İlk gün

Mira

Alarmımın sesiyle gözlerimi araladım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştıktan sonra bugün okulun ilk günü olduğunu hatırladım.

Harika. Son sınıfın ilk günü ve ben daha yataktan çıkmak istemiyordum.

Yastığımı yüzüme kapatıp birkaç dakika daha uyumaya çalıştım. Tam yeniden gözlerimi kapatmıştım ki kapım çalındı.

"Mira! Kalktın mı?"

Uraz.

Gözlerimi kapalı tutarak cevap verdim.

"Kalktım abi."

"Sesin pek öyle gelmiyor."

"Çünkü hâlâ yatağımdayım."

Kapının arkasından güldüğünü duydum.

"On dakika sonra aşağıda olmazsan kahvaltını bitiririm, küçük cadı."

Hemen doğruldum.

"Sakın!"

"On dakika!"

Kapıdan uzaklaşan ayak seslerini duyunca yataktan kalktım. Dolabımın önüne geçip dün akşam hazırladığım kıyafetlere baktım. İlk gün için fazla uğraşmak istemiyordum. Sonuçta yalnızca okuldu.

Üniformamı giyip saçlarımı taradım. Aynadaki yansımama kısa bir süre baktıktan sonra çantamı alıp odadan çıktım.

Aşağı indiğimde annem masaya son tabakları yerleştiriyordu.

"Günaydın."

"Günaydın, güzel kızım."

Annem yanağıma küçük bir öpücük kondurdu. Babam gazetesini masanın üzerine bırakıp bana döndü.

"İlk okul gününe hazır mıyız bakalım?"

"Sanırım."

Uraz karşımdaki sandalyede oturuyordu. Çayından bir yudum alırken beni baştan aşağı süzdü.

"Fena görünmüyorsun."

"Teşekkür ederim. Sen de bugün biraz daha az sinir bozucu görünüyorsun."

"Ben her zaman böyle yakışıklıyım."

"Özgüvenine hayranım."

Annem ikimize bakıp gülümsedi.

"Sabah sabah başlamayın yine."

Kahvaltımızı yaparken annem okulun nasıl olduğunu, sınıfımı beğenip beğenmediğimi merak ettiğini söyledi. Babam da ilk günümün güzel geçmesini diledi.

Uraz ise bütün bunların arasında beni sinir etmekten vazgeçmiyordu.

Kahvaltıdan sonra çantamı alıp kapıya yöneldim.

"Hadi abi, geç kalacağız."

"Tamam, tamam. Öğretmenin de benim zaten, bu kadar acele etmene gerek yok."

"Senin öğretmen olman benim geç kalabileceğim anlamına gelmiyor."

Uraz gülerek kapıyı açtı.

"Buyur küçük cadı."

Okula vardığımızda bahçede oldukça fazla öğrenci vardı. Bazıları arkadaşlarıyla sohbet ediyor, bazıları telefonlarına bakıyor, bazıları da sınıflarına yetişmeye çalışıyordu.

Arabadan indiğimde Uraz da benimle birlikte kapıya kadar yürüdü.

"Ben öğretmenler odasına geçiyorum. Sınıfını bulabilirsin, değil mi?"

"Bulurum abi."

"Bir şey olursa ara."

"Tamam."

"Bir de kimseyle kavga etme."

Ona dönüp kaşlarımı kaldırdım.

"Ben neden kavga edeyim?"

"Ne bileyim? Seni tanıyorum."

"Abi!"

Gülerek ellerini kaldırdı.

"Tamam, tamam. Hadi, görüşürüz."

Uraz okulun içine doğru ilerlerken ben de çantamı omzuma yerleştirip sınıfımı aramaya başladım.

Koridorda birkaç öğrenciye sorduktan sonra sınıfımı buldum. Kapının önünde kısa bir süre durup içeriyi gözlemledim. Çoğu öğrenci çoktan yerleşmişti.

Boş bulduğum sıralardan birine geçip oturdum.

Tam çantamdan telefonumu çıkaracaktım ki yanımdan bir ses geldi.

"Merhaba, burası boş mu?"

Başımı kaldırdım. Karşımda gülümseyen bir kız duruyordu.

"Evet, tabii."

"Teşekkür ederim."

Çantasını sıranın yanına bırakarak yanıma oturdu.

"Ben Ecem."

"Mira."

"Memnun oldum."

"Ben de."

Ecem oldukça sıcakkanlı görünüyordu. Daha ilk dakikadan sohbet etmeye başlamıştık.

