Değersizlikle Yüzleşmek

Bazı yaralar görünmezdir ama insanın en derin yerinde iz bırakır. En çok da değersizlik hissi öyledir; kimse fark etmez ama insanın içini sessizce kemirir. Ben de bir zamanlar kendimi hep yetersiz hissettim. Ne kadar çabalasam da birilerinin gözünde hep eksik kalıyordum. Onaylanmadığım her yerde küçülüyor, takdir edilmediğim her anda içimden bir şey eksiliyordu. Oysa fark etmedim; değer görmek istedikçe kendimi başkalarının terazisine koyuyordum. O terazide ne zaman ağır gelsem suçluluk hissediyor, hafif gelsem eksiliyordum. Kendi varlığımın ağırlığını unutmuştum.

Bir gün içimdeki bu sessiz sızıyı duydum. Artık dayanılmaz hâle gelmişti. Yıllarca başkalarının sevgisine, ilgisine, sözüne göre şekillenmiş bir benlik… Ve o benlik yorulmuştu. Aynada gördüğüm yüze baktım; gülümsemeye çalışıyordu ama gözleri boştu. O an anladım, değersizlik bir eksiklik değil, bir inançmış. Kendine inanmadığında başkalarının sözü gerçeğin olur. O günden sonra kendi sesimi o inancın gürültüsünden ayırmaya başladım. Kendi değerimi başkalarının bakışı değil, kalbimin tanıklığı belirlemeliydi.

Kolay olmadı. Çünkü insan yıllarca duyduğu yargıları içselleştiriyor. Yetersizsin, fazlasın, değmezsin gibi kelimeler zihin duvarlarına kazınıyor. Ben de o kelimeleri tek tek silmeye başladım. Her sabah kendime sadece bir cümle söyledim: Yeterlisin. Başta inanmadım, sonra yavaş yavaş içimde yankılandı. Zamanla o yankı, geçmişteki her kırığın üzerine ışık gibi düştü. Artık kendimi kanıtlamaya değil, anlamaya çalışıyordum. Çünkü insan kendine inandığında sessizce büyür; kimse fark etmese de.

Geçmişte ne kadar az sevilmişsem o kadar çok sevilmek için uğraşmıştım. Ama sonunda fark ettim ki gerçek sevgi uğraşla değil, kabulle gelir. Artık birinin beni seçmesine değil, kendimi seçmeye ihtiyacım vardı. İçimdeki küçük çocuk hâlâ oradaydı; görülmek isteyen, bir kez aferin duymak için her şeyi yapan o çocuk. Ona dokundum. Artık yeter dedim. Artık seni kimsenin onayına bırakmayacağım. O an içimde bir şey çözüldü. Sanki yıllardır sırtımda taşıdığım görünmez bir yük yere düştü.

Değersizlikle yüzleşmek, insanın kendi kalbine tuttuğu en keskin aynadır. Çünkü orada başkalarının sesini değil, kendi korkularını görürsün. Ben de o aynaya her gün biraz daha baktım. Gözlerimde acı vardı ama aynı zamanda bir direniş de. Artık geçmişteki reddedilmelerle tanımlanmıyordum. Her yara bana buradasın diyordu. Ve ben ilk kez o burada oluşun kıymetini anladım. Değer, başkalarının seni fark etmesinde değil, senin kendini kaybetmediğin yerdeymiş.

Zamanla bu farkındalık beni yumuşattı. Eskiden sertleştiğim, duvar ördüğüm yerlerde şimdi şefkat vardı. Çünkü kendine değer vermek, başkalarına da alan açmak demekti. Artık değerimi kanıtlamıyordum, sadece var oluyordum. Sessiz ama güçlü bir varoluştu bu. İçimdeki değersizlik yankısı yavaşça sustu. Onun yerini dingin bir kabulleniş aldı. Ve o gün anladım, insan kendini sevdiğinde dünya bile biraz daha sessizleşiyor.

Değersiz hissettiğim o yıllar, aslında beni sevginin ne kadar derin bir güç olduğunu fark etmeye hazırlamış. Çünkü sevgi, kendini ilk affettiğin yerde başlıyormuş.