Hayatımın başında

Hayatımın başında güçsüzlüklerle çoğu zaman yalnızlıklarla kavgalarla başa çıkmayı tek başıma öğrendiğim zaman işte o zaman benim için ne kadar büyük bir başarı olduğunu öğrendim galiba Yalnızlık insana çok şey katıyor onca kalabalığın içinde tek başına kalmak galiba bu benden kaynaklı değil benim yaptığım doğruluklardan kaynaklı olduğunu düşündüm artık Bazen oturup kendimce böyle düşündüğümde sigara mın dumanını anlattığım olunca dert veya Pencereden yolda gördüğüm kediler elektrik tellerine evin çatılarına konan kuşlar onlar kadar özgür olmayı çok isterdim aslında kafesinden kaçmış bir kuş gibi bir özgürlük Sanki bana çok ama çok iyi gelecek gibiydi sanırım hayatımın başında en büyük derslerden biri insanların çok fazla iyi olduğunu düşünmemdi Meğer insanlar o kadar büyük o kadar iyi değillermiş aslında benden çok küçük vermiş diye düşündüm zamanlar oldu bazen insan kendini çok suçlar Mesela ben kendimi Bazen suçluyorum diyorum ki ben niye bu kadar İyiyim niye bu kadar merhametliyim Azıcık içimde bir kin bir öfke olsaydı belki iyi mi olurdu diyorum Sonra da düşünüyorum diyorum ki kötülük Bazen insanı felakete sürükler ben kötü olamam diyorum Ferdinand sonuna kadar Pek kimseyi anlatan bir insan değilim aslında kendi kendime Dertleşir kendi kendime konuşur kendi kendime sırlarımı paylaşırdım derdim ki ben aslında benim en büyük sırdaşım gibi Çünkü insanlara bir şey anlatmaya Korkardım insanlar her zaman iyi olamıyordum korkuyorlardı onların bir şeyini bilip bir şeyini anlatacağım da Oysa ben sadece insanlara karşı hep iyi olmaya çalıştım merhametimi Her zaman dik tuttum her zaman başım dik gezdim belki de hayat bana pek şey pek çok şey öğretti ama ben bunu anlayamadım hayatta en çok sevdiğim varlıklardan biri hayvanlar onlar o kadar masum ve illaki sen onlara bir şey anlatsan onlara bir şey yapsan onlar sana hiçbir şeyin karşılığını veremiyorlar ama insanlar ufacık bir hata ufacık bir zarar gördüklerinde sana karşı o kadar çok kötüleşmeye başlıyorlar ki insanlardan daha çok korkuyorum açıkçası insanlar beni daha çok yıpratıyor herkesin geçmişi değildir Hatta hiç kimsenin geçmişi iyi geçmemiştir herkesin geçmişinde yara aldığı darbe aldı düşüp uzun süre kalkamadığı silkelenemediği zamanlar olmuştur illaki bunu biliyorum Ama eninde sonunda toparlanıp dik durup ayaklarının üstüne tekrar basıp tek başına kalkabilmiştir illaki Çünkü hayat ne zaman düştüğün zaman o zaman daha çok azimleştiriyor insanı Bazen kendimi o kadar çok yalnız hissettiğim zamanlar oluyor ki onca kalabalığın içinde çok yalnız hissediyorum etrafımda o kadar çok kahkaha o kadar çok ses konuşma var ki ama ben olunca kalabalığın içinde tek başıma mücadele etmeye çalışıyorum Sanırım bu insana verilmiş bir ders veya sınavdı Ben her zaman çok fazla iyi olmaya çalıştım kimseyi kırmadan üzmeden insanlara karşı çok çok iyi olmayı kendi kendime öğrendim kimseden öğrenmedim ama bu bana kötülük vermiyor kendimi kötü hissettirmiyor açıkçası İyi olmak bana daha çok iyi hissettiriyor Çünkü insanlara verdiğim her bir değerin sonucunda daha kötü bir tepki almak beni daha çok üzüyor Evet ama bazen de yaptığım iyiliğin karşılığını iyilik olarak almak beni gururlandırıyor açıkçası bazen insan ailesine hayatını değiştiremez kaderin hiç değiştiremez o kadar da sana yazılmış ne varsa yaşamak zorunda kalabiliyorsun ben bunu öğrendim geç oldu ama çok geç öğrendim bazen kendime çok kızarım derim ki bu kadar neden düşünüyorum neden kafamı yoruyorum sonra da diyorum ki