"Yeni misin sen? Daha önce hiç görmedim."

"Evet, bu yıl geldim."

"Ben de öyle tahmin etmiştim. Hangi şehirden geldin?"

"Çanakkale'den."

"Ankara'ya alışabildin mi?"

"Henüz çok yeni. Ama alışırım sanırım."

Ecem başını salladı.

"Alışırsın ya. İlk başta biraz karışık geliyor ama sonra güzel. Hem okul da fena değil."

Gülümseyerek başımı salladım.

Ders zili çaldığında öğretmenimiz sınıfa girdi. Kısa bir tanışma konuşmasının ardından ders başladı. Ecem'le yan yana oturmak, ilk günün gerginliğini biraz olsun azaltmıştı.

İlk teneffüste Ecem'le kantine indik. Okulun koridorları oldukça kalabalıktı. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, arkadaş grupları kendi aralarında konuşuyordu.

Kantinden bir şeyler aldıktan sonra bahçeye açılan kapının yakınındaki masalardan birine oturduk.

Ecem bir yandan telefonuna bakıyor, bir yandan da benimle konuşuyordu.

"Bu arada sana okulla ilgili birkaç şey anlatmam lazım."

"Dinliyorum."

"Öncelikle öğretmenler konusunda çok şanslıyız. Bazıları biraz fazla ödev veriyor ama genel olarak iyiler."

"Bu güzelmiş."

Ecem bir yandan meyve suyundan içerken bahçeye göz gezdirdi.

"Bir de okulda herkesin tanıdığı birkaç kişi var."

"Ünlülerimiz mi var?" diye sordum gülerek.

"Öyle de diyebiliriz."

"Kim mesela?"

"Pars Sancaktar."

İsmi ilk kez duyuyordum.

"Pars mı?"

"Evet. On ikinci sınıfta. Yüzücü. Okulun yarışmalarında bir sürü madalya kazanmış. Bir de arkadaşları var, genelde hep birlikteler."

"Kim onlar?"

"Görkem, Ufuk ve Ömer. Üçü de ayrı ayrı olay. Özellikle Ufuk'la Ömer yan yana gelince okulun huzuru biraz bozuluyor."

Güldüm.

"Nasıl yani?"

"Bir gün görürsen anlarsın. Sürekli bir şeylere gülüyorlar. Görkem biraz daha sakin ama o da pek masum sayılmaz."

"Anladığım kadarıyla okulun meşhur ekibiyle tanıştım."

"Evet, sayılır." Ecem gülerek başını salladı. "Pars da grubun en dikkat çekenlerinden biri. Hem yüzme başarıları var hem de biraz fazla inatçı. Haksızlığa gelemiyor, bir şeye sinirlendi mi de kolay kolay susmuyor."

"Oldukça hareketli bir grupmuş."

"Kesinlikle."

Ecem'in baktığı yöne ben de göz gezdirdim. Bahçenin diğer tarafında dört erkek öğrenci oturuyordu. İçlerinden biri bir şey anlatıyor, diğerleri de gülüyordu.

"Şunlar mı?" diye sordum.

Ecem başını çevirdi.

"Evet. Bak, şu sarı saçlı olan Pars. Yanındaki Görkem, onun karşısındaki de Ufuk. Ömer de en sağda oturuyor."

Bir süre onları izledim. Oldukça rahat görünüyorlardı. Aralarında sürekli bir şakalaşma vardı.

"Birbirleriyle iyi anlaşıyorlar gibi."

"Öyleler. Uzun zamandır arkadaşlar."

Sonra Ecem bana döndü.

"Senin başka ilgi alanların var mı? Mesela spor, müzik falan?"

"Müzik diyebilirim. Şarkı söylemeyi seviyorum."

"Gerçekten mi?"

Başımı salladım.

"Hem de çok. Evde fırsat buldukça şarkı söylerim."

"Sesin güzel mi?"

Gülümseyerek omuz silktim.

"Öyle söylüyorlar. Ben de seviyorum zaten."

Ecem'in yüzü aydınlandı.

"Okulun müzik odasını gördün mü hiç?"

"Hayır. Aslında merak ediyordum. Öğle arasında beni müzik odasına götürür müsün?"

"Tabii ki! Hatta istersen sana piyanoyu da gösteririm. Arada müzik odasında vakit geçiriyorum."

"Harika olur."

Tam o sırada zil çaldı. Ecem çantasını alırken bana döndü.

"Tamam, öğle arasında müzik odasına gidiyoruz. Söz."

