Bölüm 2

O geceyi de biraz düşünerek biraz uyuyarak geçirdim. Güneş yeniden doğmaya başlarken Ay yavaş yavaş kaybolmaya başlıyordu. Yavaşça gözlerimi araladım ve belim ağrımış olduğu için ince bir sızı hissediyordum. Bütün bunların bir kâbus olduğunu düşünüyor olsam da gözlerimi yavaş yavaş açtıkça herşeyin gerçek olduğunu anlayabiliyordum. Futbolcu kartlarını çok sevdiğim için çantamda bulunan kartları çıkartıp zaman geçmesi için onlarla oynamaya başladım. Tuvalet ihtiyacım geldiğinde hemen kapımızın yanında binanın içinde bulunan kömürlük adı verdiğimiz o karanlık odada halletmekten başka çarem yoktu. Ve yeniden sabah olmuş binanın içinde hareketlenmeler başlamıştı. İşi olan işine okulu olan okuluna gidiyordu ben sesimi bile çıkarmadan bir bekleyiş içerisinde sadece dinliyordum. Aradan geçen on dakika içinde bina hemen hemen tamamen boşalmıştı. Bugün ne yapacağımı düşünürken birden bizim evin zili çalmaya başladı. İlk olarak yanlış basılmış olacağı ihtimalini düşünerek hiç hareket etmedim. Biraz bekledikten sonra bizim evin zili yeniden çalmaya başladı. Binanın girişinden birisi bizim zile basıyordu. Kim olduğunu bilmediğim için başta çok tereddüt etsem de zilin çalma süresi arttıkça merakla en alt kata indim ve kapının önünde bir adam gördüm. Binanın giriş kapısındaki camlar desenli ve buğulu olduğu için kim olduğunu çıkaramadım. Kapıyı açmak istesem de içimdeki korku beni engelliyordu. Bir anda cesaretimi toplayıp kapıyı açtım ve gördüğüm adam beni öylesine rahatlattı ki bunu sadece o tür anları yaşayan insanlar anlayabilirdi. Yeşile çalan gözleri ile bana bakınca kendimi öylesine bir saldım ki olduğum yere çöküp hüngür hüngür ağlamaya başladım. O an sanırım içimdeki endişe,korku yerini mutluluk gözyaşlarına bıraktı. Ellerimi tutup beni ayağa kaldırıp bir babanın,özlem duyduğu evladına sarılır gibi sarıldı. Gözleri dolmuştu her ne kadar saklamaya çalışsa da ve o an benim elimi asla bırakmayacak biri olduğunu anlamıştım o adamın. Hayatımın bitme noktasına geldiği hiçbir umudumun kalmadığı anda sanki bir süper kahraman gibi geldi ve tuttu ellerimden. O adam annemin babası olan çok sevdiğim dedemdi. Önce yukarıya çıkıp okul çantamı aldım ve hemen beni her zaman gittiği çorbacıya götürdü. Güzelce karnımı doyurduktan sonra biraz yürüyüp bir otobüs durağına vardık. Otobüse binip önce ilçeye ardından başka bir otobüse binip dedemin köyüne geldik. Daha önce çok kez gittiğim o evin bahçesine girdiğim anda işte şimdi tamamen kurtulduğumu anlamıştım. Kapıdan içeri girer girmez anneannem beni karşıladı ve bir annenin evladına sarılır gibi sarılıp defalarca yanaklarımı öperek aç olup olmadığımı sordu. Aç olmadığımı ama uykusuz olduğum için uyumak istediğimi söyleyip benim için hazırlamış olduğu yatağa uzanıp günler sonra huzur içinde uykuya daldım.