1. Bölüm

12 YIL ÖNCE...

Küçük kız: Anne ben çok korkuyorum. Babam nerede, arkamızdan gelecekti.

Anne endişeli bir şekilde kızına döner. Ve ona sarılır. Kız sorusunu tekrarlar ama kadın cevabını bildiği için kızına hiç bir şey söyleyemez. Kocası ya ölmüştü ya da esir alınmıştı.

Anne: Kızım tamam sakin ol. Ben şimdi babana bakmaya gidiyorum buradan asla ayrılma tamam mı?

Kız annesine kafa sallar ve iyice saklı olduğu yerin içine gömülür. Annesi saklandığı yerden çıkar ve bir anda içeri askerler ile dolar. Anne askerlere tutsak bir biçimde kocasına bağırmaya başlar.

Anne: Lütfen kocamı bırakın lütfen yalvarırım size.

Babam: Hayatım asla... bunlara asla yalvarma kızımız nerede onu ne yaptın?

Anne gizlice kızının saklı olduğu yere bakar. Ve kızının güvende olduğunu kocasına belli eder. Birden başkomutanın içeriye girmesi ile ortam gerilir.

Başkomutan: YETER SİZİN BU APTAL KONUŞMALARINIZ YETTİ ARTIK. NEREDE, SAKLI KÖY NEREDE DEDİM. Yoksa karının kafasını koparmamı mı istersin?

Annem: Hayatım asla yapma. Herkes tehlikeye girer. Bak lütfen.

Adam karısına sonradan kızının saklı olduğu yere bakar ve başkomutana ona yaklaşmasını için bir işaret yapar. Başkomutan galip gelmiş olduğunu anlar gibi bir sırıtış ile adama yaklaşır ve uzun sırma saçlarını kulağının arkasına atar. Adam ise bir anda başkomutanın yüzüne tükürür.

Babam: Sen hiç bir bokun yerini öğrenemezsin anladın mı?

Başkomutan: Çok kötü bir seçim yaptınız Bay Sena.

Adam ile kadını kızlarının saklı olduğu yerin tam önüne sürükleyip önlerine iki asker koydurdu. Kadın, elleri arkada olduğu için hemen kızını bir not attı. Kızı saklandı yerden hemen o kağıdı aldı. Kağıtta annesi saklı köye nasıl gidebilir onu yazmıştı. Saklı köye gitmek için önce buradan çıkması gerekiyordu.

Başkomutan: Evet son sözlerinizi alabilir miyiz Bay ve Bayan Sena HAHAHA.

Babam: Öncelikle bizi sevenlerin bizimde onları her zaman seveceğimizi asla unutmasınlar.

Annem: Ve bu acımasız hayatta yalnız yaşamanın nasıl bir şey olduğunu öğrenmeleri gerektiklerini asla unutmasınlar.

Başkomutan: Ah şu köy halkı siz hep duygusal ve boş yapıyorsunuz. Konuşmanız bittiyse ASKER!

Başkomutanın bağırması ile kınından çıkan kılıç sesleri ortamı sessizleştirdi. Ve Başkomutanın sayması ile askerler kılıçlarını adam ve kadının kafalarına indirdi. Küçük kız saklandığı yerde ağzını kapatarak ağlıyordu. Saklandığı yerden her şey gözüküyordu.

Başkomutan: Bunları alın diğerlerinin yanına götürün.

Askerler: Emredersiniz Efendim!

Askerler sıra ile evden çıktı. Küçük kız saklandığı yerden çıktığında yerler kan içerisindeydi. Bu dehşeti ailesi halkını korumak için yapmıştı. Küçük kız yerde bir parıltı gördü. Eğildi, bu babası ve annesinin yüzükleriydi. Annesi onları kolye gibi bir zincirle boynuna takıyordu. Kız kolyeyi aldı ve boynuna taktı.

Küçük kız: Artık... Halkımı koruma sırası bende.

Bulunduğu evden bir bıçak alıp evden gizlice çıktı. Etraftaki çoğu ev harabeye dönmüştü kız annesinin ona attığı kağıda bakarak yolunda ilerliyordu. Ve ıssız bir ormana girdi...

12 YIL SONRA...

Bu diyarda kendinizi korumak istiyorsanız başkalarına zarar vermek zorundasınız. Ailem öldüğünden beri ben her gün bunu öğrenmeye devam ediyorum. Her gün öğrendiklerim başka bir level atlıyormuş gibi hissediyorum. Ama en çok da intikam duygusu gün geçtikçe büyüyor. Etrafımı sarıyordu.

