Geçmiş

Sokaklarda kendini kaybetmiş bir şekilde dolaşıyordum. Yön duygumu tamamen kaybetmiştim.Hayatımdaki bütün ibreler artık ters yönü gösteriyordu. Artık imkansızlar bile yoktu hayatımda....
2 yıl önce
Kemalle üniversitede aynı bölümdeydik. Onu aşırı beğeniyodum. Sonuçta yakışıklı ve kibar biriydi. Kim düşmez ki buna. Ara ara onunla karşılaşılaşırdık ve içim kıpır kıpır olurdu. Biraz çapkın birisiydi bu yüzden uzak durmaya çalışıyordum ama başaramıyordum. Şeytan tüyü vardı bu çocukta! Bu sözlerin ileride kalbime bir ok gibi saplanacığını nerden bilebilirdim ki...
Kendi kendime konuşarak giderken öküzün biri bana çarptı ve özür bile dilemeden gitti. O bu üniversitedeki çoğu kişiye burs sağlayan Soydan holdingin CEO su Sarp Soydan'dı. Ve benden nefret ediyordu. Beni her gördüğünde beni zorbalardı.Bölüm birincisiyiz ben be! Bu düşüncelerden çıkıp arkasından bağırdım :
- Hey! Önüne baksana sen. kör müsün?
Durdu ve arkasını döndü. Korkmadım değil kötü kötü bakıp gitmişti bana.
Bu adamın benimle derdi neydi anlayamıyordum. Ama böyle davranarak benim de nefretimi kazanmıştı. Geçen yıl projemi mahfetmişti ve o gün son gündü onun yüzünden dersten kalmıştım. Ve sadece pardon diyip gitmişti.Bu yaptıklarından sadece birisi. 1 hafta önce de şirketinde çalışmam için bir davet gönderdi. Hala ne yapacağım konusunda kararsızım sonuçta sektörün en iyilerinden.
Düşünmeyi bırakıp saate baktım ve derse geç kalmıştım. Yine... Bu sefer kesin profesör beni derse almayacaktı.
*2 ay sonra
Kemalle çok yakınlaşmıştık. Bir anda benimle ilgilenmeye başlamıştı. Başlarda kabul etmemiştim sonuçta ayran gönüllü birisiydi. Biraz hoşlanıyor olabilirim ama bu aşk değildi. 2 ay boyunca peşimden koşmuştu. Bende beni sevdiğine inanıp onu kabul ettim.
Bir gün beraber yolda yürüyorduk. Yemek yemeye gidecektik. Ve dedi ki;
-Aşkım, sence beni de işe alırlar mı soydanlar?
Bunu dediğine başta şaşırmıştım. Çünkü o da benim kadar zeki birisiydi. 3 aydır sevgiliydik ve hep bu konuda çok endişeliydi. Benden ayrılmak istemiyordu. Benim yanında olmak istiyordu.
-Aşkım, tabi ki de seni alacaklar oraya sonuçta sen de bölümde hattı sayılır kişilerdensin.
- Umarım.
Kafasını dağıtmam lazım daha fazla bunları düşünmemeli haftaya mezuniyetimiz var ve hiç heyecanlı gözükmüyor.
- Haftaya mezun oluyoruz hiç heyecanlı değil misin ?
- tabi ki de heyecanlıyım Asena'm. Ama içimi kemirip duruyor bu durum. Senden bir iyilik isteyebilir miyim aşkım?
- Tabi ki de. Sadece ne istediğini söylenen yeterli.
-Benim için Sarp Soydan'la konuşur musun? O seni dinler.
Ne! Yerimde donup kalmıştım. Cidden bana onu söylemiş miydi. Ondan nefret ettiğimi bile bile benden o pislikle konuşmamı mı istemişti cidden. Hem beni dinleyeceğini de nereden çıkarmıştı.Kemal'in yüzüne baktım. Gözlerinde daha önce görmediğim bir endişe vardı. Ellerimi tuttuğunda sesindeki titremeyi fark ettim.
— Asena, senden başka bunu isteyebileceğim kimsem yok.
- Biliyorum o adamdan nefret ediyorsun bunu dediğime şimdiden pişman oldum ama bu işe ihtiyacım var Asena. Lütfen. annem hasta ve ameliyat parasını kazanmam lazım.
Sağ gözünden bir damla yaş süzülmüştü. Sanki bunu söylemek istememişti de zorunda kalmış gibi bir ifade vardı yüzünde.Kelimeler benden bağımsız bir şekilde ağzımdan döküldü
-Tamam, yapacağım.
Bunu kabul etmenin hayatımda yediğim en büyük kazık olacağını bilmeyerek ona yardım etmiştim... Sonuçta onu seviyordum değil mi?
.
.