2. MEKTUP

Hayatımız bazen fedakarlık etmemiz gerektiğini gösterir. Çünkü bazı insanlar kendilerini geçindiremiyecek kadar güçsüz olabilir. Bu bizim aptal olduğumuzu değil, aksine sahip olduğumuz gücün paylaşabilecek kadar fazla olduğunu gösterir. Ama bu fedakarlıklar bir krallığı geçicek kadar fazla olabilir.
"Ne dediğimi duydunuz, Chris ile evlenicem. Bu işlerden anlayan biri zaten." Chris kaşlarını çatarak bana bakıyordu "Kraliçem, emin misiniz, ya da sarhoş falan mısınız?" "Saçmala Daniela, o bir palyanço sen ise bir kraliçesin!" Chris başını önüne eğdi ve gözlerini yere çevirdi, onu görünce anneme sinirle döndüm. "Ruslara karşı savaşıp yine iyi bile dayanan bir varisti ve savaşın çoğunu o yönetti. Biz bile ne kadar büyük bir krallık olsakta onları tek başımıza yenemezdik. Ona bu şekilde haksızlık yapmana izin vermem anne!" Chris bana baktı,annemde bana sinirle baktı. "Kararım kesindir." Chris yanıma geldi "Kraliçem, belki bunu söylemek haddime değil ama biz evlenemeyiz." Chris karışık duygular içinde gözlerime bakıyordu. "Sadece krallık için evleneceğiz, ah sormayı unuttum. Sen biriyle evli misin?" "Hayır kraliçem, hayatımda kimse yok. Lakin anneniz bana pek iyi bakmıyor." Anneme baktım, gerçektende Chris'i öldürücek gibi bakıyordu. "Kararımı belirttim anne, krallık için bunu yapmalıyım." Annem bana yalvarır gözlerle "Güzel kızım yani kraliçem, evlenicek binlerce kral,varis,prens varken, neden bu soytarı? Eskiden bir hanedan üyesiydi evet, ama şuan sadece bir hizmetçi. Yapma etme kendine." Tahttan kalktım ve annemin yanına yürümeye başladım. "Annecim, ben başka biriyle evlenirsem benden çocuk isteyecek, ama ben istemiyorum. Chris ile krallığım için ama en çok senin baskılarından dolayı evleniyorum haberin olsun. Çevremdekilerin ne diyeceğide umrumda değil." Chris hala yakınlarımda duruyordu. "Emin misiniz kraliçem, sonuçta ben artık bir prens değilim." Gülümsedim. "Umursamıyorum. Sonuçta bir insansın, öyle değil mi?" Chris'in dudakları hafifçe kıvrıldı. "Halaların,teyzelerin,amcaların ve bütün akrabalarımız, seni çok yargılayacak." Annem çaresizlikle suratıma bakıyordu. "Anne, umursamıyorum, her şey krallığım için ve kararım kesindir. Hizmetkarlar, nişan hazırlıklarına başlansın bir hafta içinde her şey halledilmiş olsun." Chris sessizce beni dinleyip asla konuşmuyordu. Konuşma bittiği için merdivenlere yöneldim ve odama gittim. Akşam olmuştu zaten, kıyafetimi çıkarıp geceliğimi giydim. Yanlış bir karar mı almıştım acaba? Babam olsa kendinden emin olurdu...