2.

"...Ciddi olamazsın."

Telefonumu yavaşça aşağı indirdim.Az önce kusursuz görünen gün batımı fotoğrafının tam ortasında şimdi kocaman, siyah beyaz bir futbol topu vardı.

Derin bir nefes verdim.

"Harika..."

Tam topu ayağımla kenara itecekken birkaç metre öteden gelen bir ses duydum.

"Pardon!"

Başımı kaldırdığımda bana doğru koşan birini gördüm.

Üzerinde antrenman forması vardı. Güneşten hafif bronzlaşmış teni, koşmaktan dağılan koyu

kahverengi saçları ve yüzündeki mahcup ifadeyle hızla bana yaklaşıyordu. Birkaç adım kala yavaşladı, nefesini toparlamaya çalışırken topu yerden aldı.

"Gerçekten çok özür dilerim." dedi nefes nefese. "Arkadaşım pası biraz fazla sert attı."

Kaşlarımı kaldırıp telefonumu gösterdim.

"Fotoğrafımın tam ortasına iniş yaptı."

Çocuk birkaç saniye telefonuma, sonra bana baktı. Ardından hafifçe başını eğip utangaç bir gülümsemeyle ensesini kaşıdı.

"Sanırım gün batımına küçük bir misafir gönderdim."

İstemeden de olsa gülümsedim.

"Davetsiz misafir desek daha doğru olur."

Kısa bir sessizlik oldu.

İkimiz de aynı anda gülünce ortamın gerginliği bir anda dağıldı

"Tekrar özür dilerim." dedi. "İstersen bekleyeyim, bir tane daha çek. Bu sefer topun uzak duracağına söz veriyorum."

Telefonumu tekrar kaldırıp ufka baktım.

"Sanırım en güzel anı kaçırdım."

O da başını çevirip batan güneşe baktım.

"Bence hâlâ güzel."

Sesinde öyle sakin bir ton vardı ki birkaç saniye boyunca sadece denizin sesini dinledik.

Sonra elini bana doğru uzattı.

"Bu arada ben Aras."

Telefonumu cebime koyup elini sıktım.

"Alin."

Elimi bıraktıktan sonra yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"Memnun oldum, Alin."

"Ben de, Aras."

Tam o sırada biraz ileriden bir ses yükseldi.

"Aras! Hadi oğlum!"

Başını arkadaşlarının olduğu tarafa çevirip derin bir nefes verdi.

"Gitmezsem bütün suçu bana atacaklar."

Gülerek omuz silktim.

"O zaman daha fazla azar işitme."

Topu kolunun altına sıkıştırdıktan sonra birkaç adım geri çekildi.

"Umarım yarınki gün batımını bölmem."

"Bence mümkün olduğunca uzak dur."

Kahkaha attı.

"Not edildi."

Arkasını dönüp arkadaşlarına doğru koşmaya başladı.Ben ise olduğum yerde kalıp onun uzaklaşmasını izledim.İçimde garip bir his vardı.Sanki bu karşılaşma sadece birkaç dakikalık bir tesadüften ibaret değildi.

Aras arkadaşlarının yanına doğru koşarken ben hâlâ olduğum yerde duruyordum. Elimdeolmadan gözlerim birkaç saniye boyunca onu takip etti.Arkadaşlarının yanına ulaşınca biri omzuna hafifçe vurdu, diğeri topu elinden alıp bir şeysöyledi. Ne dediklerini duyamıyordum ama hepsinin aynı anda gülmesi, biraz önce yaşananküçük kazanın onlar için de eğlenceli bir anıya dönüştüğünü gösteriyordu.

Başımı iki yana sallayıp kendi kendime gülümsedim.

"Ne garip çocuk..."

Telefonumu yeniden çıkarıp ekranına baktım. Az önce çekmeye çalıştığım fotoğrafın yerinde,kadrajın tam ortasına giren bir futbol topu vardı. Güneş, topun arkasında kalmış; ortayaistemeden de olsa oldukça komik bir görüntü çıkmıştı.

Silmek için parmağımı ekrana götürdüm.

Sonra vazgeçtim.

"Belki de her fotoğraf kusursuz olmak zorunda değildir."