Gülümseyerek ayağa kalktım.

"Anlaştık."

---

İkinci dersin bitmesiyle birlikte sınıfta yeniden hareketlilik başladı. Öğretmenimiz kapıdan çıkar çıkmaz Ecem bana döndü.

"Öğle arasında müzik odasına gidiyoruz, unutmadın değil mi?"

"Unutmadım. Hatta merak etmeye başladım."

"Çok güzel. Önce yemekhaneye uğrarız, sonra gideriz."

"Olur."

Dersin kalan kısmı da oldukça hızlı geçti. Sonunda öğle zili çaldığında Ecem telefonunu alıp ayağa kalktı.

"Haydi, açlıktan ölüyorum."

"Ben de."

Birlikte yemekhaneye indik. İçerisi kalabalıktı. Tepsilerimizi alıp boş bir masa bulduk ve karşılıklı oturduk.

Yemeklerimizi yerken sohbet etmeye devam ettik. Ecem bana sınıftaki diğer öğrencilerden, öğretmenlerden ve okulda yapılan etkinliklerden bahsetti.

"Bu arada hafta sonu genelde ne yaparsın?" diye sordu.

"Şimdilik pek bir şey yapmıyorum. Ankara'yı da doğru düzgün gezemedim."

"İstersen bir gün beraber çıkarız. Sana birkaç güzel yer gösteririm."

"Çok iyi olur."

"Tamam, o zaman bunu da planladık."

Yemeklerimizi bitirip tepsilerimizi bıraktıktan sonra alt kata indik.

Ecem müzik odasının kapısını açıp içeri girmem için kenara çekildi.

"İşte geldik."

Odaya adım attığımda ilk dikkatimi çeken şey pencerenin önündeki siyah piyanoydu. Birkaç sandalye, dolapların üzerindeki notalar ve duvara asılmış müzik etkinliği afişleri dışında oda oldukça sadeydi.

"Burayı sevdim," dedim.

"Ben de. Özellikle kimsenin olmadığı zamanlarda çok güzel oluyor."

Ecem piyanoya doğru ilerleyip sandalyeye oturdu.

"Gel, şuraya otur."

Yanındaki sandalyeye geçtim.

"Şimdi ne yapıyoruz?"

"Önce sana bir şey çalacağım."

"Merak ettim."

Ecem parmaklarını tuşların üzerine yerleştirdi. Birkaç saniye sonra odada yumuşak bir piyano melodisi duyulmaya başladı.

İlk notaları duyduğumda yüzümde kendiliğinden bir gülümseme oluştu.

"Şebnem Ferah!"

Ecem başını kaldırıp gülümsedi.

"Tanıdın hemen."

"Tabii ki tanıdım."

Melodi devam ederken ben de hiç beklemeden şarkıya eşlik etmeye başladım.

"Beni sevmezsen yağmurları sev, bulutlar ağlasın sen gül, güneş doğsun yeniden..."

Ecem piyanoda bana eşlik etmeyi sürdürüyordu. Ben de gözlerimi kapatıp şarkıya kendimi bıraktım. Bir süre sonra sesimin odanın içinde yankılandığını fark ettim ama bu kez hiç çekinmedim.

"Sen sev yağmurları, yağmurlar yağsın üzerime..."

Şarkının sonuna geldiğimizde Ecem son notaları çalıp ellerini tuşlardan çekti.

Gözlerimi açtığımda bana bakıyordu.

"Bir dakika!"

"Ne oldu?"

"Sen gerçekten çok güzel söylüyorsun!"

Gülerek omuz silktim.

"Teşekkür ederim."

"Bir de müzik kulübüne katılmalısın."

"Biraz düşüneyim."

"Ben seni ikna ederim."

Tam ona cevap verecektim ki kapının önünden hafif bir ses geldi. Başımı kapıya çevirdim ama koridorda kimseyi göremedim.

Üzerinde durmadım.

Ecem yeniden piyanoya döndü.

"Başka bir şey çalayım mı?"

"Şimdilik bu kadar yeter. Yoksa derse geç kalacağız."

Tam o sırada zil çaldı.

"Tam zamanında!" dedi Ecem.

Çantamı alıp ayağa kalktım. Birlikte müzik odasından çıkıp sınıfımıza doğru yürüdük.

---

Pars

Ufuk yine bir şey anlatıyordu. Daha doğrusu anlatmaya çalışıyordu çünkü Ömer sürekli araya giriyor, Görkem de ikisinin atışmasını izleyip gülüyordu.

