Hayatımın Başında

Hayatımın başındayken farkettiğim o yanlızlığın ve karanlığın içinde güçsüzlüklerimle başa çıkmayı öğrendim sanırım bazen oturup sadece kendime söylediğim ve kendimi kandırdığım onca sözlerin arasında tekrar yeşermeyi öğrendim bazen kendime kızdım bazense kendime çok öfkelendim ama sanırım bu güçsüzlükle başa çıktım ve hayata yeniden dönüp baktım dedimki ben onca darbeye rağmen ayakta durabiliyorum sadece biraz mutsuz birazda üzgündüm insanların beni her zaman düşürüceğinin farkında olarak hayallerimin peşinde koşmaya devam ettim her daim yılmadan sıkılmadan sadece kendim olarak yanlızlığı belli bir süre sonra sevmeye başladım bana iyi geliyordu kendimi iyi hissettiriyordu aslında yanlız olmak birazda o dolu kalabalığın içinde tek kalmak gibiydi benim için çünkü insanların düşünceleri bana saçma gelirdi bazen sadece kendimi dinlemek isterdim yanlız kaldığımda ruhumu dinlendirirdim bazen sigaramın dumanına anlatırdım derdimi sanki beni anlıyacakmış gibi kendimi kandırırdım işte gene de durmazdı aklımda ki onca karmaşa onca düşünce bazen kafesinden kaçmış özgür bir kuş olmak isterdim belki o kuş ben olsaydım daha mı mutlu olurdum derdim kendime düşünürdüm bazen özgür insanların hayatı daha mı güzel yoksa daha mı kötü diye sonra dedimki kendime boşver yaşadığın hayatı verilen aileyi yazılan kaderi değiştiremezsin bir kere başladınmı bu hayata üzüntü ve kederle devam edersin derdim kendime düzeleceğine inanmazdım bazen insanlar bana mı mucizelere inanmam gerektiğini söylerdi ama nasıl inanayım hiç hayatımda mücize yaşamadımki derdim denizler durgun sular bana hep iyi gelirdi karmaşık düşüncelerden daha uzak olurdum denizde sakinlik o denizin dalgaları martı sesleri güneşin o hafif akşam sıcağı insan sesi olmadan doğa ne kadarda güzelmiş derim kendime bazen o deniz bir sırdaş gibi gelirdi bana derdimi anlatırdım sohbet ederdim uzaktan görenler deli sanardı beni ama tek ihanet etmeyecek şeydi deniz sırlarla doluydu emindim insanlar kirletirdi denizi iyilik lerle meğersem.