Yeni bir başlangıç

— Mira'nın Gözünden —

Hayatımda bazı kararların benim dışımda alınmasından gerçekten nefret ediyordum. Özellikle de bu kararlar bütün hayatımı değiştirecek kadar büyükse.

Mesela şehir değiştirmek gibi
Hele ki son sınıfa geçeceğim yaz tatilinde...

Arabamızın camından dışarı bakarken derin bir nefes verdim. Ankara tabelasını gördüğümden beri yüzümdeki ifade değişmemişti. Annemle babam ön koltukta yeni hayatımız hakkında heyecanla konuşuyor, ağabeyim Uraz ise telefonuyla ilgileniyordu.

Bir tek ben bu yolculuğun gönüllü yolcusu değildim.

"Biraz daha surat asarsan cam çatlayacak Mira."

Başımı çevirip yanımda oturan ağabeyime baktım.

"Çok komiksin abi."

"Teşekkür ederim. Elimden geleni yapıyorum."

Gözlerimi devirdim.

"Senin yüzünden buradayız zaten."

Uraz telefonunu cebine koyup bana döndü.

"Benim yüzümden mi? Atanamayıp başka şehirde kalan benmişim gibi konuşuyorsun."

"Abi, senin atanman yüzünden ev taşıyoruz. Bence suçlusu sensin."

"Öğretmenlik suç oldu artık."

"Benim için oldu."

Uraz kahkaha attı. Annem de ön koltuktan bize dönerek konuşmaya katıldı.

"Mira, ağabeyini rahat bırak artık. Hepimiz için güzel bir başlangıç olacak."

"Anne, ben son sınıfa geçiyorum. İnsan son sınıfta okul değiştirmez ki."

Babam dikiz aynasından bana baktı.

"Alışırsın kızım. Hem Ankara o kadar da kötü bir yer değil."

"Benim alışmak gibi bir niyetim yok."

"Öyleyse Ankara da seni ikna etmek için elinden geleni yapacak."

Babamın bu cümlesine istemeden güldüm.

Bir süre sonra arabamız yeni evimizin bulunduğu sokağa girdi. Evimiz çok büyük değildi ama dışarıdan oldukça güzel görünüyordu. İki katlı, küçük bahçeli, açık renkli bir binaydı.

Arabadan iner inmez etrafıma baktım.

"İşte yeni evimiz!" dedi annem heyecanla.

"Umarım odam güzeldir. Yoksa bu taşınmayı asla affetmem."

Uraz bagajdan valizimi çıkarırken araya girdi.

"Merak etme, sana en küçük odayı ayırdık."

Hemen ona döndüm.

"Abi!"

"Şaka yaptım, sakin ol."

Valizimi elimden alıp eve doğru yürüdü. Ben de arkasından söylenerek ilerledim.

Evin içine girdiğimde ilk dikkatimi çeken şey geniş pencereler oldu. Salon oldukça aydınlıktı. Annem mutfağa geçip dolapları incelemeye başladı, babam ise kolileri taşımak için kapıya yöneldi.

Benim tek isteğim odamı görmekti.

Merdivenleri hızlıca çıkıp koridorun sonundaki kapıyı açtım.

Ve sonunda...

Odam!

Açık renk duvarlar, geniş bir pencere, küçük bir balkon ve tam istediğim gibi bir çalışma masası vardı. Henüz koliler yerleştirilmemişti ama şimdiden burayı sevebileceğimi hissetmiştim.

Valizimi yatağın yanına bıraktım.

Telefonumu çıkarıp yatağın üzerine oturdum. Birkaç saniye ekranıma baktıktan sonra yeni odamın fotoğrafını çektim.

Yeni ev, yeni oda, yeni hayat. Bakalım nasıl olacak...

Fotoğrafı telefonuma kaydettim. Sonra annemin sesini duydum.

"Mira! Gelir misin kızım?"

"Geliyorum anne!"

Merdivenlerden inerken annemi mutfakta gördüm. Babamla birlikte kolileri açıyorlardı.

"Ne yapıyorsunuz?"

"Şimdilik mutfağı yerleştiriyoruz. Sonra da Mimoza için bakmamız gereken birkaç şey var," dedi annem.

Annemin gözleri parladı.

Mimoza...

Annemle babamın Ankara'da açmayı planladıkları küçük pastanenin adıydı. İkisi de yıllardır pasta şefliği yapıyordu. Şimdi kendi yerlerini açacak olmaları onları fazlasıyla heyecanlandırıyordu.

