2.Bölüm:Yanlış Kişinin Rüyası

Lâl o gece rüya görmediğini sandı.
Uyandığında odada hiçbir görüntü yoktu; ne ses, ne yüz, ne de tanıdık bir mekân. Sadece ağır bir duygu vardı. Göğsünün ortasında, sabaha kadar dağılmayan bir ağırlık.
Rüyasını hatırlayamaması alışılmadık değildi. Ama rüyasız uyanmak… Bu nadirdi. Lâl için rüyalar, haritalar kadar düzenliydi. Hatta bazen daha dürüst.
Yatağın kenarına oturdu, bir süre karanlıkta kaldı. Saatine bakmadı. Saatler bu aralar ona ait değildi.
Mutfakta su içerken, aklına gün içindeki danışan geldi. Adını hatırlamaya çalıştı. Zorlandı. Oysa haritasını ezbere çizebilecek durumdaydı.
Sekizinci evdeki boşluk gözünün önüne geldi.
O an, göğsündeki ağırlık yer değiştirdi.
Lâl lavaboya yaslandı. Bir cümle, kendiliğinden zihnine düştü:
O rüya bana ait değil.
Cümleyi düşündüğü an, bir görüntü parladı.
Dar bir koridor.
Duvarları nemli, ışığı boğuk. Kapıların üzerinde numara yoktu. Yalnızca bir kapı yarı aralıktı.
Kapının ardında biri ağlamıyordu.
Sessizlik vardı.
Bu, rüyadaki en yanlış ayrıntıydı.
Lâl o sessizliği tanıyordu. Seanslardan sonra insanların sustuğu, ama içlerinin bağırdığı anlardan.
Birden fark etti: rüyada kendisi yoktu.
Görüntü, bir başkasının gözünden akıyordu.
Elindeki bardağı lavaboya bıraktı. Parmakları titremiyordu ama soğuktu. Pencereyi açtı. Sabah havası içeri doldu, ama ağırlık gitmedi.
“Saçmalama,” dedi kendi kendine.
Bu, zihnin oyunu olabilirdi. Aktarım. Empati fazlalığı. Mesleki deformasyon.
Ama yine de not defterini açtı.
Bir kelime yazdı:
Rüya.
Altına tarih attı.
Aynı günün öğleden sonrasında, danışan seansa geldiğinde Lâl ilk kez bir hata yaptı.
— “Dün gece dar bir koridor gördünüz mü?” diye sordu.
Soru ağzından, niyetinden önce çıkmıştı.
Danışan dondu.
Yüzündeki ifade değişmedi ama gözbebekleri büyüdü.
— “Evet,” dedi. “Ama bunu size söylemedim.”
O an, odadaki hava değişti.
Lâl saatine baktı.
İlk kez, zamanın ilerlediğini fark etti.