görüceğini şu küçük aklına sok he bide benden kaçmaya çalıştıkça canın böyle daha çok acır "

Diyip hızla bileğimi bıraktı. Bi kaç adım geri çekildi ben ise birşey demeden bacağımın acısıyla yatağa uzandım ,tam odadan cıkıcaktı ki konuştu

" bu arada korkma suratımı zaten istesende çok göremiceksin çünkü öldürmek için okadar bekleyemem zaten bu zamana kadar beklemem mucize"

Dedi tam gidicekken ekledim bende hemen

" sende yaralarım toparlandıktan sonra bu evde 2 saniye durmicağımı aklına soksan iyi olur savaş karacan"

O ise birşey demeden kapıyı sertce çekip çıktı. Dediğimi yapıcaktım bu evde ölümümü beklemeye pek bir niyetim yoktu açıkcası.

***