28. bölüm · Hançerin Gözyaşları

10.3 Zaman Döngüsü

Yasemin Erdoğan

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 1.1 Sırlar Köyü 2 1.2 Sırlar Köyü 3 1.3 Sırlar Köyü 4 2.1 Bir Kabusun Peşinden 5 2.2 Bir Kabusun Peşinden 6 3.1 Kapının Ardındakiler 7 3.2 Kapının Ardındakiler 8 3.3 Kapının Ardındakiler 9 4.1 Bizden Birisin 10 4.2 Bizden Birisin 11 5.1 Suyun Yolu 12 5.2 Suyun Yolu 13 6.1 Parlayan Yıldızlar Takımı 14 6.2 Parlayan Yıldızlar Takımı 15 7.1 Nehrin Melodisi 16 7.2 Nehrin Melodisi 17 7.3 Nehrin Melodisi 18 8.1 Bir Bakış Kadar 19 8.2 Bir Bakış Kadar 20 8.3 Bir Bakış Kadar 21 9.1 Tehlike Bitmeden 22 9.2 Tehlike Bitmeden 23 9.3 Tehlike Bitmeden 24 9.4 Tehlike Bitmeden 25 9.5 Tehlike Bitmeden 26 10.1 Zaman Döngüsü 27 10.2 Zaman Döngüsü 28 10.3 Zaman Döngüsü 29 11.1 Gerçeğin Anahtarı 30 11.2 Gerçeğin Anahtarı 31 11.3 Gerçeğin Anahtarı 32 12.1 Eşikte Bekleyen 33 12.2 Eşikte Bekleyen 34 13.1 Hangi Yüzle 35 13.2 Hangi Yüzle 36 13.3 Hangi Yüzle 37 14.1 Hançerin Gözyaşları 38 14.2 Hançerin Gözyaşları 39 15.1 Beyaz Karanfiller 40 15.2 Beyaz Karanfiller 41 16.1 Üç Noktalı Sonlar 42 16.2 Üç Noktalı Sonlar 43 16.3 Üç Noktalı Sonlar

Bu cümlenin ardından, rüzgârın yön değiştirdiğini hisseder gibi oldum. Ağaçların yaprakları, daha önce de aynı şekilde mi hışırdamıştı? Sis bir an için yoğunlaşmış gibi oldu, sonra tekrar dağıldı. “Gerçekten... döngüde miyiz?” diye fısıldadım. Ama cevabı zaten biliyordum.
Başımı eğip yere baktığımda ayaklarımızın altındaki çamur dahi daha önce ezilmiş gibiydi. Kafamı kaldırdığımda hepimiz yavaşça yürümeye devam ediyorduk.
En önde yürüyen Zyran’ın sesini duydum.
“Şikâyet etmek yerine daha hızlı yürürsen bir yere varabiliriz,” dedi. Aynı tonlamayla. Aynı kelimelerle.
Nathaira çamurlu yolda yine tökezledi. Pançosunun altı ayak bileğine dolanmıştı. Sol ayağı delikli taşın üstünden kaydı, bir sesle yere düştü. Aynı taş. Aynı düşüş. Aynı şikâyet.
“Of, Inara çok sıkıcı şeyler anlatıyorsun! Şu yol da bir bitmedi!” Yine istemsizce üflemişti. Aynı ses tonu. Aynı surat.
Inara Nathaira’nın şikayetlerini duymamış gibiydi. “Yağmur damlaları gökten düştükten sonra…”
Hayır. Yeniden başlıyordu. Aynı hikâye. Aynı kelimeler. Sırası değişmişti. Ama her şey neredeyse aynıydı.
Sincap…
Yine o iki ağacın arasından daldan dala atladı. Ve… yere düştü. Yine.
Üçümüz aynı anda başımızı çevirip sincaba baktık. Gözlerimiz birbirine değdiğinde hepsi aynı şeyi görmüştü. Hepimiz... artık farkındaydık. Ve bu farkındalık, aramızda dolaşan ve ruhlarımızı bir anlığına emen bir karabasan gibi içimize işlemişti.
Zyran durdu. “Inara, sen bu hikâyeyi zaten az önce de anlattın,” dedi sertçe. “Aynı cümlelerle.”
Inara duraksadı. O an yüzü, ilk defa donuklaştı. “Ben... az önce mi?”
Zyran başını salladı. “Evet. Hatta... Nathaira da düştü. Aynı yerde. Sıla ile onu kaldırdınız.’’ Başını Nathaira’ya çevirdi. “Ve yine şikâyet ettin. Her şeyi tekrar yaşıyoruz. Her şeyi.”
Nathaira şaşkın bir şekilde Zyran’a baktı, sonra yere, yerdeki yosunlu taşlara daldı gözü. “Sen de... bana yine aynısını söyledin. Daha hızlı yürürsem bir yere varacakmışız,” dedi.
O sırada Inara sanki biri bizi izliyormuş gibi fısıltıya yakın bir sesle, “Bu... bir döngü… Sanırım… Biz bu zamanda sıkıştık.” Inara bunları dediği an beynim buzlu bir içeceği aniden ve çokça içtiğimde donduğu gibi donmuştu. Döngü... gerçekten gerçekti. Bazı şeyler değişiyordu, dönüşüyordu ama bu zamanda kalanlar hep yaşanıyordu. Aralara farklı cümleler giriyordu ama aynı çizginin üzerinde gider gibi ilerliyorduk. Zaman bir döngüye girmişti. Hareketlerimiz, sözlerimiz, bakışlarımız… her şey tekrar ediyordu. Her şey, olduğu gibi başa dönüyordu. Tıpkı bir müzik kutusu gibi… Kapağını kapatınca aynı melodiyi en baştan çalan bir kutu gibiydik. Kapanan bir zamanın, tekrar açıldığında bıraktığı yerden başlamasını izliyorduk. Aynı daire içinde dönen, o sıkışmış balerin gibi hem kendi etrafımızda hem de zamanın içinde dönüp duruyorduk.
Tam çalıdan gelen hışırtıyla tilkinin kuyruğunu görmüştüm ki gözlerimizi kırptık.
Ve…
Sincap daldan düştü.
“Daha hızlı yürürsen bir yere varabiliriz.”
Inara konuşmaya başladı.
Nathaira düştü. Onu kaldırmak için yanına gittim.
Her şey...
Tekrar.
Zyran artık daha sert adımlar atıyordu ve sinirle arkasını döndü. “Yeter! Böyle devam edemeyiz!” diye bağırdı. O sırada tam kafamı çevirip tekrar çalılıklara bakmıştım.
Tilki.