Ya kimseyle konuşmuyorum ki ben bunları kimseden tepki almıyorum ki kendi kendime konuşup kendi kendime çözme vermeye çalışıyorum işte bazen insanlar kendi kendime konuştuğuna göre Uzaktan beni değil zannediyorlar aslında kendi kendine konuşmak bir delilik değildir insanın onca kalabalığın içinde yalnız kalmasının bir tepkisidir bana göre arada psikoloğa gidiyorum psikoloğa Derdimi anlatıyorum sanki bana çok büyük bir çare bulacakmış gibi direkt bana direkt antidepresan senin için daha iyi olur diyor Oysa ben haplarla tedavi olmak yerine kendi kendime tedavi etmeyi denediğim çok zaman oldu kendime hep şunun sözünü verdim hiçbir zaman kendimden ödün vermeyeceğimi kendimi bozmayacağımı da kendimi kaybetmemem gerektiğini Aslında İnsanın bazen o bir dönemi vardır ya hani donup kaldı sustu Hiçbir zaman hiçbir şekilde bir şey konuşmadı yeri zamanla iştahtan kesildiğini su bile içmek istemediğini bazen Stresten midesinin bulandığını midesini ağrılar girdiğini başının ağrıdığını ağlayarak uyuduğu onca geceleri oluyordur herkesten illaki düşünüyorum Acaba bir gün çok erken yaşta bir hastalığa yakalansam çaresiz bir hastalığa nasıl olurdu nasıl bir şeyle karşılaşırdım nasıl bir duygunun içine girerdim diye düşünüyorum bazen de diyorum ki kendime bu kadar çok kötüyü düşünmüyorum her zaman kötülüğün arkasında mutlaka bir iyilik yapardı diyorum kendime İnsanlar bazen iyilik yerine kötülüğü çok tercih ediyorlar ondan bir fayda göreceklermiş gibi sanki hayatları boyunca onlara çok büyük bir şey kazandıracaklarmış gibi bir his bir düşünce kazandırmaya çalışıyorlar kendilerini Aslında çok fazla yanılıyorlar insanlar bu dünyada gelip geçici varlıklar bana göre hepimiz gelip geçeceğiz Öyle değil mi bir gün Hangimizin nerede olacağı Hangimizin nerede öleceği mezarımızın nerede olacağını bilemiyoruz bile Sadece bize oturup bunları düşünmek kalıyor sadece kendime Bazı şeylerin sözünü verdim hayatın boyunca onca insan için verdiğim çabayı bundan sonra kendim için vereceğim diye ama gene yapamıyorum biri geliyor O kadar sıkıntının içinde ki Derdime derman olur musun diyor işte o zaman vicdanın el vermiyor ve tekrar derdine derman oluyorsun O kişinin sadece insanlar insanları üzerek sıkarak keyif almaya bayılıyorlar insanlardan uzaklaşıyorum Tek Tek eliyorum Hayatımdan hiç olmamışcasına Çünkü farkındayım insanların gerçekten bana karşı nasıl davrandığını hayatıma nasıl bir zarar verdiklerinin çok iyi farkındayım insanlar derdine derman olayım dediğinde bana sadece düşündüğüm tek şey şu oluyor derdime derman olamayacaksınız boşuna dinlemeyin Sadece derdimi dinleyip beyninizde benimle alay edeceksiniz düşüncesi oluyor aklımda bazen kendime çok söz veriyorum diyorum ki bazı şeyleri yalnız başıma aşmam gerekiyor ve diyorum ki ben gerçekten bunları yalnız başıma aşacağım yalnız başıma başaracağım yalnız başıma Bazı şeylerin üstesinden geleceğim hayatımın başında Nasıl yalnız başladıysam onca kalabalığın içinde nasıl yalnız kaldıysam bundan sonra da bana Yalnızlık çok iyi gelecek diyorum kendime işte hayatım ne kadar çok acımasız olduğunu buradan anlayabiliyor insanlar yani ben anladım geç olsa da çok iyi anladım ve kendime dedim ki bu hayat gerçekten çok ama çok acımasız Siz hiçbir zaman kendinizi güçsüz hissetmeyin mutlaka her güçsüzlüğün bir sonunda güçlülükle karşılaşırsınız düştükten sonra tekrar ayağa kalkarsınız her zaman hayatınızda attığınızda bunları çok dikkat etmeniz gerekir sizi yıpratır belki sonunuzu getirir Belki de hayatınız alt üst edebilir.