Bölüm 1

"Benim adım Orhun. Annem babam 2008 yılında daha ben 11 yaşındayken boşandı. Okuldan döndüğümde ne anne ne baba ne de kardeşim evdeydi. O gün akşam olana kadar bekledim. Saniyeler,dakikaları,dakikalar,saatleri hızla kovalıyordu ve güneş artık batmak üzereydi. İlk saatlerde kendini belli etmeyen açlığım şuan ellerimin ve ayaklarımın uyuşmasına sebep oluyor. Hava gitgide kararıyor ve endişelerim artık yerini korkuya bırakıyordu. Okulumda cep telefonu yasak olduğu için yanımda tanıdık birilerini arayacak bir telefonum da yoktu. Kocaman şehirde gidecek bir yerim yoktu. Cebimdeki son bir lira ile gidip ekmek ve içecek aldım. Oturduğumuz binanın yan tarafı dar ve uzun bir ara sokaktı. Hemen orada karnımı doyurup bir yandan dua etmeye bir yandan da istemsizce ağlamaya başladım. O an kimseye güvenemezdim. Hava karardıkça soğumaya da başladığı için üşümeye ve titremeye başladım. Bu gece hiç bitmeyecek gibi görünüyor ama pes etmemem lazım. Gerçekçi olursak pes etsem ne yapabilirim ki zaten? O ara sokakta sabaha kadar ağlaya, ağlaya oturdum ve güneş yeniden yüzünü bana çevirmeye başlamıştı. Okula gitmem gerekiyordu ama nasıl gidebilirdim ki? Yanımda o günün derslerinin kitaplarının hiçbiri yoktu sonuçta. Çantamı sırtıma alıp belki bir tanıdık birine denk gelirim düşüncesi ile şehirde bildiğim caddelerde uykusuzluktan ve açlıktan halsiz bir şekilde ağır ağır yürümeye başladım. Birkaç saat yürüyüşün ardından artık dayanacak gücüm kalmadığı için yol kenarında bulunan bir banka oturup zamanın geçmesini bekledim. Geçen her saniye korkum içimde daha da büyüdüğü için istemeden ve kimseye göstermeden sessiz bir şekilde ağlıyordum. Sanki zaman benim için durmuş ve diğer tüm insanlar için hayat devam ediyor gibi hissediyordum. Ve işte beklenen an geldi ve korkum yeniden beni esir almaya başladı. Hava yeniden kararıyordu ve ben hâlâ hem uykusuz hem de aç bir şekilde umutlu bir bekleyiş içerisinde oturuyordum. Bunun üzerine bir de susuzluk ekleniyordu ve utangaç bir kişiliğe sahip olduğum için kimseden yardım istemiyordum. Kime güvenebilirdim ki? Hava tamamen kararmadan tekrardan oturduğumuz binanın önüne gidiyordum son bir gayretle. Sanırım insanlar bana bakıyordu çünkü artık sırtımdaki çantayı bile taşıyamayacak duruma gelmiştim. Evet işte kapının tam önüne gelmiştim can havliyle. Zile bastım bir kez. Sonra birdaha,birdaha,birdaha. Fakat kapı hiç açılmadı. En alttaki komşunun ziline bastım korkarak çünkü kendisi emekli eşiyle yaşayan yaşlı ve huysuz bir teyzeydi. Binanın kapısı sonunda açıldı ve özür dileyerek binanın içine girmiştim. Hemen oturduğumuz dördüncü kata çıkıp kapıya vurmaya başladım son umutlarımla. İçeriden ses falan gelmiyordu. Sanırım annem,babam ve kardeşim beni bırakıp gitmişlerdi. Bunu kabul etmeye geç de olsa başladım. Kapının yanındaki ayakkabılık uzun olduğu için çantamı başımın altına koyup ayakkabılığın üzerine uzandım. Üst kattaki komşumuz köyde olduğu için üst kattan gelen kimse olmayacağı için biraz daha rahat davrandım. Sanırım birkaç saat uyumuşum lakin karnım hâlâ aç ve hâlâ su ihtiyacım vardı. Anne babamın boşandığını babamın da kardeşimi alıp gittiğini annemin başka bir adamla başka memlekete kaçtığını hâlâ bilmiyordum. Hepsini daha sonra öğrenecektim. Ayakkabılığın altında bulduğum iki lira ile hemen binadan ayrıldım dış kapıya taş koyup kapanmasını engelledim. Gidip bir şişe su,ekmek ve en ucuz salamlardan alıp hemen binaya döndüm. Kapı açıktı ve artık bu gece binada tok bir şekilde ayakkabılık üzerinde de olsa uyuyabilecektim. Hemen birkaç yudum su içtikten sonra salamı ortadan ikiye bölerek ekmeğinin arasına koydum ve yemeye başladım. Karnım doyduktan sonra biraz oturup bundan sonra ne olacağını ve ne yapacağımı düşünmeye başladım."
Kocaman şehirde yalnız kalmış bir çocuk. Peki şimdi ne olacaktı?