3.Bölüm

İki gün sonra
----------------------------------------------------------
Okulun spor salonu ışıklarla doluydu.

Müzik uzaktan bile hissediliyordu.

Ece koluma dokundu.

"Bugün eşleşme zorunlu, unutma."

"Unutmadım."

"Herkes erkek-kız olacak."

Gözlerimi devirdim.

Çünkü okulda bir dans gösterisi yani balo vardı diyelim.

"Saçma."

"Kurallar böyle."

Salon kalabalıktı.

Öğretmen ortada bağırıyordu:

"HERKES EŞİNİ BULSUN!"

Kızlar erkeklere gidiyor, erkekler kızlara yöneliyordu.

Kimse tek kalamıyordu.

Ben daha içeri girmeden bir ses duydum.

"İdil."

Döndüm.

Aras.

Siyah gömleğiyle kapının yanında duruyordu.

"Eşin belli oldu mu?"

"Hayır."

"Baran’la olacaksın."

Durdum.

"Ne?"

"Listeyi gördüm."

"Sen niye karışıyorsun?"

Aras omuz silkti.

"Karışmıyorum."

"Sadece söylüyorum."

Gözlerimi kıstım.

"Bana fark etmez."

"Etmeli."

"Neden?"

Aras kısa bir an sustu.

Sonra:

"Çünkü ben seninle olacaktım."

Kaşımı kaldırdım.

"Olmayacaksın."

Aras hafifçe güldü.

"Oldun bile diyemem."

"Saçmalıyorsun."

Aras bir adım yaklaştı.

"Baran’la dans etmek istemezsin."

"Seninle de istemem."

"Ben daha iyiyim."

Gözlerimi devirdim.

"Egon konuşuyor."

Tam o sırada Baran uzaktan bağırdı:

"Aras! Eşler belli oldu!"

Aras dönmedi bile.

"Benimki değişebilir."

Baran güldü.

"Oğlum liste kesin!"

Aras tekrar bana baktı.

"Son şans."

"Ne?"

"Benimle ol."

"Hayır."

Kısa bir sessizlik oldu.

Aras başını salladı.

"Tamam."

Balo başladı.

Herkes eşleşmişti.

Ben Baran’la aynı sıraya düşmüştüm.

Baran bana baktı.

"Merak etme, ben de zorla geldim."

"Ben merak etmiyorum."

Aras uzaktan bizi izliyordu.

Ama yüzü gülmüyordu.
Daha çok her an okulu patlatçak gibi bakıyorduu.

Baran eğildi.

"Oğlum Aras sana bakıyor."

"Bana ne."

"Yalan söyleme."

Gözlerimi çevirdim.

Aras gerçekten bakıyordu.

Ama bu bakış…

Alay değil.

Sadece “geç kalmışlık” gibiydi.

Baran kolunu kaldırdı.

"Hadi dans edelim."

"Zorundayız zaten."

Ama müzik başlarken bile Aras’ın gözleri hâlâ bendeydi.

Ve ilk kez…

O bakış rahatsız edici değildi.

Sadece inatçıydı.

Müzik başladı.

Salonun ortasında herkes eşleşmişti.

Ben Baran’la karşı karşıya duruyordum.

Baran omuz silkti.

"Bak, ben de mutlu değilim."

"Ben daha az mutluyum."

Gülümsedi.

"Anlaşıldı."

Dans başlamıştı.

Ama ben bir an bile rahat değildim.

Çünkü hissediyordum.

Biri izliyordu.

Aras.

Salonun kenarında durmuştu.

Ellerini cebine sokmuştu.

Yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Ama gözleri...

Direkt buradaydı.

Baran fark etti.

"Oğlum bu bakış ne?"

"Bakış yok."

"Var var."

"Boş ver."

Dans ilerlerken bir görevli yanımıza geldi.

"Kural değişti."

Durduk.

Baran kaşını kaldırdı.

"Nasıl yani?"

"Eşler yeniden düzenleniyor. Katılım eşitliği için."

Sınıfta uğultu koptu.
Dans ilerlerken bir görevli yanımıza geldi.

"Kural değişti."

Ben donakaldım.

"Şaka mı bu?"

Baran bana baktı.

"Ben bir şey yapmadım."

Görevli listeye baktı.

"Baran Demir, yer değiştiriyorsun."

"Ne?"

"Aras Demir’le eşleşiyorsun."

Baran gözlerini devirdi.

"Tabii ya."

Bir an sonra...

"İdil Acar."

Başımı kaldırdım.

"Yeni eşin belirlendi."

Sessizlik oldu.

Ece uzaktan baktı.

"İdil…"

Görevli devam etti:

"Aras Demir."

Bir an hiçbir şey olmadı.

Aras hareket etmedi.

Ben de etmedim.

Baran güldü.

"Ooo… işte bu."

Aras sonunda yürüdü.

Ama acele etmedi.

Yanıma geldi.

Durdu.

"İtirazın var mı?"

diye sordum.

"Hayır."

"Benim var."

Aras hafifçe eğildi.

"Dinlemiyorum."

Gözlerimi devirdim.

"Ne kadar kibarsın."

"Bugünlük, premium Aras'a sahipsin."

Müzik tekrar başladı.

Herkes dansa devam etti.

Ama biz duruyorduk.

"Dans edecek miyiz yani?"

dedim.

"Evet."

"Neden?"

Aras kısa baktı.

"Çünkü artık kural bu."

"Sen kurallara uyan biri değilsin."

Aras hafifçe gülümsedi.

"Bu bir kural canım."

Bir an sustum.

Sonra elimi kaldırdım.

"Çok saçma."

Aras elimi tuttu.

İlk kez.

Sert değil.

Yumuşak da değil.

Sadece kararlı.

"Başka seçenek yok."

"Var."

"Nedir?"

Gözlerine baktım.

"Seni görmezden gelmek."

Aras güldü.

"Geç kaldın."

Müzik yükseldi.

Ve dans başladı.

Ama ikimiz de biliyorduk:

Bu bir dans değildi.

Bir zorunluluktu.

Ve ikimiz de bundan nefret ediyorduk.

Ama kimse geri çekilmiyordu.

İçimden o varken daha güvenli hissetmiştim.
Amaaan neyse