İntikam ateşi

"BUNLAR İYİ GÜNLERİN"

Sabah kavga sesleriyle gözlerimi açtım herşey çok karışıktı anlamaya çalıştım ama olmadı.Yavaş yavaş yataktan kalkıp kapıya yaklaştım " o kız ölecek savaş yoksa yarım bıraktığım işi tamamlarım" diye bağırıyordu bir erkek o an kanım donmuştu beni neden bukadar çok öldürmek istiyorlardı ve bu insanlar kimdi , benden ne istiyorlardı...

Kapının arkasında donaklamıştım ve bi anda kapı açılınca yavaş yavaş geriye bir kaç adım attım, içeriye giren savaş beni kapının arkasında görünce gergin bakışlarımı üzerimde gezdirdi,kapıyı var gücüyle çarptı,bileklerimden tuttuğu gibi sırtımı kapıya yasladı. Bileklerimi sıka sıka konuştu

"Şimdide kapı dinlemeye mi başladın?"

Gözlerimi kaçırıp konuyu değiştirmeye çalıştım

"Kapısız evden mi çıktın niye pat diye dalıyor-"

Lafımı tamamlama izin vermeden yüzünü iyice yüzüme yaklaştırdı ve tıslayarak

" konuyu değiştirme bir, gözlerini kaçırma iki "

Diyince gözlerimi gözlerine diktim

" evet dinledim sesiniz bütün evde yankılanıyordu çünkü he bide o beni 2 kurşunla öldürmeye çalışanın kim olduğunu bildiğin halde niye söylemedin?"

Bileklerimi hızla bırakıp geriye doğru çekildi derince nefes alıp verdi ve
" bana hesap sormayı kes o iki kurşunla beceremedi ben tek kurşunla halledicem"

Diye bağrıdı bu laflar fazla zoruma gitmişti

"Öldür ozaman ne bekliyorsun"

Dedim bağırarak üzerme yürüdü sırtımı yasladığım kapıya hızla vurarak yine bağırdı

"Öyle kolay kurtulamazsın acısız gitmiceksin bu hayattan sana demiştim öyle bi hale getiririm ki ölmek için yalvarırsın diye "

O anlık refleksle yanımda duran adama hızla tokat attım. Ne yapmıştım ne tepki vericek ölçemiyordum ki bi anda bileğimden tutup yere fırlattı bacağimın ve göğsümün acısıyla gözümden bi damla düştü
" o eli kırdırtma bana "

Dedi ve odadan çıktı ben ise yerde acıyla kala kaldım bacağımın acısı fazlaydı yavaşça kalkıp yatağıma geçtim 2 gündür yemek yemiyordun ama dayanıcaktım

Kapının çalmasıyla irkildim içeriye giren hemşire pansumanımı yaptı

" bacağımını zorlama lütfen göğsünüde aynı şekilde dikişlerin patlarsa canın çok yanar tekrar geçmiş olsun "

Diyerek çıktı odadan.

***

Akşam olmuştu bu evde olmam yetmezmiş gibi bu odaya tıkanmıştım..

*2 GÜN SONRA*

Sabah uyandığımda gram halim yoktu tam 4 gündür bu evdeydim ve 4 gündür sadece 1 bardak sudan baska birşey girmemişti dün gece hizmetlilerin getirdiği yemekten iki kaşık almıştım ama bi etkisi olmamıştı.
Yataktan kalktım elimi yüzümü yıkadım fazlasıyla sararmıştı yüzüm. hava almam lazımdı bu odada küçücük camdan başka birşey yoktu odanın kapısını açıp merdivene doğru yürüdüm fakat başım çok dönüyordu bi adım attıktan sonrası yoktu.

Gözlerimi açtığımda başımda bi kaç kişi vardı sesler boğuktu gözlerime ışıklar tutuluyor herkes bir ağızdan birşeyler söylüyordu sonra yine karanlık

Yavaş yavaş açıldı gözlerim busefer daha farklı biryerdeydim ve kafamda koluma serum takan bir hemşire vardı işini bitirdikten sonra bana dönüp

" iyice dinlenin sonrasında ziyaretçi alıcaz lütfen kendinizi yormayın."

Diyip odadan çıktı ben ise neden burda olduğumu anlamaya çalışıyordum. Bir kaç dakika sonra kapının açılmasıyla kapıya baktım,savaş gelmişti dik dik bakışkarı yine üzerimdeydi yatağın başına gelip oturdu. Bakışlarımı ona çevirince konuştu

"Aşağıdaydım bi ses duydum merdivenden düşmüştün kafan kanıyordu hastaneyee getirdim beyin kanaması geciriyordun 3 gündür yoğum bakımdaydın"

Diyince olanları sindirmekte zorlandım yatakta dik şekilde durmaya çalıştım fakat vücudumun acısi izin vermedi
" ah göğsüm "

Diyince savaş hızla ayağa kalktı başımda dikeldi

" kalkma zaten göğsündeki yara taze olduğu için düştüğünde dikişler patlamıştı "

Diyince hızla konuştum.

"Neden hastaneye getirdin zaten ölmemi istemiyormuydun"

Diyince tekrar oturdu iyice geri yaslandı vr konuştu

"İşime yaramadan olmaz"

"Kalpsizsin"

"bunlar daha iyi günlerin"

Dedim daha fazla muhattap olmak istemediğim için gözlerimi kapadım