BÖLÜM 2 °KARAKOL°

Bizi hemen polis aracına bindirdiler abim çok gergindi aradan bir kaç dakika geçtikten sonra karakola varmıştık polislerle le birlikte karokala doğru yürüdük ve vardık içeride o gece restorantıma gelen kişiler ve İrem yağmur murat Eymen vardı bizi gördüklerinde hemen yanımıza geldiler polisler bizi orada beklememiz bizi sorguya alacaklarını söylediler yağmur murat ve eymen selam verdiler ve köşeye bir yere geçtiler İrem ise yanımızda durup sizi sorguya aldıklarında üstünüze fazla gidicekler suçlu gibi gösterecekler sakin kalmaya çalışın özelliklerde Yusuf lütfen sakin ol dedi ve arada bir sessizlik olduktan sonra polis ismimi söyledi ve birlikte sorgu odasına geçtik konuşmaya başladı acabaa seni öldürdün neden öldürmeyesinki dedi bende niye öldüreyim yada neden öldürmek isteyeyimki sonuçta bir ruh hastası deli psikopat değilim dedim polis deli ruh hastası veya psikopat olmaya bilirsin ama öldürmüş olabilirsin dedi bastıra bastıra ben öldürmedim dedim ama ısrarla polis denen o şahıs sen öldürdün belkide sen öldürmüş olabilirsin dedi bağırarak ben de sen herhalde bu bütün olayları bilirmiyorsun bence ona göre konuş sabrımı sınama benim dedim elimi yumruk yapıp elimi sıkıyordum polis biliyorum hepsini boş yapma bana karşı doğru düzgün söyle artık diye bağırdı en sonunda bende bağırarak elimi masaya vurarak ayağa kalktım ve ben öldürmedim anla artık öldürmedim ben katil değilim dedim artık ikimizde sinirlenmiştik ve en sonunda şükür ki kağıda imza at çık dedi imzamı attım ve çıktım abimi çağırdılar abim içeri geçti ve yine aynı o polisti ama polis değildi ki o şerefsizdi ardından zeynebi gördüm üzgün gözüküyordu yalnız bırakmak istedim İrem yanıma geldi ardından iyimisin kızarmışsın dedi iyi değilim hiç o şerefsiz anlamıyor dediğin anda sorgu odasından yüksek vurma kırma sesleri geldi koşarak sorgu odasına gittik polis denen o maluş şahıs önden çıktı o'dada doğru düzgün hiçbir eşya kalmamıştı Herşey yıkık döküktü abimi içeriden çıkardık damarları çok belirgindi boynundaki alanındaki damarları çok belirgindi dışarı çıktık hepimiz abimin yanındaydık ama Zeynep uzaktaydı ağlıyordu abimin ise gözünden bir damla yaş düştü kızlar siz burada kalın ben ve İrem zeynebin yanına gideceğiz dedi yağmur ve gittiler eymen konuşmaya başladı kraş sakin ol ya sakin ol çok sinirlenmiş olabilirsin ama sakin ol dedi abim bağırarak ve bastıra bastıra sakin olamıyorum anlayın artık sakin olamıyorum diye bağırdı Zeynepe döndüm hayla ağlıyordu abim bir anda zeynepi gördü koşarak zeynepin yanına gitti muratta bu nasıl aşktır abi ya böyle aşk kaldımı be dedi gülmeye başladık ama farkındaydı ki abim zeynepi yanına varmıştı ama biz olduğumuz yerdeydik koşarak gittik abim Zeynepe tamam ağlama ağlama dedi Zeynep te korkuyorum Yusuf ben korkuyorum hemde çok korkuyorum alıyormuşsun beni korkuyorum diye bağırdı eymen lan bunun içinde şeytan varmış heberimiz yokmuş lo dedi hafiften gülmeye başladık abim zeynepin alnından öperken eymen haydi artık evlere saat geç oldu dedi yağmur hemen Zeynep bizle kalır siz zaten başınızın çaresine bakarsınız dedi ardından arabaya yürümeye başladılar eymen bizle gelin sizi bırakalım dedi yok biz bir taksi bulur gideriz dedik eymen ısrar etti ama bizim kararımız değişmedi taksi bulduk ve eve gittik aradan birkaç saat geçti saat 00.00'ra geliyordu ben bayağı Bi sayıklamışım saat 5'e geliyordu uyandım abim hayla uyumamıştı aynı kıyafetlerle oturuyordu ve dosya inceliyordu ben geri uyumaya başlamışım uyandığımda saat 08.14 tü kıyafetlerimi felan giyindim bugün hiçbir işim yoktu salona gittim abimle sohbet etmeyi başladık
-Günaydın sen hiç uyumadınmı yoksa uyudun mu
-Yok hiç uyumadım ya duruşmam vardı onun için dosya felan ayarladım gözden geçirdim
-Hı iyiymiş inşallah duruşma iyi geçer
-aynen ya beni adliyeye bırakır mısın
-Tamamdır hemen hazırlanıp çıkalım
Dedim
Abime kaskını verdim bende korumaların felan giyip çıktık