BİRİNCİ BÖLÜM: GRİDEN KIZILA

Alaz için dünya, her sabah saat yedide çalan o paslı alarm sesiyle birlikte siyah beyaz bir filme dönüşürdü. Gözlerini açtığında gördüğü ilk şey; odasının tavanındaki rutubet lekesi ve pencereden sızan o isteksiz, soluk gün ışığıydı. Gerçeklik, onun üzerine çok dar gelmiş bir ceket gibiydi; içinde hareket edemediği, düğmeleri boğazını sıkan ve onu her geçen gün biraz daha kamburlaştıran bir ceket.
Okul koridorlarında yürürken bir gölgeden farksızdı. Omuzlarını içine çökerterek yürümesi, insanların arasından kimseye çarpmadan sızma çabası, aslında varlığından özür diler gibiydi. Kimse Alaz’a bakmazdı; baksalar da gördükleri tek şey, sırasına sinmiş, konuşurken kelimeleri birbirine dolanan o sessiz çocuktu. Ailesinin akşam yemeğindeki o ağır sessizliği, babasının onaylamayan bakışları altında daha da küçülürdü. Alaz, gerçek hayatta sadece bir "figürandı".
Ancak uyku, onun için sadece bir dinlenme değil, asıl hayatının başladığı o gizli kapıydı.
O gece de öyle oldu. Göz kapakları ağırlaşıp bilinci dünyanın o gürültülü frekansından koptuğunda, renkler değişmeye başladı. Alaz, o devasa, neon ışıklı, gökyüzünün kızıl bir dumanla kaplı olduğu "diğer" şehre adımını attı. Burada omuzları dikti. Burada adımları yeri titretiyordu. Elini havaya kaldırdığında, parmak uçlarından yayılan o kızılötesi ısıyı, etrafındaki metal binaların kalbindeki enerjiyi hissedebiliyordu.
Orada, o yüksek binanın tepesinde dururken, aşağıda kendisini bekleyen o kadını gördü. Gerçek hayatta adını fısıldamaya bile cesaret edemediği o kız, burada ona sanki dünyanın tek kurtarıcısıymış gibi bakıyordu.
Alaz, rüyasında ilk kez gülümsedi. Bu gülümseme, gerçek hayattaki pasif Alaz’ın asla sahip olamadığı bir güçle doluydu. Fakat o an bir şey fark etti: Cebinde rüya dünyasına ait olmayan, gerçek hayatın o soğuk metal anahtarının ağırlığını hissediyordu. Sınırlar ilk kez eriyordu.