"ASAF'IN GECESİ "

Bölüm şarkısı: Yalnız kuş, Gelevera deresi.

"Seni görmek gibi bir kaygım var."
"Görsem sevginden öleceğim,"
"Görmesem hasretinden..."

(Cahit Zarifoğlu)

🤍

• 1.BÖLÜM~ ASAF'IN GECESİ •

•Günümüz •

~Gece Karalav (Soylu)~

Tam tamına on sekiz yıl oldu..
Onu görmeyeli on sekiz yıl.

O geceden sonra onu bir daha göremedim.

Evlendim.

Evet evlendim.

Giray Soyluyla evlendim.

Evlenmek zorundaydım. Zorunda bırakılmıştım.

Şimdi ise evde oturuyordum. Soylu konağında.

Giray annesi ve kardeşiyle yaşıyordu. Bende on sekiz yıldır onlarlaydım.

Annesi beni severdi. Kardeşi de öyle.

Ben düşüncelere dalmışken, konağın camından Girayın geldiğini gördüm.

Hararetli bir şekilde eve girdi. Acaba gene ne olmuştu?

En son çalışma odasına girdiğini görmüştüm.

Girayın annesi Halime hanım oğlu için telaşlanarak odanın kapısına tıklatıp iyi mi diye sormuştu.

Umursamayarak odama gittim. Başım ağrıyordu.

Odamın kapısını kapatıp, tam yatağa geçiyordum ki aşağıdaki sesleri duydum.

Giray bağırıyordu.

Konuşulanları net duyamasamda, bazıları anlaşılıyordu.

"Oğlum ne oldi?"

" Oldu ana bir şey oldu."

"Ula söyle! Meraktan çatlatmayasun insanı da."

"Gelmiş."

"Kim?"

"Asaf. Asaf hapisten çıkmış."

Duyduğum şeyle olduğum yerde buz kestim.

Asaf hapisten çıkmıştı.

Girayın eve böyle gelmesi demek bu yüzdendi.

On sekiz yıldır süren esaret sonunda bitmiş ve Asaf çıkmıştı.

Yere çöktüm.

Ve ağlamaya başladım.

Asaf sonunda kurtulmuştu.

Orada ne kadar ağladım bilmiyorum.
Ama Girayın kapıya gelmesiyle kendime geldim.

" Gece iyimisin?"

"İyiyim. Sadece biraz başım ağrıyor. O yüzden."

"Tamam. İlaç alduysan yemeğe gel."

"Aldum. Yemeğe gelmeyeceğum. Siz yiyin"

"İstersen hastaneye getirebilirim. İyi olduğuna eminmisun?"

"Evet. Hastaneye gerek yok."

"Peki. Ama kötü olduğunda söyle."

"Tamam."

Demiştim. Kapıdan ayrıldığına dair ayak sesleri duyuyordum.

Yerden kalktım ve yatağıma geçtim.

Düşünüyordum.

Bundan sonra ne olacaktı?

Daha fazla düşünmemeye karar verdim. Çok uykum vardı.

🤍

Sabah uyandığımda duşa girmeye karar verdim.

Duştan çıktıktan sonra hazırlanmaya başladım.

Hazırlandıktan sonra saçımı ördüm.

Makyaja gerek duymadım. Ben makyaj nadiren yapardım. Ve günlük hayatımda yapmak tercihim değildi.

Kapıyı açtım. Ve çıktım.

Merdivenlerden inerken Girayın kardeşi Sinanla karşılaştım.

Sinan'ı severdim. İyi çocuktu.

Sinan beni görünce gülümsedi.

"Günaydın Gece abla. Nasılsun?"

"İyiyim Sinan."

"Çok açım. Hadi aşağı inelum."

Tamam demiştim. İndikten sonra Giray ve Halime hanımı gördüm. Masaya oturmuş bizi bekliyorlardı.

Masada Girayın yanına oturdum.

Aslında gerçek bir evliliğimiz yoktu ama annesi öyle sanıyordu.

"Uyy kızum daha iyi misun?"

"İyiyim Halime hanım."

"İyi o halde iyiysen."

Deyip yemek yemeye başlamıştı. Aslında canım hiç bir şey yemek istemiyordu.

Girayın tabağımı doldurduğunu gördüm.

"Ne yapıyorsun. Çok koydun ben bunlarun hepsini nasıl yiyeceğum Giray?"

"Yersin. Hem sen çok az yiyorsun. Olmaz böyle. Bu tabaktakilerun hepsi bitecek."

Sabır çekip yemeğime geri döndüm. Ben bunların hepsini nasıl yiyecektim!

Öyle yada böyle tabağımda kileri bitirmiştim.

İşlerim vardı. Evden çıkmak için hazırlandım. Girayda beni bırakacaktı. Aslında kendisi ısrar etmişti,bana kalsa ben tek giderdim.

Evden çıktık ve arabaya bindim.

Gideceğim yer tam yarım saat sürüyordu. Bu yüzden kulaklık takıp şarkı dinlemeye başladım.

Kısa bir süre sonra gelmiştik.

Arabadan indim.

Giray gitmişti.

Bana kendi annemden daha çok annelik eden kadının yanına gelmiştim.

Kapıyı çaldım.

Kapıyı Fatma anne açtı. Evet ona anne diyordum. Çünkü bana annelik etmişti.

İlk başta beni gördüğüne şaşırsada içeri almıştı.

Çünkü ben bu saate gelmezdim.

Salona geçip koltuğa oturdum.

"Hayırdur kızum? Bu ne halin böyle."

Fark etmişti. O hep farkederdi zaten.

"Asaf hapisten çıkmış."

İçerisi birden sesizleşti. Yıllar sonra Asaf hapisten çıkmıştı. Fatma anne olmak üzere bende beklemiyordum çıkmasını.

Ama Allah biliyor ya ben çok bekledim onu.

Bir şey demesini bekliyordum. Ama o donmuş gibi hiç bir şey söylemiyordu.

Sonunda konuştu.

" Ula sen ne diyorsun?"

"Asaf hapisten çıkmış. Bende Giraydan öğrendum."

"Peki sen nasıl hissedeysun?"

"Sevindim. Onun aduna."

"Ah be kızum niye yaptun bunu kendine."

"Anne zorundaydum. Sen de biliyorsun."

"Neyse boşverelum şimdu oni. Hadi sen birkaç tane odun alda şu sobayı yakalum."

"Tamam."

Diyip ayağa kalktım. Kapıdan çıkıp, odunluğa doğru ilerlemeye başladım.

Kapının önüne geldiğimde kapıyı açtım.

İçeri girip tam odunları toplamaya başlayacakken bir ses duydum.

İlk başta umursamadım ama sesler devam edince duvarda asılı duran silahı aldım.

Her tehlikeye karşı kendimi korumam gerekiyordu.

Ben silahla ilerlerken sesler hala devam ediyordu.

Seslerin geldiği yere geldiğimde arkası dönük bir adam vardı.

Bu adam kimdi?

Silahı daha sıkı tuttum. Ve konuşmaya başladım.

"Sen kimsin ula?"

Adam bu sorumla beraber arkasını dönünce, dondum kaldım.

Ben yanlış mı görüyordum?

Arkasını dönen adam Asaftı..



Gece Karalav (Soylu)

Evet bölümü beğendinizmi?

Asaf'ın çıkmasını bekliyormuydunuz?

Asaf bunca yıl sonra geri döndü bakalım ne olacak..

Yorum yapmayı unutmayın. Bol bol yorum yapın ki bende kitap hakkında ne düşündüğünüzü bileyim🫡

Hadi bakalım bir dahaki bölüme görüşürüz🤍