Her şeyin başladığı gün

Bazı günler vardır, sıradan bir sabah gibi başlar. İnsan o günün hayatını ikiye böleceğini bilmez. Ben de bilmiyordum.
Mezuniyet törenine yalnızca üç gün kalmıştı.
Üniversitenin koridorları her zamankinden daha kalabalıktı. Herkesin yüzünde aynı heyecan, aynı telaş vardı. Kimi fotoğraf çektiriyor, kimi yıllardır birlikte olduğu arkadaşlarından ayrılmanın hüznünü yaşıyordu. Bense bütün bunların ortasında, geleceğimi düşünüyordum.
Dört yıl.
Dile kolaydı. Dört yıl boyunca verdiğim emekler, uykusuz geceler, sınavlar, projeler ve hayalini kurduğum o mezuniyet günü...
Sonunda buradaydım.
Telefonumun ekranı aydınlandı.
Kemal: Nerdesin?
Ben: Fakültenin önündeyim. Sen?
Kemal: İki dakikaya oradayım. Sakın gitme.
Mesajı okuduktan sonra istemsizce gülümsedim. Kemal'in böyle küçük şeyleri bile önemsemesini seviyordum. Bazen en sıradan cümleleri bile insanın gününü güzelleştirebiliyordu.
Çok geçmeden arkamdan tanıdık bir ses yükseldi.
"Hanımefendi, beni beklerken bu kadar özlediğinizi bilmiyordum."
Arkamı döndüm. Kemal, ellerini cebine sokmuş, her zamanki kendinden emin gülümsemesiyle karşımda duruyordu.
"İki dakika dedin, beş dakika oldu."
"Özür dilerim. Gecikmemin bir sebebi var."
"Dinliyorum."
Elindeki kahveyi bana uzattı.
"En sevdiğinden."
Kahveyi alırken gözlerimi devirdim.
"Bununla kurtulacağını mı sanıyorsun?"
"İşe yaradı ama."
Güldüm.
Kemal'in yanında kendimi iyi hissediyordum. Onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. Üç aydır birlikteydik ve her geçen gün ona biraz daha alışıyordum. Belki de en büyük hatam buydu. Bir insana alışmanın, onu tanımakla aynı şey olduğunu sanmıştım.
"Bu arada," dedi kahvesinden bir yudum alırken, "sana bir şey söyleyeceğim."
"Hayırdır?"
"Geçen hafta bahsettiğim iş meselesi var ya..."
Birden dikkat kesildim.
"Ne oldu?"
"Sarp Soydan'ın şirketinden haber geldi."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Gerçekten mi?"
Başını salladı.
Kemal: Soydan Holding'in yazılım geliştirme departmanından haber geldi. Başvurumu olumlu değerlendirmişler. Teknik mülakata çağırıyorlar.
Yüzündeki heyecanı görmemek mümkün değildi. Kemal uzun zamandır bu şirkette çalışmak istiyordu. Üstelik Sarp Soydan gibi birinin yönettiği bir holdingde işe başlamak, onun için oldukça büyük bir fırsattı.
"Bu harika!" dedim. "Umarım kabul edilirsin."
"Ben de öyle umuyorum. Ama önce görüşme var."
"Senin gibi birini neden almasınlar ki?"
Gülümsedi.
"İşte benim kızım."
O an aklımdan geçen tek şey, Kemal'in başarılı olmasıydı. Onun hayallerine ulaşmasını istiyordum. Birlikte kurduğumuz gelecek planlarının gerçek olmasını...
Ancak o geleceğin içinde kimin olduğunu henüz bilmiyordum.
Öğleden sonra üniversiteden ayrıldık. Kemal'in görüşmesi için gerekli belgeleri hazırlaması gerekiyordu. Ben de mezuniyet fotoğrafları için birkaç arkadaşımın yanına geçecektim.
Tam ayrılacağımız sırada telefonum çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
"Efendim?"
"İyi günler, Asena Karayel ile mi görüşüyorum?"
"Buyurun, benim."
"Ben Soydan Holding'den arıyorum. Sarp Bey sizinle görüşmek istiyor. Bugün saat dörtte şirketimizde bulunmanızı rica ediyor."
