2. Bölüm – Çocuk Kim?

Toplantıdan sonra herkes dağılmıştı. Eve döndüğümde kendimi koltuğa bıraktım. Duvarlardaki fotoğraflar gözüme çarpıyordu. Ailem… Onların minik kızı olmayı ne kadar özlediğimi fark ettim.

Elimdeki fotoğrafı yerine koyup merdivenlere yöneldim. Yorgundum. Bu tarih bana ağır geliyordu. Kerem abi için her şeyi arka plana atmıştım. Gündüz dayanıyordum ama gece…

Gece, insanın aklına hükmediyordu.

Odaya girer girmez gözlerim doldu. Abim dediğim adamı cenaze bile olmadan toprağa vermiştik. Ardından katilini aramaya başlamıştık. Acı tek değildi içimde. Hep iki taneydi.

Başımı kaldıramıyordum. Gözyaşlarım durmuyordu. Toprağa giren Kerem’di ama ölen bendim.

O benim kahramanımdı.

Bir ara kendimi yine bahçede bulduğumu hatırlıyorum. Sarhoş, soğuk toprağa uzanmıştım. Ellerim titriyor, bedenim donmuş gibi hareketsiz kalıyordu. Acıdan mı yorgunluktan mı bilmiyorum… Gözlerim o hâlde kapandı.

Sabah erken saatlerde telefonum çaldı. Arayan Barış abiydi.

“Hemen gelmen lazım.”

“Tamam,” diyebildim.

Hazırlanırken başım zonkluyordu. Depoya vardığımda herkes kayıt odasındaydı. Hava ağırdı. Deniz bilgisayarın başında, ekrana kilitlenmişti.

Bir şeyler bulunmuştu.

Ve bunun iyi bir şey olmadığı hissi içime çökmüştü.

İçeriye girdiğimde bütün gözler bana döndü. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.

Herkes fazlası ile gergin ve korkmuştu.

"neler oluyor" diye sorduğumda iki elimi yana açmıştım.

Deniz oturduğu yerden kalkıp "Kayıtlar yok" dediğinde suratına boş boş baktım.

Barış oradan "keremin kayıtları elimizdeydi ya" dediğinde hızla ona döndüm.

"ee" dedim. "işte artık yok" dedi.

"Nasıl yok, dalga mı geçiyorsunuz" diye sessimi yükselterek konuştum.

"Deniz deponun görüntülerine baktı, giriş ve çıkış temiz lakin içeride biri var" Kamaralara hiç yakalanmadan ve hiçbir yeri zorlamadan depoya girmiş, kayıtları almış" dediğinde bakakaldım.

Kim neden kayıtları alsın ki, derin bir nefes aldım. Başımı tavana doğru kaldırdım.

Bizimkilere döndüm hızla " neden" diye sordum. "kim, neden alsın kayıtları" dediğimde mert "katil belki delil bırakmak istemedi ve geldi aldı" dediğinde aklıma yatmıştı ama kayıtlar kesintisiz kayıt yapmış ve kimse yok ortada nasıl girmişti içeri...

Barış abim "Kayıtlar sende vardı" dediğinde deniz ilk defa ciddileşmişti. Deniz atıldı.

"Kayıtlarda bir delil var, bizim fark etmediğimiz" dediğinde kafamda şimşekler çaktı. Olabilirdi.

Kayıtlar telefonumda da vardı. Bilgisayarın başına geçince deniz ne yapıyorsun dedi. Ergin olduğu çok belliydi. Telefonumu bağlayacağım. Görüntüler telefonumda da var. Deniz fazla gergin ve sinirliydi. Elini başına koydu. " Kaç kişi baktı kayıtlara, salak mıyız biz " dediğinde sesi depoda yankılandı. Korkmuş ve şok girmiş gibi baktım. Diğerleri de öyle, deniz sakinliği ile bilinen biriydi. Ciddi manada şu an bunu kimse beklemiyordu.

Oturduğum yerden kalktım. "Tamam ben evde bakarım" dedim sesim kısık depodan çıkarken o lanet kartlı kapını kartını düşürdüm. Yerden bir türlü alamadım. Gözlerimden yaşlar akıyordu. Kafamı kaldırdığımda mert yanımdaydı. Kartı alıp bana verdi. Gülümsedim ama hala gözlerimden yaş akıyordu. Gülümseme karşılık verdi. Ayağa kalktığım gibi sarıldı bana "Ağlama tamam mı, deniz ilk defa böyle davranıyor, bilirsin normal de duygularını pek belli etmez" dediğimde göz yaşımı sildi. Burnumu çektiğimde gülümsedi. "Eve geç, dinlen" dediğinde kafamı salladım. İçeriye geçecekken "kapıları kırmadan çık ha " dediğinde güldüm " tamam " dedim. Ve ikinci kapıya gittim. Bu kapı şifre ile açılıyordu. Şifresini girdim. Diğer kapı anahtar ile açılıyordu. Anahtarı çıkartıp açtım. Arabama bindim. Eve vardığımda kendimi mutfağa attım.