Sabahın erken saatlerinde kalkmıştım. Evim bir ağaç kütüğündendi. Bir hobbit'in evi gibi ama daha büyüğüydü. Kendimi burada hiç yalnız hissetmemiştim. Çünkü ben büyürken hep yanımda olan beni aile bireyi gibi gören bir sürü insan vardı. En çok da Efser ve onun ailesi beni hep korudular. Bana ata binmeyi, kılıç vb. aletleri kullanmayı ve büyü yapabilmeyi öğrettiler.

Bunları düşünürken bir yandan hazırlanıyordum. Çünkü okula geç kalacaktım bunu asla istemezdim. Derslerim çok iyi devamsızlıktan dolayı son senemde sınıfta kalmazdım. Birden kapı çaldı.

Ellery: Boris hadi bak kök salacağım şimdi. Hızlı ol... Ya bari kapıyı açta içeride bekleyeyim.

Ellery'in söylenmesini çekemeyeceğim için hemen kapıyı açtım. İçeri girdiğinde üstünde çok güzel sade bir elbise vardı. Herzamanki gibi

Boris: Ellery çok güzel olmuşsun. Bu hazırlık kime acaba?

Ellery: Off, bunları okul çıkışı kardeşimin doğum gününde giyeceğim diye giydim. Biz gidince hemen kutlayacakları için zaman olmaz diye şimdi giydim. Sen niye giyinmedin? Unuttum deme bana !

Boris: Off özür dilerim tamamen aklımdan çıkmış.

Ellery: Tamam, hala vaktimiz var gel sana kıyafet seçelim.

Ellery beni kolumdan tutup dolabımın önüne götürdü. Ve tüm kıyafetleri üzerime tutmaya başladı. Kıyafetlerimiz üzerinde bir leke varmış gibi bakıyordu.

Boris: Ne var böyle gitsem. Yolda giderken ne olacağı belli olmaz. Bak kılıç taşıma yeri de var hem.

Ellery: Tamam al bari bunu giy düzgün olsun.

Ellery'e başımı salladım ve kıyafeti giyinmek için içeri gittim. Kıyafeti giyindikten sonra odama dönüp aynadan kendime baktım.

Boris: Az önceki ile ne farkı var bunun?

Ellery: Az öncekini erkekler giyiyor. Bunu kadınlarda giyebilir. Hadi bak geç kalacağız.

Ellery başımı sallayıp evden çıktım. Yolda yürürken manava uğrayıp bir kaç şey aldık. Orman da 15 dakika kadar yürüdükten sonra okula varmıştık. Dilmen arkamızdan bir anda gelip bizi korkutmuştu.

Ellery: AH! Irving kaç kere dedim yapma şunu. Büyü biraz ya.

Irving: Tamam kızma küçük neşem. Bakın size kimi getirdim.

Boris: A Emrick. güzel at seni al bak sana ne aldım.

Elimde ki elmaları Emrick'e uzattım. Tatlı ağzıyla hepsini yedikten sonra yüzümü yalamaya başladı. Çantamda ki diğer elmaları uzatırken bir an bir ses duyuldu. Büyük hiddetli bir ses.

Ellery: Off! Bu ne şimdi ya!

Ellery'in söylenmeleri ile okul bahçesine okul müdürü ile bir kaç asker geldi. Bir dakika bunlar... Bunlar Vis Diyarı'nın soylu askerleriydi. Kınımdan kılıcı çıkarıp ellerim ile sıkıca tuttum. Irving Ellery'i, Ellery de Emrick'i arkasına aldı. Bizim gibi bir sürü öğrenci okulun önünde siper olmuştuk.

Okul M.: Lütfen çocuklar sakin olun. Bu askerler aslında bir ajan. Soylu ailelerin arasına soktuğumuz ve onların her şeyinden haberdar olmamızı sağlayanlar. Ve buraya sizlerden bazılarınızı ajan olarak almaya geldiler.

Boris: NE! Hayatımda hep bu anı bekledim. Ailemin intikamını alabilmek için her şeyi yapmaya hazırım.

Ajan: Önce bir kaç test yapacağız. Herkes içeriye geçsin.

Ajanların emri ile herkes içeri geçmişti. Artık intikam bayraklarını ben kaldırmıştım. Oyunun bütün olaylarını ben yönetiyordum. Küçük yaşta ailesini kaybeden bir çocuk bıraktılar arkalarında ama şimdi de yeni bir düşman hak edindiler. Kimseden korkum olmadığını bilmiyorlar ama bilmedikleri bir şey daha var. Artık kaybedecek bir şeyim kalmadı. Ya onların arasına sızıp halkıma yardım edeceğim ya da yine aralarına sızıp onları içten çökerteceğim.