Bölüm1:HAYAL

Hayatımın en güzel günleri Küçük kardeşimle geçirdiğim günlerdi.

Onun adı Hayal'di.

Adı gibi bir çocuktu. Sürekli asker olma hayalleri kurar,sürekli gülümserdi. Evde ne zaman sessizlik olsa bilirdim ki hayal yine askerlik ve şiir kitaplarını düşünürdü.

Bir akşam odama geldi.

Elinde küçük bir paket vardı.

"Abla"

"Efendim Hayal?"

Paketi bana uzattı.

"Bu sana"

Şaşırdım.

"Benim için mi?"

Başını salladı

"Çok beyendim ve sana aldım"

Paketi açtım

İçinden küçük bir şiir kitabı çıktı.

Şiir kitaplarını çok mu seviyorsun"

Omuz silkti

"Evet"

Sonra yatağın kenarına oturdu.

"Abla"

"Efendim ablacığım"

"Ben büyüyünce asker olmak istiyorum"

Gülümsedim

"Gerçekten mi"

Başını hızlıca salladı

"Evet.Çünkü askerler insanları koruyor"

Bir süre sustu

Sonra ekledi

"Ben de herkesi korumak istiyorum"

Başını okşadım

"Olursun"

Yüzü bir anda aydınlandı

"Gerçekten mi"

"Gerçekten"

Gülümsedi,sonra bana sıkıca sarıldı.

"Ben odamdayım"

Kapıya doğru yürüdü

Tam çıkarken bana döndü

"Kitabı sakla"

"Merak etme örümün sonuna kadar saklıyacağım."

Kapı kapandı

Merak edip kitabı açtım. İlk sayfayı çevirdiğimde durdum. Kitabın içinde hayalin el yazısı ile yazılmış bir not vardı:

"Eğer bir gün asker olamazsam,
Benim yerime sen ol abla."

Boğazım düğümlendi. Kitabı kapattım

Ve o gün bilmiyordum ki o gün ona son sıra dışım olacağını.

Sabah okul olduğu için erkenden kalktım

Yatağımı toplayıp banyoya doğru ilerlediğimde hayalde okula gitmek için ayakkabılarını giyiyordu.

"Günaydın abla,ben okula gidiyorum"

"Günaydın ablacığım dikkatli git"

Sonra bana döndü:

"Kitabı okumayı unutma"

Gülümsedim.

"Tamam unutmayacağım"

Kapı kapandı. O gün onunla son kez konuşmuş son kez gülümsemiştim.

Hayal ile konuştuktan sonra banyoya gidip elimi yüzümü yıkayıp mutfağa indim.

Masada annem tabağımı hazırlıyor babam çayını Yudum yiyordu abim Emir ise kahvaltısını yapıyordu.

"Günaydın kızım"dedi babam
"Günaydın baba"dedim sandalyemi çekerek masaya oturdum.

Annem tabağıma peynir domates ve ekmek koydu.
"Hayal gitti mi"diye sordu
"Evet"dedim gülümseyerek

Abim gülümseyerek bana baktı.
"Sabah nasıldı"diye sordu

"Normal...her zaman ki gibi"dedim hafif tebessüm ederek.

Babam çayını yudumladı ve sessizce ekledi:
"Önemli olan kahvaltın iyi yapmam. Sonra güne iyi başlarsın"

Annem tabağıma biraz daha ekmek koydu.
"Dikkatli ol ve şemsiyeni almayı unutma bugün hava kapalı"

Bir süre sessizlik oldu. Sadece mutfakta çatal kaşık sesleri ve babamın çayını yudumlaması vardı.

İçimde hafif bir sıcaklık hissettim bir an her şey normal her şey yerle yerindeymiş gibi görünüyordu.

Kahvaltı mı yaptıktan sonra hazırlanıp okula gitmek için evden çıktım.

Okula yürürken elimde hayalin bana verdiği bir kitabı vardı.

Kapıdan girer girmez gözlerim bir anda alperen ve arkadaş grubuna takıldı.

"Bakın kim geldi!"dedi biri.
"Hey,açelya."dedi Alperen alaylı bir ses tonuyla bana doğru yürüyerek.

"Ne var elinde"dedi.
"Hiçbir şey"dedim sesi de titrem ama dik durmaya çalışarak.

Alperen elimi çekti kitabı kaptı
"Bu da ne? Şiir mi okuyorsun sen?"
Arkadaşları kahkaha attı.
"Belki aşk kitabıdır"dedi Alperen sayfaları karıştırırken.

"Ver" diye seslendim.
"Yok" dedi,kitabı geri vermesi.

Sonra kitabı bahçeye doğru fırlattı. Yerler yağmur yağdığı için çamurla doluydu kitap çamurun içinde kayboldu.

"Ne yapıyorsun!"dedim
Omuz silkti
"Al kendin,"dedi gülerek

Arkadaki çocuklar kahkaha attılar. Ben titreyerek kitabı çamurun içinden aldım. sayfaları çamurla kaplıydı bazı yazılara bulanıklaşmıştı.

Artık dayanamayacakmışım gibi hissettim kitabı elimdenbıraktım çamurun içine gömüldü üstüne yağmur damlaları düşüyordu. Jhh

Tam o sırada telefonum çaldı.
Numara annemindi.

"Anne"dedim, telefonu elime alırken

"Hayal..."dedi annemin sesi titrek ve kırık
"Ne oldu"dedim kalbim bir anda sıkıştı
"Bir... Kaza oldu. Arabaya çarptılar...Hayal...
Sesi kesildi sadece hıçkırıklar duyuluyordu
"Hayal...öldü kızım..."

Telefonu elimden düşürdüm
Dizlerim titredi nefes almak zorlaştı
Ve o an öyle bir ağlamaya başladım ki Yağmur da benimle beraber ağlıyordu.
Ve o gün aklıma bir gün hayalle yağmurun altında ıslandığımızda bana söylediği bir söz geldi:

Şimdi yağmur yağıyordu dışarıda
Ama bu sefer farklı yağıyordu
Senin mutluluğuna mı yağıyor
Yoksa benim acıma mı yağıyor

Cenaze günü gökyüzü griydi

Yanımda Asya duruyordu elimi sıkıca tuttu.

"Yanındayım"dedi.

Boğazın düğümlendi.
"Hayal..."dedim fısıldayarak
"Sen asker olmak istiyordun. Ama artık... Artık senin hayalini ben taşıyacağım.

Derin bir nefes aldım.
"Senin hayalin için... Söz veriyorum"

Asya bana sarıldı.
"Bunu onun için yapacaksın biliyorum."

O gün içinde hem bir acı hem de bir sorumluluk hissettim.

Ve o an anladım ki, hayali yaşatmak benim elimde değildi hatta imkansızdı, ama onun hayalini gerçekleştirmek benim elimdeydi ve gerçekleştirecektim...
Söz veriyorum hayal, abla sözü