Dolaptan enerji içecekleri, raftan atıştırmalık aldım ve balkona geçtim. Bilgisayarımı odamda bırakmıştım. Hemen odama çıkıp bilgisayarı alıp aşağıya indim. Kayıtları yeniden açtım. İncelemeye başladım. Lakin hiçbir şey yoktu. Yandan bir el ya da ne biliyim bir arabanın önü arkası dümdüz bir bitişti.

Çocuğun olduğu kayıttı açtığımda çocuğu incelemeye aldım. Kayıtlar ses almıyordu. Bu çok büyük bir dez avantajdı gece vakti zaten hiçbir şey belli olmuyorken, duymamak daha da işi zorlaştırıyor.

Kafayı yiyecekken kapı çaldı. Bilgisayarı masaya koyup kapıya yöneldim. Kapıyı açtım.

Kimse yoktu. Sağ ve sol tarafa baktım. Kimseyi göremedim. Gerginlikle kapıyı kapattım. Yanlış duymuştum muhtemelen balkona geçtim. Bilgisayarım, bilgisayarım yoktu. Balkonun aşağısına ve yukarısına baktım. Kimse yoktu. Bura çıkılması neredeyse imkansızdı. Yedinci katta oturuyordum. Biri gelip bilgisayarımı alıp gitmişti. Hemen Mert’i aradım.

"O evden hemen çık" dediğinde hızla koltuktaki ceketimi aldım. Arabamın anahtarını alıp hızla evden çıktım. Koşar adımlarla asansöre bindim. Asansörde birkaç kişi vardı. Giriş katın düğmesine basıp Mert'e mesaj yazdım.

"çıktım geliyorum" Bir kat inici asansör durdu. İki kişi indi. Bir çocuk ile baş başaydım bu da benim gerginliğimi daha da artırdı. Derin derin nefes alıyordum.

Çocuk fark etmiş olacak ki "iyi misiniz hanımefendi " dediğinde asansör birden durdu. Işıkları gitti. "hi" demem ile telefondan ışık açtı. Ben ise direkt oturdum olduğum yere, telefonumu açtım lakin çekmiyordu. Mert'e attığım mesajda gitmemişti. Çocuk yanıma gelip önümde eğildi. " Hanımefendi, iyimisiniz" dediğinde başımı sağa sola salladım. Büyük sırt çantasını eline aldı ben ise derin derin nefes alıyordum. Çocuk bana suyu verdi. "yok, istemiyorum" dediğimde hanımefendi için belki iyi gelir" dediğinde " hayır, uzaklaş lütfen" dediğimde çocuk sakin bir ifade ile uzaklaşıp diğer köşeye geçti. Acil buton düğmesine dokunmuştu zaten...

Biraz sakinleşmiştim, Kafamı çevirdiğimde bana olan bakışını yakaladım. Bir şey söylemedi, Bir mimik yapmadı, gözleri boş boş bakmadı da derindi ama fazla değil , kafasını çevirip tavana baktı bu sefer tam o esnada ışıklar geldi. Asansör harekete geçince ikimizde ayağa kalktık. Direkt telefonundan ışığı kapattı. Hiçbir şey söylemeden arkasındaki aynadan kendine bakıp kapüşonunu kapattı. Zemin kata gelince kapı açıldı. Karşıda mert ve deniz vardı. Hızla onların yanına koştum. Mert birden yanlarına gelince sarıldı. " İyisin demi" dediğinde gözlerim korkudan parlıyordu. Deniz bana baktı "iyi misin" dediğinde iyiyim dedim. Asansöre döndüğümde çocuk daha yeni kapıdan çıkıyordu. Deniz çocuğa bakar "bununla mıydın asansörde" dediğinde kafamı sallayıp "evet" dediğimde bakışları şüphelendi. "Daha önce böyle birini hiç görmedim burada, sen gördün mü " dediğinde "hayır ama çantası vardı baya büyük belki misafirliğe falan gelmiştir" dediğimde. "inşallah " diye yanıt verdi.