Fotoğrafı silmek yerine favorilere ekledim.Telefonu cebime koyup tekrar denize döndüm. Güneş artık ufkun arkasına saklanmayabaşlamıştı. Turuncu gökyüzü yerini mora bırakırken denizin üzerinde ince ince parlayan ışıklaroluşuyordu. Dalgalar kıyıya her vuruşunda içimdeki bütün düşünceler biraz dahaçsessizleşiyordu.

Burası bana hep aynı şeyi hissettirirdi.

Huzur.

Belki de bu yüzden ne zaman kafam karışsa, ayaklarım beni farkında olmadan denizin yanına getiriyordu.Derin bir nefes aldım.

"Hoş geldin, yaz."

Rüzgâr saçlarımın birkaç telini yüzüme savurdu. Elimle geriye doğru ittirirken bileğimdeki mavi bileklik yeniden gözüme ilişti. Parmak uçlarımla ona hafifçe dokundum.

Annemin vedalaşırken söyledikleri aklıma geldi.

"Bazen kazanacaksın, bazen kaybedeceksin. Ama bir maç seni asla tanımlamaz."

Dudaklarımın kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.Karanlık yavaş yavaş sahilin üzerine çökmeye başlayınca ayağa kalktım. Kumları silkeledim,
terliklerimi giydim ve tesise doğru yürümeye başladım.

Bu kez sahil daha sakindi.Gündüzün koşuşturması yerini akşamın dinginliğine bırakmıştı. Sahil boyunca yürüyen insanlar sessiz sohbetler ediyor, bazı aileler çocuklarını toplamaya çalışıyor, uzaktaki teknelerin ışıkları birer birer yanıyordu.

Tesise vardığımda bahçedeki ışıklar çoktan açılmıştı. Havuz kenarından yükselen kahkahalar Ece'nin fikrini değiştirmediğini kanıtlıyordu.Tam içeri girecekken tanıdık bir kahkaha duydum.

"Eee! Sonunda geldin!"

Ece elinde meyve suyuyla bana doğru yürüdü.

"Tahmin edeyim." dedi gözlerini kısarak. "Yine yüz tane gün batımı fotoğrafı çektin."

"Doksan dokuz."

"Bir tane eksik."

İstemsizce güldüm.

"Onun yerine futbol topu çektim."

Ece birkaç saniye bana boş boş baktı.

"Ne?"

Olanları kısaca anlattım.Konuşmam bittiğinde yüzündeki ifade değişmişti. Gözlerinde o çok iyi bildiğim merak ışığı vardı.

"Bir dakika..." dedi kollarını göğsünde birleştirerek. "Yakışıklı mıydı?"

"Ne?"

"Topu atan çocuk."

"Ben sana topu anlatıyorum, sen bana çocuğu soruyorsun."

"Çünkü önemli olan detay o."

Başımı gülerek iki yana salladım.

"Bilmem."

"Bilmem ne demek?"

"İnsanlara puan vermiyorum."

"Tamam, o zaman ben soruyu değiştireyim." dedi sırıtarak. "İkinci kez görsen tanır mısın?"

Bu soruyu beklemiyordum.Aklıma istemsizce sahildeki mahcup gülümsemesi geldi.

"Koyu kahverengi saçları vardı..."

"Demek saçını hatırlıyorsun."

"Çünkü önümde duruyordu."

"Gözleri?"

Omuz silktim.

"Bakmadım."

"Buna inanmamı beklemiyorsun herhalde."

"Ece..."

"Tamam, tamam." diyerek ellerini havaya kaldırdı. "Şimdilik rahat bırakıyorum."

"Şimdilik mi?"

"Daha kampın ilk günü. Önümüzde koskoca altı hafta var."

İkimiz de gülmeye başladık.Birlikte üçüncü kata çıkan asansöre bindik. Günün yorgunluğu artık omuzlarıma çökmüştü.Asansörün aynasında kendime baktığımda saçlarımın rüzgârdan iyice dağıldığını fark ettim.

"Evet." dedim kendi yansımama bakarak. "İlk gün resmen bitti."

Kapılar açıldı.

Koridora çıktık.

365 numaralı odanın önüne geldiğimizde Ece esneyerek anahtar kartını çıkardı.

"Yarın sabah yedi buçukta kahvaltı."

