HERŞEYİN BAŞLANGICI

2 SENE ÖNCE
Her zamanki sıkıcı hayatımı sürdürebilmek için girdiğim kafe'ye yetişebilmek adına erken kalktığım günlerden biriydi.
Aslında buna gerçekten "yaşamak" denebilirmiydi, bilmiyorum. Küçük yaşta ailemin beni terk edişini hâlâ atlatamamışken, sabahına uyandığım bu günden sadece beş ay önce, bana aileden çok daha fazlası olan biricik teyzemi de kaybetmiştim. Kanser denen o illet hastalık, elimde kalan son sevgi kırıntısını da alıp götürmüştü. artık ne "ailem" diyebileceğim bir kimsem vardı, ne de omzuma başımı yaslayabileceğim bir arkadaşım.
Yataktan doğrulmakta zorlanıyordum; bedenim ağır, kalbim yorgundu. Odam büyük değildi, pencereyle yatağım arasında sadece birkaç adım vardı. Usulca kalkıp cama uzandım, soğuk camın buz gibi hissi avuçlarımı ürpertti. Camı açtığımda yüzüme vuran sonbahar rüzgârı tenimi keskin bir bıçak gibi okşadı. Ama aldırmadım. Zaten yaz boyunca kavurucu sıcaklar içimi bunaltmıştı; Bu serinlik, acılarımın üzerine serilen ince bir örtü gibiydi.
Yatağımın kenarına oturdum. Dışarıda insanların kahkahaları yankılanıyordu; neşeyle birbirlerine bir şeyler anlatıyor, "tatlı" sohbetler ediyorlardı. Benimse onların seslerini dinlemekten başka yapacak birşeyim yoktu. Gülüşleri kulaklarımda yankılanırken içimde tuhaf bir boşluk büyüyordu.
Teyzem hayatımdan çıktığından beri, insanların mutluluklarına her tanık olduğumda onların hiçbir suçu olmamasına rağmen içimde tarifsiz bir öfke ve derin bir hüzün kabarıyordu.