"Bir dakika, ben daha bitirmedim," dedi Ufuk.

Ömer elini kaldırdı.

"Senin bitirdiğin nerede görülmüş?"

"Ömer, yemin ederim senin..."

"Ne oldu? Gerçekleri konuşuyoruz."

Başımı iki yana salladım.

"İkiniz de bir susun artık."

Görkem güldü.

"Bunu söyleyen de sanki hiç konuşmuyor."

"Ben en azından sizin kadar gereksiz konuşmuyorum."

Ufuk tam cevap verecekti ki koridorun diğer tarafından piyano sesi geldi.

Önce pek ilgilenmedim. Müzik odasından ses gelmesi normaldi. Fakat birkaç saniye sonra piyanoya bir kızın sesi eşlik etmeye başladı.

Adımlarımı yavaşlattım.

Şarkıyı tanıyordum. Sesini ise daha önce hiç duymamıştım.

"Ben geliyorum," dedim arkadaşlarıma.

Ufuk kaşlarını kaldırdı.

"Nereye?"

"Bir bakıp geleceğim."

"Ne bakacaksın?"

Cevap vermeden sesin geldiği tarafa doğru yürüdüm. Müzik odasının kapısı tam kapanmamıştı. Kapının önünde durup içeriyi görebileceğim kadar araladım.

Piyanonun başında Ecem oturuyordu. Onu tanıyordum. Dört yıldır aynı okuldaydık. Ara sıra karşılaşır, selamlaşırdık. Ama yanında oturan kızı daha önce hiç görmemiştim.

Aslında görmüştüm.

Sabah bahçede, kalabalığın arasında bir anlığına göz göze geldiğim kızdı.

Şimdi piyanoya eşlik ederek şarkı söylüyordu.

Gözleri kapalıydı. Şarkıya öyle dalmıştı ki kapının önünde durduğumu fark etmedi bile.

Bir süre onu dinledim.

Sesi beklediğimden çok daha güzeldi. Şarkıyı söylerken yüzüne yerleşen ifadeyi, gözlerini kapatışını, son notalara doğru sesini hafifçe yükseltmesini izledim.

İçeri girip girmemek arasında kaldım. En azından şarkı bittiğinde başını kaldırırsa yüzünü biraz daha yakından görebilirdim.

Tam o sırada arkamdan Ufuk'un sesi geldi.

"Pars, oğlum neredesin?"

Başımı çevirip ona baktım. Koridorun biraz ilerisinde Ömer ve Görkem de bekliyordu.

"Geliyorum," diye fısıldadım.

Ufuk yanıma yaklaşacak gibi oldu ama elimle durmasını işaret ettim. Ardından yeniden müzik odasına döndüm.

Kız hâlâ şarkı söylüyordu.

Şarkının bitmesini bekledim. Son notalar duyulduğunda Ecem ellerini piyanodan çekti. Yanındaki kız gözlerini açıp ona gülümsedi.

İşte tam o sırada içeriye bir adım atmayı düşündüm.

Ama Ufuk yeniden seslendi.

"Pars! Hadi, zil çalacak!"

İçimden kısa bir nefes verip kapının önünden ayrıldım. Koridorda arkadaşlarımın yanına yürüdüm.

Ömer hemen sordu:

"Ne oldu? Ne buldun?"

"Bir şey bulmadım."

Ufuk sırıttı.

"Tabii. Sadece müzik odasının önünde durup konser dinledin."

"Bir sus da yürüyelim."

Görkem gülerek başını iki yana salladı.

"İlk günden başladınız yine."

Sınıfa doğru ilerlerken arkama dönüp müzik odasına son bir kez baktım. Kapı hâlâ aralıktı ama içeridekileri artık göremiyordum.

Sınıfa girdiğimizde öğretmenimiz henüz gelmemişti. Çantamı sıranın üzerine bırakıp yerime oturdum. Ufuk arkamdaki sıraya geçerken Ömer de yanına yerleşti. Görkem ise önümüzdeki sıraya oturdu.

"Bir sonraki ders neydi?" diye sordu Ömer.

"Edebiyat," dedim.

Ufuk derin bir iç çekti.

"İlk günün ilk edebiyat dersi. Daha güzel ne olabilir?"

"Senin derste susman olabilir," dedi Görkem.

"Çok şey istiyorsunuz."

Öğretmenimiz sınıfa girdiğinde konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Elindeki kitapları masasına bıraktıktan sonra sınıfa göz gezdirdi.

"Günaydın arkadaşlar."

