Bölüm 15🌟

İlkin;
Kendimi Yatağa atmamla uyumuşum. Fakat sonrasında beni uyandıran şey annemin sesiydi...Merve ve sude'nin geldiğini gördüm. Önce sarılıp hoşgeldiniz dedim ve anneme sarılıp "günaydın annemm!" Diyerek öptüm onu, sabahı yine benim sesim doldurmuştu.. kızlarıda alıp odama geçtim. Ders çalışmak için geldiklerini söylediler, ve ders çalışırken zamanın nasıl geçtiğini hiçbirimiz fark etmedik bile..2. saatin sonunda dersimiz bitmişti ve ayaklandık. Bende gelen bildirimle şaşırdım doğrusu, sonuçta kimsenin mesaj atmasını beklemiyordum, belkide farkli kurumlardan gelen mesajlardı! Fakat oyalanmadan bildirimlerini baktım, yazan kişinin Ata olduğunu görmemle yanaklarıma kan hücum etmişti. Merve ve sude bunu fark ettiklerini belli ettiler ama yorgunduk üçümüzde. Bu nedenle onlar üstelemeden, annemle vedalaşıp hemen gittiler. Daha sonra atanın aklıma bana yazması geldi, mesajlarına baktım. Saat şuan 12.00'dı, o mesajı attığında ise 11.55...iyi bari çok olmamışti. Bana yazdığı mesajları okumaya başladım.

-"İlkin, müsait misin?"
-"dün pek iyi görünmüyordun. Peki İyi misin şuan?" -11.55-

-"Evet Ata, oldukça iyiyim şuan..dün yanımdan ayrılmayıp yardım ettigin için teşekkür ederim."

-"Rica ederim, peki musaitsen bugün buluşabilir miyiz?"

-"tabii olur, saat kaçta?"

-"saat 15.00 uygun mu?"

-"olur, görüşürüz o zaman."

Ve kendimi yine Yatağa atmamla telefonuda kapatmıştım. Bugün çok yorgun hissediyordum... Doğrusu buluşmaya bile gitmek istemiyordum...ama şimdilik gitmek zorundaymışım gibi görünmesiyle birlikte, beni ikna eden tek düşünce "belki akşama doğru birşeyim kalmaz" düşüncesiydi. .. .
Timeskip-to-14.00
Hala gitmesem mi diye düşünüyordum. Ama yinede gidecektim...Sonuçta, belki süreceği 1 saat falandır, yani umarım öyledir. Hemen hazırlandım zaten pek özenecek halimin olduğunu düşünmüyordum, Galiba hasta olacaktım. Ben bunları düşünürken saat 14.30 olmuştu, ataya nerede buluşmamız gerektiğini sormamıştım çünkü zaten biliyordum. Hep orada buluşurduk ortak arkadaşlarımız ve biz. Çok acele etmeden parka doğru yürümeye başladım...henüz yarım saatimiz vardı buluşmak için. Doğrusu neden aniden pat diye beni çağırdı onuda bilmiyordum ama...Neyse ki bunlar düşünerek kendimi yormayacaktım. Çünkü şuan tek önemli olan şey atanın hızlı gelmesini umuyor olmamdı. Hava soğuktu ve ben üşüyordum, hastaydım zaten sanırım...
Timeskip; 15.00
İlahi bakış açısı;

İlkin, ata'nın geldiğini görmüş, ona doğru yürümeye başlamıştı bile. Sonuçta buraya sadece onun için ve merakından gelmişti ama tabi diyemezdi gururundan ödün verip 'merakımdan' diye...ilkin ata'nın yanına gelince durdu. Ve ilk Ata konuşmaya başladı...uzaktan bakılınca herşey normal görünüyordu ama aslında değildi. Normallik kelimesi Ata ve ilkin'in yakınlaşmaya başladığı günden beri onlara çok uzaktı...Gerçek, ve gerçek sanılanlar olmak üzere ikiye ayrılıyordu haya onlar için. Son günleri bir kısır döngüydü...Sürekli düşünce ve düşüncelerde boğulmak. Ne garipti ama...Herşey âdeta tersine dönüyordu hemen.

İlkin
Ve karşımda atanın bana doğru gelmekte olan silüetini görmemle kendi kendine, olduğum yerde volta atan adımlarım duraksadı. Bunların şuan bir önemi yoktu, önemli olan ata'nın bana söyleyeceğini söylemesi ve benimde hemen eve gitmemdi...ata'nın adımları hemen önümde durmasıyla konuşmaya başladı.
"Çok beklettim mi?"
-"hayır, bekletmedin. Bende yeni gelmiştim zaten.
"İlkin, sen üşüyor musun?"
-"Ata hani hava -5 derece ya?"
"Hastasın sanırım?"
-"Evet öyleyim..ama sorun değil."
"öyleyse istersen biraz dolaşalım? Hani pek zorlamak istemiyordum zaten hasta olmuşsun diye ama.."
-"olur olur. Sorun yok"
Ve böylece biraz gezmiş, zaman geçirmiştik. Sanırım bu daha normal olmayan ama en azından öyle hissettiren son dakikalarımızdı. Bundan sonra herşey değişecek, daha farklı bir olaya yönelecekti...Ve henüz ikimizde bunun farkında değildik. Hissediyordum..bu huzur geçiciydi..zaman geçiyor, insanlar işlerine gidiyor, hayat devam ediyordu. Ama benim için sanki zaman durmus gibiydi..ata'nın yanındayken kendimi çok huzurlu hissediyordum. Belki de şuan en doğru yer onun yanıydı..en doğru zaman onunla konuştuğum zamandı belkide. Hiçbir zaman düşünmezdim böyle olacağımızı...nerden bilebilirdim? Ama belki beni sevmiyordu. Yada ya seviyorsa?..yeter, ilkin.
O esnada durduk. Kendime gelmemle Ata bana birşey söylemesi gerektiğini söyledi. Kalp atışlarımın hızı değişti, merakım arttıkça arttı...

Bu bölümde böyleydi, sizce diğer bölümde ne olacak? Kotu bir son mu yapsam? Bu arada yakın zamanda final yapmayı düşünüyorum sınav Senem olduğu için, ama sonrasında yeni bir kitaba baslayabilirimm🫶🏻
Ve son zamanlarda yorum ve beğeni sayımız gittikçe dusuyor, rica etsem bunları yükseltebilir misiniz?? Sizleri seviyorum kendinize iyi bakın🫶🏼🫶🏼