Bölüm:2 gerçekleşen hayaller

Beş yıl...
İnsan söyleyince kısa geliyor ama yaşayınca hiç de öyle değil.

Bu beş yılın içinde sayısızca sabahın köründe kalktım
Sayısız eğitim gördüm.
Soğukta sıcakta yağmurda...hiç fark etmedi.

Bazen saatlerde koştuğumuz oldu.
Bazen günlerce doğru düzgün uyumadan eğitim yaptık.

Ama hiçbir zaman vazgeçmedim Çünkü aklımda hep şey vardı:
Birincisi vatanım
İkincisi kardeşime verdiğim söz

O Asker olmak istiyordu ama o Hayal yarım kalmıştı.

Ben de o gün kendi kendime bir söz vermiştim:
"Sen yapamadın ama ben yapacağım"

İşte o yüzden her düştüğümde tekrar ayağa kalktım.
Eğitimler kolay değildi.

Bazen gerçekten yoruldum oldu.
Bazen"acaba yapabilir miyim"diye düşündüm oldu.

Ama sonra kardeşimin o heyecanlı yüz aklıma gelirdi.

"Ben asker olacağım!"dediği gün...
İşte o zaman tekrar güç bulurdum

Ve bugün...

5 yılın sonunda aynanın karşısında duruyorum.
Üzerimde üniformam var
Omuzumda ise yeni rütbem
Astsubay Başçavuş Açelya Duran
Bir an rütbeye baktım

Sonra kendi kendime hafifçe gülümsedim

"Başardık kardeşim..."

Ama bu hikaye burada bitmiyordu. Aslında şimdi başlıyordu.
Çünkü görev yerin belli olmuştu
Hakkari

Önce aileme söyleyecektim. Sonra kardeşim yanına gidecektim

Çünkü bazı haberler...
Önce toprağa verilmiş sözlere anlatılır.

Salona girdiğimde annem mutfaktan yeni çıkmıştı babam her zamanki gibi koltukta oturuyordu abim emir ise telefonuyla uğraşıyordu.
Kapının yanında bir süre durdum
Kimseye bir şey söylemeden onları izledim
Belki de birkaç gün sonra bu evi uzun süre göremeyecektim.
Annem beni fark etti.

"Açelya? kızım ne oldu niye öyle duruyorsun"
Yavaşça içeri girdim

"Size bir şey söylemem lazım"

Babam televizyonu kapattı.

"Size bir şey söylemem lazım"

Abim de başını kaldırdı.

"Üniformamın omzunu gösterdim"

"Ben... Astsubay Başçavuş oldum"

Bir an herkes sustu

Annemin gözleri doldu.

"Gerçekten mi?"

Başımı salladım

Babam ayağa kalktı ve bana doğru yürüdü.
Bir süre omzumdaki rütbeye baktı.
Sonra gururla gülümsedi.

"Aferin kızım"

Omzuma hafifçe vurdu.

"Sen gerçekten başardın"

Boğazım düğümlendi.

Babam devam etti:

"Sen sadece kendi hayalini değil kardeşinin hayalini de gerçekleştirdin"

Annem yanıma geldi ve bana sarıldı.

"Allah seni korusun kızım"

Abim Emir ise gülümseyerek bana baktı

"Helal sana Açelya"

Sonra babam tekrar konuştu:

"Peki görev yeri neresi"

Bir an durdum

"Hakkari"

Annemin yüzündeki gülümseme biraz soldu.

"Orası çok uzak"

Babam ise sakin bir şekilde başını salladı

"Vatanın olduğu her yer yakındır"

Abim koltuğa yaslandı.

"Ne zaman gidiyorsun?"

"Yarın"

Annem hemen konuştu.

"Bu kadar çabuk mu?"

"Evet"

Salonda kısa bir sessizlik oldu.

Babam derin bir nefes aldı

"Demek gerçekten gidiyorsun"

Başımı salladım

"Evet baba"

Babam birkaç saniye düşündü

Sonra ciddi bir şekilde bana baktı

"Bak kızım orası zor bir yer"

"Biliyorum"

Babam devam etti:

"Bazen korktuğun anlar olacak bazen çok zor kararlar vereceksin."

Sessizce dinledim

"Ama unutma sen bir askersin"

"Unutmayacağım"

Abim Emir oturduğu yerden kalkıp ona sıkıca sarıldı.

"Bir şey olursa ilk beni ara fındık faresi"

Gülümsedim

"Tamam abi."

Abim biraz ciddi bir şekilde konuştu.

"Biz burada olacağız"
Sonra hafifçe gülümsedi.

"Ve seninle gurur duyacağız"

Valizimi kapının yanına koydum. Tam çıkacakken annem seslendi.

"Açelya"

Döndüm.

"Evet anne"

Annemin gözleri dolu dolu bana baktı.

"Kendine dikkat et kızım"

Hafifçe gülümsedim.

"Edeceğim"

Kapıyı açtım arkamda ailemin bakışını hissediyordum.Ama artık biliyordum benim yolum başka bir yere gidiyordu ve o yolun adı
Hakkari'ydi.🇹🇷