Bir an cevap veremedim.
Sarp Soydan.
Adını duyduğum anda yüzümdeki gülümseme silindi.
"Sanırım bir yanlışlık var."
"Hayır hanımefendi. Özellikle sizinle görüşülmesi istendi."
"Ne hakkında?"
"Bu konuda size bilgi veremiyorum. Sarp Bey görüşmede açıklayacaktır."
Telefon kapandığında birkaç saniye boyunca ekrana baktım.
Kemal, yüzümdeki değişikliği fark etmişti.
"Ne oldu?"
"Sarp Soydan görüşmek istiyormuş."
"Seninle mi?"
"Evet."
Kemal şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"İyi ya. Belki geçen seneki projeyle ilgilidir."
İçimden acı bir gülümseme geçti.
Geçen seneki proje...
O projeye aylarımı vermiştim. Gecelerce çalışmış, her ayrıntısını düşünmüştüm. Sonunda sunum günü geldiğinde bütün emeklerim bir anda boşa çıkmıştı. Projem başarısız olmuş, ben de o dersin bütünleme sınavına kalmıştım.
Ve bütün bunların arkasında Sarp Soydan'ın olduğunu düşünüyordum.
Onunla yeniden karşılaşmak isteyeceğim son şeydi.
"Gitmeyi düşünüyor musun?" diye sordu Kemal.
"Sanırım gitmek zorundayım."
"İstersen ben de geleyim."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır, gerek yok. Sen kendi görüşmene hazırlan."
Kemal omzuma hafifçe dokundu.
"Her şey yoluna girecek."
Keşke bazı cümlelerin gerçekten gerçekleşme garantisi olsaydı.
Saat tam dördü gösterdiğinde Soydan Holding'in devasa binasının önündeydim.
Camlarla kaplı gökdelen, bulunduğu sokağın bütün ihtişamını üzerine toplamış gibiydi. Kapıdan içeri girdiğimde etrafı dikkatlice süzdüm. Herkes oldukça ciddi ve telaşlı görünüyordu.
Resepsiyona yaklaştım.
"İyi günler. Sarp Soydan'la görüşmek için gelmiştim."
Görevli bilgisayarına baktı.
"Asena Karayel?"
"Evet."
"Yirmi üçüncü kat. Asansörün hemen karşısındaki ofis."
Teşekkür edip asansöre yöneldim.
Yirmi üç kat mı! Ne sanıyodu kendini ejderha falan mı? Olsa olsa öküz olur bu adamdan. Asansör nihayet gelmişti, sabır çekerek bindim. Asansörün aynasından kendime çeki düzen verdim.
Asansör kapıları açıldığında karşıma uzun bir koridor çıktı. Duvarlarda şirketin başarılarını anlatan çerçeveler, büyük camların arkasında ise şehrin manzarası vardı.
Sekreterin masasının önünde durdum.
"Merhaba. Sarp Bey'le görüşecektim."
"Buyurun, sizi bekliyor."
Kapıya doğru ilerledim.
Bir kez derin nefes aldım ve kapıyı tıklattım.
"Gel."
O ses...
İnsanın sinirlerini tek başına bozabilecek kadar kendinden emin bir sesti.
Kapıyı açtım.
Sarp Soydan, masasının arkasında oturuyordu. Önündeki dosyayı inceliyordu. Başını kaldırıp bana baktığında yüzünde en ufak bir şaşkınlık belirtisi yoktu.
Sanki geleceğimi zaten biliyordu.
"Geç kaldınız."
Saatime baktım.
"Tam vaktinde geldim."
Dosyayı kapattı.
"Demek hâlâ itiraz etmeyi seviyorsunuz."
"Demek hâlâ insanları bekletmeyi seviyorsunuz."
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Otursanıza, Asena Hanım."
Karşısındaki koltuğa oturdum.
"Benimle neden görüşmek istediniz?"
Masasının üzerindeki dosyayı bana doğru itti.
"Öncelikle tebrik ederim. Mezuniyetiniz yaklaşıyor."
