Bölüm 5 – Arkadaki Ayak Sesleri

Komşunun “Arkana bakma” deyişi Songül’ün kulaklarında çınlayarak dondu kaldı.Bebek sessizleşmişti — bu iyi değildi.Çünkü o normalde en ufak harekete tepki veren bir bebekti.
Songül, nefesini tutarak yutkundu.Boynunun arkasında bir sıcaklık hissetti.Sanki biri çok yakında duruyor… nefesi ensesine değiyordu.
Komşu, kapının dışından fısıltıyla konuşmaya devam etti:
“Songül… arkanı dönersen kontrolü kaybedersin.”
Songül’ün aklı karıştı.Komşu buna neden “kontrol” diyordu?Neyi biliyordu?Az önce arkada duyduğu nefes kime aitti?
Komşu kapıya tıklattı.
“Bak… o adam yıllar önce kaybolmadı. Kimseye söylemeden geri döndü. Ailesi sustu. Polis ilgilenmedi. Ama ben… aylardır sesler duyuyorum.”
Songül’ün kanı çekildi.Demek komşu da aynı şeyleri duymuştu.
“Alt katta mı saklanıyor?” diyebildi titreyerek.
Komşu yanıtladı:
“Eşyalarını evde bırakmasının sebebi saklanmak zorunda kalması. Ama geri döndüğünde… normal biri değildi artık.”
Songül’ün ayakları buz kesmişti.Arkadan gelen hafif ayak sesleri yeniden başladı.Çok yavaş…Çok temkinli…
tık… tık… tık…
Songül dudağını ısırdı.Bebeği daha sıkı kavradı.Kasları kilitlenmişti.
Komşu birden kapıya vurdu.
“Songül, kapıyı aç! O buralardaysa seni bırakmaz.”
Tam o anda Songül, ensesinin hemen arkasından bir nefes daha duydu.Bu sefer çok daha derin ve boğuk.
Ardından bir fısıltı:
“Neden kapıyı açmıyorsun?”
Songül’ün nefesi kesildi.Bu ses…Az önce kapıda “Seni buldum” diyen sesle aynıydı.
Ama bu kez çok daha yakındı.
Songül refleksle bir adım öne doğru fırladı.Arkasına bakmadı.Karanlığın içinden hafif bir gölge hareket eder gibi oldu ama seçemedi.
Komşu dışarıdan bağırdı:
“Songül! Arkanı dönme! Kapıyı aç, çabuk!”
Songül kapıya uzandı.Elleri titriyordu.Bebeğin nefesi hızlanmıştı.
Ve tam kapının kilidine dokunacağı sırada…
Evin içinden biri fısıldadı:
“Açarsan… geri dönemezsin.”
Songül’ün eli kilidin üstünde kaldı.Dışarıdaki komşunun gözleri delikten ona bakıyor, içerideki kişi nefesini ensesine üfler gibi konuşuyordu.
Kapı kilidi iki taraftan da tutulmuş gibiydi.
Songül hayatında ilk kez gerçekten anladı:
Bu evde iki tehlike var.Ve hangisinin daha kötü olduğunu bilmiyor.