"Altıda beni uyandırırsın artık."

"Ben mi?"

"Geç kalmamak istiyordun ya."

Ece dramatik bir iç çekti.

"Keşke o cümleyi hiç kurmasaydım."

Odaya girer girmez kendimi yatağın üzerine bıraktım. Bacaklarım günün yorgunluğunu yeni yeni hissetmeye başlamıştı. Tavana bakarken bugün yaşanan her şey film şeridi gibi gözümün önünden geçti.

Bodrum'a gelişimiz...

Annemle vedalaşmam...

Takım arkadaşlarımla yeniden buluşmam...

İlk antrenman...

Ve gün batımının tam ortasına giren o futbol topu...

Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluştu.Belki de gerçekten ilginç bir yaz olacaktı.

Telefonum titredi.Ekranda annemin mesajı vardı.

"İlk gün nasıl geçti birtanem?"

Mesajı görünce istemsizce gülümsedim. Parmaklarım klavyenin üzerinde dolaşırken kısa bir cevap yazdım.

"Harikaydı. Daha ilk günden anlatacak bir sürü şey birikti." Gönder tuşuna bastım.Annem mesajıma birkaç saniye içinde cevap verdi.

"Sen mutluysan ben de mutluyum. Ama sakın yemek atlama." İstemsizce güldüm.

"Ne oldu?" diye sordu Ece yatağından. İlk gün şerefine her zaman ki gibi benim odamda kalıyordu.

"Annem."

"Yemek atlama mı dedi?"

Telefonumu elimde salladım.

"Bunu nasıl biliyorsun?"

"Çünkü bütün anneler aynı." Kahkaham odayı doldurdu.

Telefonumu komodinin üzerine bırakıp yatağa uzandım. Balkondan içeri dolan hafif rüzgâr perdeyi usulca hareket ettiriyordu. Dışarıdan cırcır böceklerinin sesi geliyor, uzaktan denizin dalgaları duyuluyordu.

"Ece?"

"Hı?"

"Hiç büyümeyelim olur mu?" Sessizlik oldu.

Sonra yumuşak bir sesle cevap verdi.

"Büyümemek elimizde değil."

Başımı ona çevirdim.

"Ama böyle anları unutmamak elimizde."

Bir süre ikimiz de konuşmadık.Odadaki sessizlik rahatsız edici değildi. Aksine, insana huzur veren bir sessizlikti.Komodinin üzerindeki dijital saat gece yarısını gösterdiğinde Ece çoktan uyumuştu.Ben ise son kez balkona çıktım.Gökyüzü yıldızlarla doluydu.Kollarımı korkuluğa yaslayıp derin bir nefes aldım.

"İyi geceler, Bodrum."

İçeri girip perdeyi kapattım.Bu kez gözlerimi kapattığım anda uyku beni hiç bekletmeden buldu.Telefon alarmımın sesiyle gözlerimi araladığımda odanın içi çoktan gün ışığıyla dolmuştu.

"Beş dakika daha..."diye mırıldandım yastığa gömülerek.Tam o sırada yastık yüzüme doğru fırladı.

"Beş dakika yok!"

Ece'nin sesiyle doğrulup ona baktım.

"Daha yedi bile olmadı."

"Yediye on var."

"İşte."

"Kahvaltıyı kaçırırsan koç beni de suçlar."

Başımı iki yana sallayarak yataktan kalktım.

"Seninle aynı odada kalmak bazen çok zor."

"Biliyorum."

Yaklaşık yarım saat sonra hazırdık.Asansörden inerken kahvaltı salonundan yükselen simit, çay ve taze demlenmiş kahve kokusu
burnuma geldi.Karnım bir anda guruldadı.

"İşte tanıdığım Alin." dedi Ece gülerek.

"Ne?"

"Karnın yine senden önce uyandı."

"O kadar da değil." Tam yemekhaneye girmek üzereydik ki...

Bahçeden yükselen kahkahalar dikkatimi çekti.İstemsizce başımı o tarafa çevirdim.Futbol sahasına giden yürüyüş yolunda birkaç erkek sporcu sohbet ederek ilerliyordu.Aralarında biri...

Dün akşam gün batımı fotoğrafımın tam ortasına topunu gönderen çocuktu.

