Bölüm-2: Konuşmak

Konuşmak... Konuşmak nedir? Konuşmak insanlar bir şeyin dışa vurumudur. Fakat benim için gerçekleşecek ya da gerçekleşemeyecek şeylerin habercisidir konuşmak. Aslında bellidir neler olacağı veya nelerin olamayacağı. Sadece hatıralarımızdaki konuşmalarda, diyaloglarda gizlenmiş, hatta bazılarımız için küflenmeye yüz tutmuştur. Ancak gerçek dedektifler onları bulup ileriyi görebilir. Ancak gerçek dedektifler yapılan konuşmalardaki virgüllerden, noktalardan bir sonuç çıkarıp gerçeği, çoğumuzun ulaşamadığı o hazineyi bulacaktır.
Peki insan neden konuşur? Ya da insan konuşur mu yoksa o konuşurken aslında ruhunun yasını mı gidermeye, gizlemeye çalışır? Çoğu kişi konuşkan olanları hep mutlu hep enerjik sanar. Peki gerçekten öyle mi? Her konuşkan insan gerçekten mutlu ve enerjik mi yoksa konuşurken kendi ruhunun yasını mı bastırıyor? Bilmiyorum belki de hepimizin ruhu yasta ama biz neredeyse bebekliğimizden beri konuşuyoruz bu yüzden kendi ruhumuza bile kulağımızı kapatıyoruz. İnsan daha başkalarını bile dinlemezken kendi ruhunu nasıl dinleyebilir ki?
Belki de bazen ağızların susup ruhların konuşması lazım olur. Belki de bazen konuşmak yerine göze bakılmalı, ihtiyaç olunca da o gözlerden birkaç yaş düşmeli usulca, sakince ve sessizce. Ya da bazen sadece susmalı, dışarıdaki seslere kulağımızı tıkamalı, ruhumuzu dinlemeliyiz. Sadece insanın başkalarının ruhunu tamir etmesi için ilk önce kendi ruhunu tamir etmesi gerekmez mi? Bazılarımız vardır ki terzi misali kendi söküğünü dikemez. İşte onlar bu suskunluk, ruhların bu yardım çağrısının en büyük şahitleridir. Onlar madem ben bozuldum bari diğerlerine faydam dokunsun diyerek kendi parçalarını diğerlerinin ruhlarına yamarlar. Gerekirse kendilerini parçalar, keserler.