Hızla Geçen Yıllar...

6. sınıf
Birlikte okuldan gizlice çıkıp köşedeki bakkaldan sakız almışlardı.
Gül ödevlerinin yaparken Damla ona pencereden tırmanarak çikolata atmıştı.
Okulun bahçesinde erkeklerle kavga ettikleri gün, Gül'ün burnu kanamış, Damla da “Kim yaptı lan bunu!” diye bağırıp tek başına üç çocuğa dalmıştı.
O gün annesi Damla'yı saçlarından sürüklemişti eve. Ama Damla hiç pişman olmamıştı.
“Seni ağlatan her şeyi yakarım ben,” demişti Gül'e.

7. sınıf
Sınıfta "İsim-Şehir" oyununda hep Gül kazanıyordu.
Damla da buna öylesine sinirlenmişti ki bir gün “senin defterini tuvalete attım” demişti Gül'e.
İkisi üç gün konuşmadı.
Üçüncü gün Gül, Damla'nın sırasında gizlice bir not bırakmıştı:

> “Barışır mıyız? Çünkü ben senden başka kimseye sessizliğimi bile anlatamam.”

Damla notu okuduğunda sınıfta kahkaha atmıştı.
"Ben sana sinirli değilim ki zaten, kendime sinirliyim," demişti.

8. sınıf – Mezuniyet
Gül mezuniyet konuşmasında en yüksek not ortalamasına sahip öğrenci olarak çağrıldığında, salondaki annesi hâlâ telefonla uğraşıyordu.
Ama Damla, arka sırada ayakta alkışlamıştı onu.
Bağırarak:
“Aferin lan Gül, ben demiştim bir gün konuşacaksın diye!”

O an Gül gözlerinin dolduğunu hissetmişti.
Ona hiç kimse “aferin” dememişti o güne dek.
Bir tek Damla.

Liseye Geçiş – 9. sınıfın ilk günü
Yeni okul, yeni binaydı ama o eski duygu...
Damla ve Gül aynı sıraya yine birlikte oturmuştu.
Ama bu kez, bir farkla.

Sınıfta biri vardı.
Hilmi.

Uzun boylu, sessiz, yakışıklı… ama garip şekilde yaralı bakışlı.
Gül'ün kalbi onu her gördüğünde bir ritim fazla atıyordu.
Damla bunu hemen fark etmişti.
Ama hiçbir şey dememişti.

Çünkü bazı savaşlar içeride başlardı.
Ve Damla'nın içinde, Gül'ükaybetme korkusu çoktan filizlenmişti.