"Günaydın hocam."

"Son sınıfa hoş geldiniz. Bu yıl biraz daha fazla çalışacağımızı ikimiz de biliyoruz ama ilk günden gözünüzü korkutmak istemiyorum."

Ufuk hemen elini kaldırdı.

"Çok geç hocam."

Sınıftan birkaç kişi güldü.

Öğretmenimiz ona döndü.

"Daha başlamadık bile. Neye korktun?"

"Son sınıf olmaktan hocam. İnsan bir anda büyümüş gibi hissediyor."

Ömer araya girdi.

"Senin büyümen için biraz daha zamana ihtiyacımız var."

Bu kez sınıfta daha fazla kahkaha yükseldi.

Öğretmenimiz gülümseyerek başını salladı.

"Anlaşılan bu sınıfta eğlenceli bir yıl geçireceğiz."

Ufuk arkasına yaslandı.

"Biz de öyle umuyoruz hocam."

Öğretmenimiz tahtaya adını yazdıktan sonra masasına döndü.

"Şimdi, madem son sınıftayız, edebiyatın da hayatla biraz daha fazla iç içe olduğunu fark edeceksiniz. Özellikle şiirlerde, hikâyelerde ve romanlarda insanın kendinden bir şeyler bulması çok normal."

Ufuk bir anda doğruldu.

"Hocam, hazır edebiyattan bahsediyorken size bir şey sorabilir miyiz?"

Öğretmenimiz gülümseyerek ona baktı.

"Tabii, sor."

Ufuk hiç beklemeden konuştu.

"Siz edebiyat öğretmenisinizdir, şimdi daha iyi bilirsiniz. Gidene mi zor, kalana mıdır?"

Sınıftan birkaç kişi gülmeye başladı. Ömer de hemen araya girdi.

"Ben de bunu merak ediyorum hocam. Bence giden daha rahat. Sonuçta kararını verip gidiyor."

Görkem başını salladı.

"Belki de kalan daha rahat. En azından yerinde duruyor."

Ufuk ona döndü.

"Sen hiçbir şeye karışma. Biz burada ciddi bir edebiyat tartışması yapıyoruz."

Öğretmenimiz gülümsemesini bozmadan birkaç saniye düşündü.

"Çok güzel bir soru. Ama bana sorarsanız aslında giden değil, kalandır zorlanan. Çünkü giden kararını vermiştir. Kalan ise arkasından bakar, nedenini düşünür, cevap arar."

Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.

Öğretmenimiz sözlerine devam etti.

"Bir de şu var; kaybeden gidendir. O yüzden gitmiştir zaten."

Ufuk gözlerini kocaman açtı.

"Hocam, bu cevapla sınıftaki bütün ayrılıkları bitirdiniz."

Ömer güldü.

"Senin ayrılığın yok ki. Seni kim bırakacak?"

"Ben de zaten kimseyi bırakmam."

"Çünkü kimse seninle başlamıyor."

Sınıf bir kez daha kahkahaya boğuldu.

Öğretmenimiz masaya hafifçe vurdu.

"Tamam, tamam. Madem bu kadar meraklısınız, bir gün bu konuyu yazılı olarak da tartışırız. Şimdi kitabınızı açın."

Ufuk iç çekerek arkasına yaslandı.

"Bir soruyla kendimizi ödeve bağladık."

Görkem bana doğru eğildi.

"İlk günden edebiyatla aramız açıldı."

"Senin zaten pek yakın olduğun söylenemez," dedim.

Gülerek kitabını açtı.

Ders boyunca öğretmenimiz yeni yılın konularından bahsetti. Arada sınıfa sorular yöneltti. Ben de birkaçına cevap verdim. Edebiyatı seviyordum; özellikle bir metnin altındaki anlamı bulmak hoşuma giderdi.

Dersin sonlarına doğru öğretmenimiz tahtaya birkaç başlık yazdı.

"Bu yıl yalnızca sınavlara hazırlanmayacağız. Okuduğumuz metinler üzerine konuşacağız, düşüncelerinizi de duymak istiyorum. Herkesin aynı şeyi düşünmesi gerekmiyor. Yeter ki nedenini anlatabilsin."

Ufuk elini kaldırdı.

"Yani hocam, size katılmasak da olur mu?"

"Elbette."

"Harika. Bu derse şimdiden ısındım."

Zil çaldığında öğretmenimiz son sözlerini tamamlayıp sınıftan çıktı.