O da tam o anda başını kaldırdı.

Göz göze geldik.

Bu kez ikimizin de yüzünde istemsiz bir gülümseme vardı.

Ben bakışlarımı kaçırmadan birkaç saniye ona baktım.

O ise arkadaşlarına bir şey söyleyip bulunduğu gruptan ayrıldı. Elleri eşofmanınınçceplerindeydi. Bana doğru yürürken yüzündeki hafif mahcup gülümseme dün akşamkinden pek de farklı değildi.

"Eyvah..." diye mırıldandı Ece.

Başımı ona çevirdim.

"Ne oldu?"

"Senin topçu geliyor." Dirseğimle hafifçe koluna vurdum.

"Sus kız."

"Ben hiçbir şey demiyorum."

"Deme zaten, sus."

Aras yanımıza geldiğinde önce bana, sonra Ece'ye kibarca gülümsedi.

"Günaydın."

"Günaydın." dedim.

"Dün akşamki gün batımı..." diye başladı. "Umarım bugün daha şanslıdır."
Kahkahamı tutamadım.

"Bugün fotoğraf çekmeyi düşünmüyorum."

"İyi, o zaman içim biraz rahat."

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra elini ensesine götürüp hafifçe gülümsedi.

"Aslında tekrar özür dilemek istemiştim."

"Gerek yok."

"Yine de içimde kaldı."

Omuz silktim.

"Sonuçta sadece bir fotoğraftı."

"Ben olsam üzülürdüm."

"Üzüldüm zaten."

Aras'ın yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.

"Gerçekten mi?"

Bir saniye dayanabildim. Sonra gülmeye başladım.

"Şaka yapıyorum."

Derin bir nefes verdi.

"Kalp krizi geçiriyordum."

Bu kez Ece de gülmeye başladı.

"Bence hak ettin."

Aras şaşkınlıkla ona baktı.

