Bölüm 1 – Gece Gelen Ses

Bodrum’un Gündoğan mahallesinde gece, olağandan daha karanlıktı. Elektrikler kesilmiş, rüzgâr kapı aralıklarını hırçınca yokluyordu.Songül, iki aylık bebeğini kucağına almış, salonun ortasında ayaklarının ucuna basa basa yürürken bir an için nefesi kesildi.
Ev… sessiz değildi.
Alt kattaki boş duran daireden, duvarın içinden geliyormuş gibi hafif bir tıkırtı yükseldi.Sanki biri parmak uçlarıyla duvarı yokluyor gibi…
tık…tık…tık…
O an bebek huzursuzlandı. Songül’ün kalbi hızlandı; içinden, “Rüzgârdandır… rüzgârdandır…” diye tekrar etti. Ama ses rüzgâr gibi dağılmıyordu.Tam tersine… yaklaşıyordu.
Birden kapı kilidi ince bir “şık” sesi çıkardı.
Songül dondu kaldı.Kimse geleceğini söylememişti.Eşi evde değildi.Gece yarısıydı.
Kapının arkasından birinin nefes aldığı duyuluyordu. Derin, yavaş… sanki kapının kokusunu içine çekiyor gibi.
Sonra bir ses… Fısıltıdan biraz yüksek.
“Aç kapıyı… geldim.”
Songül bebeği göğsüne bastırdı.Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki, kendi nefesini bile bastırmıştı.Telefonuna uzanmak için parmaklarını hareket ettirmeye çalıştı ama elleri titriyordu.
Kapı kolu yavaşça aşağı indi.Az önce kilitlenen kapı bu sefer içeriden biri açmaya çalışıyormuş gibi tıkırdadı.
Ve sonra…
Kapının altından, karanlığın içinden süzülen ince bir ışık çizgisi belirdi.Ama bu ışık normal değildi.Sanki biri el fenerini zemine tutup, nokta nokta gezdiriyordu.
Sonra o ses tekrar duyuldu… bu kez daha net:
“Seni buldum.”