---

Mira

İlk günün kalan dersleri de beklediğimden hızlı geçti. Sonraki teneffüslerde Ecem'le biraz daha sohbet ettik. Okulun farklı bölümlerini gösterdi, hangi öğretmenlerin hangi derslere girdiğini anlattı.

Son dersin zili çaldığında çantamı topladım.

"İlk gün nasıl geçti?" diye sordu Ecem.

"Beklediğimden daha iyi."

"Ben demiştim. Birkaç güne tamamen alışırsın."

"Umarım."

Birlikte sınıftan çıktık. Koridor kalabalıktı. Merdivenlerden inerken Ecem bana okulun hafta sonu düzenlenen etkinliklerinden bahsetmeye başladı.

"Bu arada cumartesi boş musun?"

"Şimdilik boşum."

"İstersen beraber bir yerlere gitme planımızı yaparız. Ankara'yı gezdiririm sana."

"Çok iyi olur annemle konuşuyum kesinleśtiririz."

"Tamamdır."

Okulun kapısına kadar birlikte yürüdük. Dışarı çıktığımızda bahçede bekleyen öğrencilerin arasından Uraz'ı gördüm.

Biraz ileride, arabasının yanında durmuş telefonuyla ilgileniyordu.

"Benimki gelmiş," dedim Ecem'e.

Uraz'ın yanına doğru yürümeye başladım. Ecem de peşimden geldi.

Uraz sesimizi duyunca başını kaldırdı. Telefonunu cebine koyup bana baktı.

"Sonunda. Bugün okulda mı kalacaktın?"

"Biraz daha bekleseydin kalabilirdim."

"Bir dahaki sefere sandalyemi de getiririm."

Gözlerimi devirdim. Tam ona cevap verecektim ki Ecem'in yanımda durduğunu fark ettim.

Ecem önce Uraz'a, sonra bana baktı. Ardından hafifçe bana doğru eğildi.

"Bir dakika..."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne oldu?"

Ecem gözlerini Uraz'dan ayırmadan, biraz da şaşkınlıkla sordu:

"Erkek arkadaşın mı?"

Bir an duraksadım. Sonra kendimi tutamayıp kahkaha atmaya başladım.

Uraz ise soruyu duyar duymaz dikleşmişti. Yüzünde kendini ele veren kocaman bir memnuniyet vardı. Hatta saçlarını eliyle geriye doğru düzelttiğini bile gördüm.

Belli ki hiç beklemediği bir iltifat almıştı.

"Yok, ne erkek arkadaşı?" dedim gülerek. "Abim o. Hatta senin tarih öğretmenin olur."

Ecem'in gözleri büyüdü.

"Ne? Ciddi misin?"

Uraz araya girdi.

"Gayet ciddiyiz."

Ona dönüp gözlerimi kıstım.

"Abi, lütfen."

Uraz gülümsemesini hiç bozmadan Ecem'e baktı.

"Memnun oldum. Uraz."

"Ecem. Ben de memnun oldum hocam."

Ecem hâlâ şaşkın görünüyordu.

"Hiç benzetemedim. Bir de daha dersimize girmediği için tanımıyorum tabii."

Uraz başını hafifçe salladı.

"Merak etme, yakında tanışırız."

"Umarım tarihte çok zorlamazsınız hocam."

"Onu şimdiden garanti edemem."

"Abi, kızı ilk günden korkutma."

Uraz bana döndü.

"Ben sadece mesleğimi ciddiye alıyorum."

"Tabii, tabii."

Ecem gülerek çantasının askısını düzeltti.

"Ben artık gideyim. Yarın görüşürüz Mira."

"Görüşürüz. Akşam konuşuruz."

Ecem uzaklaşırken Uraz'ın yüzündeki memnun ifade hâlâ kaybolmamıştı.

Arabaya doğru yürürken ona baktım.

"Ne oldu sana?"

"Ne olmuş?"

"Yüzündeki ifadeyi sil istersen."

"Nasıl bir ifade?"

"Az önce biri seni erkek arkadaşım sandı diye kendini dünyanın en yakışıklı adamı ilan edeceksin."

Uraz güldü.

"Ben zaten öyleyim."

"Allah sabır versin."

"Ne yapayım küçük cadı? İnsan arada güzel şeyler duymak istiyor."

"Biraz fazla hoşuna gitti galiba."

"Biraz değil."

Gülerek başımı iki yana salladım. Uraz da arabanın kapısını açıp binmem için kenara çekildi.

"Buyur bakalım, küçük cadı."

Arabaya binerken hâlâ kendi kendine gülümsüyordu.