"Sen de mi?"
"Arkadaşımın gün batımına top atarsan evet."
Üçümüz aynı anda kahkaha attık.
Tam o sırada uzaktan bir ses duyuldu.
"Aras!"
Seslenen çocuk elini havaya kaldırmış onları çağırıyordu.
Aras arkasını dönüp cevap verdi.
"Geliyorum!"
Tekrar bize döndü.
"Bu arada..."
Bir an duraksadı.
"Bu akşam yine sahile gidecek misin?"
Soruyu beklemiyordum.
"Neden sordun?"
"Dün yarım kalan fotoğraf borcumu ödemek istiyorum."
Kaşımı kaldırdım.
"Nasıl yani?"
"Bu sefer topun senden kilometrelerce uzakta olacağına söz veriyorum."
İstemeden gülümsedim.
"Buna güvenebilir miyim?"
"Eğer güvenmezsen arkadaşlarıma topu yasaklarım."
"Bu biraz zor olmaz mı?"
"Denerim."
Başımı iki yana salladım.
"Bakacağız."
Aras hafifçe gülümsedi.
"O zaman... Görüşürüz."
"Görüşürüz."
Yanımızdan ayrılıp arkadaşlarının yanına doğru yürüdü.
Ben de arkasından birkaç saniye baktım.
"Ee?" dedi Ece.
"Ne ee'si?"
"Hiç."
"Hakikaten ne?"
Ece sırıtarak bana döndü.
"Dün akşam 'Bilmem.' diyordun."
"Ee?"
"Bugün bayağı konuştunuz."
"Dört dakika konuştuk."
"Dört dakika bazen çok şey anlatır."
Gözlerimi devirip kahvaltı salonuna doğru yürümeye başladım.
"Hayal kurmayı bırak."
"Ben hayal kurmuyorum."
"O zaman?"
"Ben sadece gözlem yapıyorum."
"Sen tam bir baş belasısın."
"Ve sen de bunu çok seviyorsun."
İtiraz edemedim.
Çünkü haklıydı.
Kahvaltı salonunun kapısından içeri girerken farkında olmadan başımı bir kez daha dışarı
çevirdim.
Aras tam o sırada arkadaşlarıyla birlikte futbol sahasına doğru yürüyordu.
Sanki bakışlarımı hissetmiş gibi dönüp bana baktı.
Bu kez hiçbirimiz konuşmadık.
Sadece kısa bir gülümsemeyle birbirimizi baş selamı verdik.
İçimde adını koyamadığım küçük bir his kıpırdadı.
Ama onu merak olarak yorumlamayı tercih ettim.
Sonuçta...
Bu sadece ikinci karşılaşmaydı.
Ece´yle birlikte aldığımız tepsilere yiyeceklerimizi koyup takımın olduğu masaya doğru ilerledik.
Masaya kadar ikimizde sessizdik. Takımdakilerle gülerek selamlaşıp,yerlerimize oturduk.
Kahvaltının ardından gün, beklediğimden çok daha hızlı akıp gitti. Sabah antrenmanı,
kondisyon çalışması, takım toplantısı derken saatin nasıl ilerlediğini anlamamıştım bile.
Öğleden sonraki son antrenman da bittiğinde güneş, gökyüzünde yavaş yavaş alçalmaya
başlamıştı.
Boynumdaki havluyla yüzümdeki teri silerken derin bir nefes verdim.
"Bitti sonunda." diye söylendi Ece, kendini salonun kenarındaki banka bırakarak.
"İlk gün için fena değildik."
"Senin için değildi." dedi bana gözlerini kısarak. "Ben birazdan yürümeyi unutacağım."
Gülerek su şişemi çantama koydum.
"Abartıyorsun."
"Hiç sanmıyorum."
Tam o sırada salonun kapısından dışarı çıktık. Koridor her zamanki gibi hareketliydi.
Voleybolcular, yüzücüler, atletler... Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.
Koridorun sonunda bahçeye açılan kapıya yaklaştığımız sırada dışarıdan kahkaha sesleri geldi.
İstemsizce başımı sesin geldiği yöne çevirdim.
Futbol takımı antrenmanını yeni bitirmiş olmalıydı. Çoğunun omzunda havlu vardı. Kimi birbirine
su şişesi fırlatıyor, kimi şakalaşarak yürüyordu.
Aralarında dün akşam gün batımımı mahveden çocuk da vardı.
Elindeki topu arkadaşına atarken bir an başını kaldırdı.
Bakışlarımız yine birbirine çarptı.
Bu kez ikimiz de aynı anda gülümsedik.
Sadece birkaç saniyelik bir andı.
Sonra arkadaşlarından biri omzuna vurunca bakışlarını benden ayırdı.
"Eee?"
Ece'nin sesi düşüncelerimi böldü.
"Yine yakaladım."
"Neyi?"
"Bakışmayı."
"Bakışma değildi canım."
"Tabii canım."
"Gerçekten değildi."
"Alin..." dedi sırıtarak. "Bir insan aynı kişiye günde üç kez tesadüfen denk geliyorsa ya
kaderdir..."
Sözünü bilerek yarıda bıraktı.
"...ya da aynı tesiste kalıyorlardır."
Kahkaha atıp omzuna hafifçe vurdum.
"İkinci seçenek daha mantıklı."
"Romantizm konusunda gerçekten umutsuz vakasın."
"Gerçekçiyim."
"İnşallah birkaç haftaya bu cümleni sana hatırlatırım."
Başımı iki yana salladım.
"Hatırlatamazsın bebeğim."
"Bunu göreceğiz."
Bahçeden geçerken serin rüzgâr yüzüme çarptı. Gökyüzü yine yavaş yavaş turuncuya
dönmeye başlamıştı.
İçimden aynı düşünce geçti.
Gün batımı...
Sanki beni yine çağırıyordu.
Tam o sırada telefonum cebimde titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
"Merhaba. Ben Aras. Bu kez top atmadan gün batımını izleyeceğine söz veriyorum.
Barışmak için sana bir dondurma ısmarlamama izin verir misin? 😊"
Mesajı birkaç kez okudum.
Kaşlarım istemsizce havaya kalktı.
"Ne oldu?" diye sordu Ece.
Telefonu yavaşça kilitleyip cebime koydum.
"Sanırım..."
"Dün akşamki çocuk."
Ece'nin gözleri kocaman açıldı.
"Ne yaptı?"
Dudaklarımın kenarında istemsiz bir gülümseme belirdi.
"Bana mesaj attı."