"Pastaneyi ne zaman açacaksınız?"

"Önce güzel bir yer bulmamız gerekiyor. Sonra ufak tefek düzenlemeler yapacağız," dedi babam.

"Ben de yardım edebilir miyim?"

"Tabii ki edebilirsin," dedi annem. "Ama önce okulunu halledelim."

Tam cevap verecekken kapıdan Uraz'ın sesi geldi.

"Benim okula da bir uğramam gerekiyor. Yarın öğretmenler odasında olmam lazım."

Ona döndüm.

"Abi, senin okulun benim okulumdan ayrı mı?"

"Hayır, aynı okuldayız."

"İşte bundan korkuyorum."

Uraz kaşlarını kaldırdı.

"Niye?"

"Çünkü okulda beni tanıyan herkesin abim olduğunu öğrenmesini istemiyorum."

"Çok geç. İlk gün bütün okula duyururum."

"Abi!"

Gülerek mutfaktan çıktı.

Gerçekten bazen beş yaş büyük değil, beş yaş küçükmüş gibi davranıyordu.

Akşam olduğunda odamın büyük kısmını yerleştirmiştim. Kitaplarımı rafa dizmiş, kıyafetlerimi dolaba asmış, çalışma masamın üzerine birkaç küçük eşya koymuştum.

Yatağıma uzanıp tavana baktım.

Pazartesi yeni okuluma başlayacaktım.

Yeni bir okul, yeni öğretmenler, yeni sınıf arkadaşları... Kısacası her şey yeniydi.

Değişmeyen tek şey ise beş yıldır hayatımın her anında olan, bazen sinirlerimi bozsa da vazgeçilmezim olan ağabeyimdi.

En azından bu yeni başlangıçta tanıdık bir yüzüm olacaktı.

İçimden bir kez daha derin bir nefes verdim.

Kapım hafifçe tıklandı.

"Gel."

Uraz elinde iki bardak buzlu kahveyle içeri girdi.

"Yeni odanın sahibi kahve ister mi?"

Yatağımda doğruldum.

"İster tabii."

Bardağı uzatıp masama oturdu.

"Nasıl, beğendin mi?"

"Fena değil."

"Fena değil mi?"

"Tamam, güzel."

Gülümsedi.

"Bak, bu kadar zor olmamalı."

Kahvemden bir yudum aldım.

"Abi, ya okulda arkadaş edinemesem?"

Uraz'ın yüzündeki gülümseme biraz yumuşadı.

"Edinirsin."

"Ya edinemezsem?"

"O zaman biz varız."

"Seninle mi takılacağım okulda?"

"İstersen teneffüslerde yanıma gelirsin. Öğretmenler odasında çay da içeriz."

İstemeden güldüm.

"Çok eğlencelisin gerçekten."

"Ben de öyle düşünüyorum."

Bir süre sessiz kaldık. Sonra Uraz kahvesini masaya bıraktı.

"Bak Mira, biliyorum. Buraya gelmek istemedin. Ama bazen insanın hayatında yeni şeylere yer açması gerekiyor. Belki de düşündüğünden çok daha güzel olacak."

Ona baktım.

"Umarım."

"Olacak. Hem ben de buradayım."

Gülümsedim.

"İyi ki varsın abi."

"Sen de iyi ki varsın küçük cadı."

Bardağımı ona doğru kaldırdım.

"Yeni hayatımıza."

Bardağını benimkine hafifçe dokundurdu.

"Yeni hayatımıza."

Uraz odadan çıktıktan sonra biraz daha eşyalarımla ilgilendim. Sonra yatağıma oturup telefonumu elime aldım.

Pazartesi ne giyeceğimi düşünmeye başladım.

Dolabımın kapağını açıp birkaç kıyafeti gözden geçirdim. İlk gün fazla dikkat çekmek istemiyordum ama sıradan da görünmek istemiyordum.

"Of, bu ne zor işmiş."

Kendi kendime söylenip yatağa uzandım.

Gözlerimi kapatırken aklımdan tek bir şey geçiyordu:

Umarım Ankara bana iyi davranır.

Henüz bilmiyordum.

Bu şehirde beni bekleyen en büyük değişikliğin yeni bir ev, yeni bir okul ya da yeni bir hayat olmayacağını...

Bazen insanın bütün hayatı, henüz tanımadığı birinin karşısına çıkmasıyla değişirdi.

Benim hikâyem de daha yeni başlıyordu.