Dönüş

Rusya, sabahın ilk ışıklarıyla aydınlanıyordu. Lal, odasının penceresinden dışarıya bakarken telefonundaki mesaja bir kez daha göz attı.
“Türkiye'ye dön. Ama orada kime güveneceğini çok iyi seç.”
Mesajın altında yazan isim, aklından çıkmıyordu.
Demir Yıldırım.
Kimdi bu adam? Neden kendi adını taşıyan biri hakkında böyle bir mesaj almıştı? Ve en önemlisi, Aras bütün bunların neresindeydi? Aras: "Akşam Türkiye'ye gidiyoruz."
Lal, duyduklarına inanamayarak abisine döndü.
Lal: "Bir dakika. Türkiye'ye dönmekten bahsediyordun ama ne ara karar verdin?"
Aras: "Kararımı verdim, Lal. Akşam yola çıkıyoruz. Hazırlan."
Lal: "Bu kadar mı? Hazırlan mı? Aras, sen ciddi misin?"
Aras derin bir nefes aldı.
Aras: "Şimdi bunun tartışmasını yapmayacağız."
Lal'in yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.Lal: "Uzatmıyorum! Sadece nedenini öğrenmek istiyorum. Neden Türkiye'ye dönüyoruz? Ne oldu da bir gecede kararını değiştirdin?"
Aras sustu.
Lal, abisinin yüzüne baktı. Onu yıllardır tanıyordu. Bir şey sakladığında gözlerini kaçırırdı. Şimdi de aynısını yapıyordu.
Lal: "Babamızla mı ilgili?"
Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.Lal gözlerini kaçırdı. Daha fazla konuşursa kendini tutamayacağını biliyordu. Çantasını alıp odadan çıktı.
Aras ise olduğu yerde kaldı.
Masadaki biletlere baktı. Ardından elini yüzüne götürüp derin bir nefes aldı.
Aras: "Keşke gerçekleri bilmek bu kadar zor olmasaydı."
Ama bazı gerçekler anlatıldığında insanı özgürleştirmezdi.
Aksine, onu esir alırdı.Demir Yıldırım, çalışma odasındaki masasının başında oturuyordu. Önündeki dosya açıktı. Dosyanın içinde belgeler, eski fotoğraflar ve yıllardır kimsenin konuşmadığı olaylara dair notlar vardı.
En üstte Lal'in fotoğrafı duruyordu.
Demir fotoğrafı eline aldı ve bir süre sessizce inceledi.
Kapı çalındı.
Demir: "Gir."Çünkü Lal'in Türkiye'ye dönüşü, yıllardır sessizliğini koruyan bir hikâyeyi yeniden başlatacaktı.
Ve Demir, onunla karşılaşacağı günü düşündükçe içindeki huzursuzluğu bastıramıyordu.
Demir: "Onunla karşılaşacağım."
Bu cümleyi söylerken sesinde ne korku ne de heyecan vardı.
Yalnızca yaklaşan bir fırtınanın habercisi olan o soğuk kararlılık…Aras telefonu kilitledi.
Aras: "Hiçbir şey."
Lal bu kez tartışmadı. Başını yeniden cama çevirdi.
Ama ikisi de biliyordu ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Çünkü İstanbul'a yalnızca geri dönmemişlerdi.
Yıllardır kaçtıkları geçmişin tam ortasına gelmişlerdi.
Ve o kapıdan içeri girdiklerinde, karşılarına kimin çıkacağını henüz bilmiyorlardı.
Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı insanlar hayatınıza girdiğinde, geçmişiniz yeniden yazılmaya başlar.