Sessiz Çalınan Kalpler

Gül dersi dikkatle dinliyordu. Matematik hocası tahtaya zor bir denklem yazmıştı.
Parmak kaldırdı.
Hoca şaşkındı: “Gül, sen mi?”

Tahtaya yürürken kalbi deli gibi çarpıyordu.
Yan sıralardan bir çift göz onu izliyordu: Hilmi.
Ceketinin yakasını düzeltmişti, bakışı bir dalga gibi Gül'ün sırtında geziniyordu.

Gül tahtadan inerken kalemi düşürdü.
Eğildiği anda Hilmi de eğildi. Kalem onun elindeydi.

“Baya zekisin ha,” dedi hafif gülümseyerek.
Gül'ün boğazı kurudu.
“Sadece çalışıyorum…” diyebildi.
Hilmi:
“Ben çalışsam da böyle olmuyor,” dedi.
Göz kırptı.

O günden sonra başladı Hilmi'nin oyunları.
Koridorda geçerken bir omuz atıp, sonra “Pardon, bilerekti,” demesi.
Sınıf grubunda sadece Gül'ün yorumlarına emoji koyması.
Teneffüste yanına gelip “Sen hangi burçsun?” diye sorması.

Gül'ün içi pır pırdı.
Ama Damla izliyordu. Sessizce.
Ve içindeki düğüm her geçen gün büyüyordu.

Birkaç hafta sonra...

Gül, cesaretini toplayıp Hilmi'ye Instagram’dan yazdı:

> “Bugünkü sunumun çok iyiydi :)”

Görüldü.
Cevap yok.

Ertesi gün sınıfta Hilmi ona hiç bakmadı.
Tahtaya kalkarken arkadakilere espri yaptı.
Gül'ün gözlerinin içine bile bakmadı.

Gül, teneffüste kantinde elinde sandviçle bekliyordu. Damla geldi:
“Ne oldu? Senle konuşmuyor mu?”

Gül gözlerini kaçırdı.
“Belki yoğundur…”

Ama gece saat 23:47.
Hilmi den bir mesaj geldi:

> “Senin gibi kızlar genelde bana trip atar ama sen tatlısın.”
“Uyumadın mı hâlâ?”

Gül'ün içinde kelebekler çırpındı.
Ama bir şey eksikti.
İstikrarsızlık zehir gibi yayılıyordu.

Sonraki gün
Gül gülümseyerek “Günaydın” dedi.
Hilmi duymazdan geldi.
Teneffüste başka bir kızın sırasına yaslanmış, onun telefonuna bakıyordu.

Gül'ün yutkunduğunu Damla fark etti.

“Boşver Gül,” dedi.
Ama o an Damla'nın kalbinde başka bir fikir oluştu:
Gül bu kadar acı çekiyorsa… Hilmi'yi gerçekten seviyor olabilir. Ama ya… eğer Hilmi benimle ilgilenseydi? Ya bana böyle baksaydı?

Kıskançlık sessizce filizleniyordu.