"Teşekkür ederim. Ama bunun için buraya çağrılmadığımı tahmin ediyorum."
"Oldukça doğru bir tahmin."
Dosyayı açtım. İçerisinde Kemal'in özgeçmişi vardı.
Şaşkınlıkla başımı kaldırdım.
"Bu da ne?"
Sarp arkasına yaslandı.
"Kemal Yılmaz'ın iş başvurusuyla ilgileniyoruz."
Bir anda bütün dikkatimi ona verdim.
"Onu işe mi alacaksınız?"
"Henüz karar vermedik."
"Anlamadım."
Sarp parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi.
"Size bir soru soracağım. Kemal'in burada çalışmasını gerçekten istiyor musunuz?"
Bu sorunun neden sorulduğunu anlayamamıştım.
"Elbette istiyorum. Bunun konuyla ne ilgisi var?"
Sarp birkaç saniye boyunca yüzüme baktı.
Sonra dosyayı kapattı.
"Çünkü bazen bir insanın hayatına aldığınız kişiler, sizin hayatınızda istemediğiniz değişikliklere neden olabilir."
"Ne demek istiyorsunuz?"
"Şimdilik hiçbir şey."
Ayağa kalktım.
"Ben sizin gizemli konuşmalarınızı çözmek için gelmedim. Kemal'in başvurusu hakkında konuşacaksanız konuşun. Yoksa gitmem gerekiyor."
Sarp da ayağa kalktı.
"Biraz sabırlı olun, Asena Hanım. Daha yeni başlıyoruz."
O an onun gözlerinde anlamlandıramadığım bir şey gördüm.
Sanki benden sakladığı bir gerçek vardı.
Ve bu gerçek, henüz benim bile haberdar olmadığım bir geleceğe aitti.
Şirketten çıktığımda hava kararmaya başlamıştı.
Telefonumu açtığımda Kemal'den üç cevapsız arama gördüm.
Hemen geri aradım.
"Alo?"
"Sonunda! Nerelerdeydin?"
"Yeni çıktım. Görüşme biraz uzadı."
"Benim de sana haberim var!"
Sesindeki heyecanı fark etmemek imkânsızdı.
"Ne oldu?"
"İşe kabul edildim, Asena!"
Olduğum yerde durdum.
"Ne?"
"Duydun işte! Pazartesi başlıyorum!"
İçimi büyük bir mutluluk kapladı.
"Şaka yapıyorsun! Kemal, bu harika!"
"Akşam kutluyoruz. Sana güzel bir yemek ısmarlayacağım."
Gülerek kabul ettim.
O akşam Kemal'in mutluluğuna ortak oldum. Sarp'ın söylediklerini düşünmemeye çalıştım. Belki de gerçekten gereksiz yere şüphelenmiştim.
Belki de her şey düşündüğüm kadar karmaşık değildi.
Fakat eve döndüğümde telefonuma gelen bir mesaj bütün düşüncelerimi değiştirdi.
Bilinmeyen bir numara.
Mesajı açtım.
"Kemal Yılmaz'ın işe alınması konusunda bu kadar sevinmeyin. Bazı kapılar insanı hayallerine değil, felaketine götürür."
Mesajı birkaç kez okudum.
Kimdi bu?
Sarp mı?
Başka biri mi?
Numarayı aramayı düşündüm ama vazgeçtim.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
O gece uyumadan önce uzun süre tavana baktım.
Kemal'in mutluluğu, Sarp'ın tuhaf tavırları ve tanımadığım birinden gelen o mesaj...
Hepsi zihnimde birbirine karışmıştı.
Henüz hiçbir şeyden haberim yoktu.
Ne Kemal'in gerçek niyetinden ne Sarp'ın benden sakladıklarından...
Tek bildiğim, hayatımda yeni bir sayfanın açıldığıydı.
Ve ben o sayfaya ilk cümleyi yazarken, sonunun nasıl biteceğini bilmiyordum.
Çünkü bazen ibreler tersine döndüğünde, insan yanlış yolda olduğunu değil, doğru sandığı insanların kendisini yanlış yola sürüklediğini fark eder.