Boranın gözyaşları

Heja Ömer'den epey uzaklaşmıştı birden hejanın kolundan tutup durduran boran ağa belirdi hejayı kimsenin görmediği bi tarafa sürükledi zorla kolundan tutup konuşmak için götürüyordu hejanin dili tutulmuştu ömerin böyle bişeyi görmesini istemiyordu çünkü artık geçmişe bakmıyordu

Boran ağanın gözleri kan çanağı gibiydi sinirden deliye dönmüştü
-nasıl dokunur sana nasıl buna izin verirsin bunu bana nasıl yaparsın hejam
Bunları söylerken ağlıyordu heja onun gözünden akan yaşa bile inanamıyordu sevgisine sadık olsaydı sevdiğinin arkasında dururdu o korkak gibi her seferinde kaçtı heja bi hışımla boranın elini kolundan savurdu
-Ne diyorsun sen be ne diyorsun ben sana benden uzak durmanı söylemedim mi yeter artık sen etrafımda oldukça ben ölüyorum anla boran ben seni çok sevdim ama sen beni sevseydin korkmazdın kaçmazdın dedi
- hejam ben sana zarar gelmesin diye hep uzaktan izledim çünkü bizim aşkımız imkansızdı baban seni bana vermezdi seni kaçırsam sana zarar verirlerdi hejam ben istemedim mi seni alıp götürmek istemedim mi sanıyorsun lan ben sana ölüyorum anlamıyor musun o adam kimdi neden sana dokunmasına izin verdin ne oluyor hejam yoksa yoksa o ihtimali bile düşünmek istemiyorum heja dedi
Heja arkasını döndü gitmek için boran tekrar kendine çekti

-bana bi açıklama yapmadan gidemezsin o adam kimdi neden etrafında hejam buna neden izin veriyorsun dedi
Heja dönüp yüzüne karşı sinirli bi tavırla
-yeter boran demin de dedin biz imkansızız var git yoluna boran benden sana yar olmaz benim hayatımda korkaklara yer yok boran ağa bunu da böyle bil sana olan sevgime gelince artık zerresi bile yok içimde dedi
Boran duydukları karşısında yıkılmıştı olduğu yerde elini duvara vura vura kanatmıştı heja arkasını dönüp gitmişti herşey yeniden tekrarına dönecekti bu yüzden boranı istemiyordu boran kafası sıkışınca tekrar kaçacaktı hızlı adımlarla ilerlerken içinden
-bi daha olmaz bi daha aynı acıları yaşayamam bi daha olanları kaldıramam yürü heja sakın arkana bakma bir umudu varsa o da bitsin dedi
O sırada Ömer eve dönmüş Aslanbey konağında ölüm havası vardı
Ömerin üç gündür ailesine olan sessizliği bugün bozulacaktı konağın balkonunda oturmuştu ablası ebru Aslanbey Ömer’e ve kendine kahve yapıp yanına gelmişti Ömer dalgın bi şekilde oturmuş ne yapacağını düşünüyordu
Birden ebrunun sesiyle irkilen Ömer elinde kahve tepsisiyle karşısında duran ebruya bakıp tepsiden kahvesini aldı ebru da tepsiyi masaya bırakıp fincanını eline aldı
-söyle bakalım ne oluyor bu durgunluğunun sebebi nedir yoksa diljini mi özledin bu akşam yemeğe geliyorlar annem yemeğe davet etti uzun zamandır gelmemişlermiş öyle dedi hanım ağamız diyip tebessüm etti
Ömer tedirgindi ebrunun dediklerinden sonra suratı asılmıştı
-iyi gelsinler ananla oturup yaparsınız muhabbetinizi ben evde olmicam işlerim var onlar gidene kadar da gelmeyi düşünmüyorum dedi