1.

Yazın en sevdiğim yanı, güneşten ya da denizden önce bana hissettirdiği o tarifsiz özgürlük duygusu. Bodrum'a her gelişimde aynı şeyi hissediyorum; sanki omuzlarımdaki bütün yükü rüzgâra bırakabiliyormuşum gibi.

Camı sonuna kadar açık arabadan içeri dolan tuz kokusunu derin bir nefesle içime çekerken istemsizce gülümsedim. Annemin sürdüğü arabanın sağ koltuğunda heyecanla beklerken elim ise farkında olmadan bileğimdeki mavi bilekliği yokluyordu. Annemin onu bana verdiği günü düşündükçe içim hâlâ aynı sıcaklıkla doluyordu. Önümde uzun bir kamp, zorlu antrenmanlar ve kendime yeniden neler yapabileceğimi kanıtlama fırsatı vardı. Tek düşündüğüm voleyboldu...

Kampın yapılacağı tesise yaklaştıkça içime bir heyecan doldu ve kıpır kıpır bir ruh haliyle elim radyoya uzanarak sesini açtım.Çalan müzik Ajda Pekka`nın “Yaz Yaz Yaz” şarkısıydı içimdeki tarifsiz mutlulukla eşlik etmeye başladım.

Eğer her gün bu işkence,eğer her gün bu karmaşa

Eğer her gün bu kavgaya katlanırım sanıyorsan

Annem bu halimi gülerek izliyordu, bir süre sonra enerjime karşı koyamayıp nakarat kısmını beraber eşlik ettik

Sende yaz yaz yaz bir kenara yaz bütün sözlerimi

Yanılırsam çık karşıma göster kendini

Belki zamanla teker teker silinirler aklından

Anlarsın ki boşuna geçmiş bunca zaman

Tesisin kapıları bizim için aralanırken annem talimatları yerine getirip arabayı tesis bahçesinde uygun bir yere park etti.Anneme kafamı çevirip gülümsedikten sonra kemerimi çıkarıp,kapıyı açarak arabadan indim.Tesise bakarken sanki orda yaşayacağım anları izlermiş gibi oldum.

Annemle vedalaşmak için arkamı döndüğümde gururlu ve benim için mutlu bir çift gözle karşılaşmak beni daha da heyecanlandırdı.Arabanın çevresini koşarak dolanarak anneme sımsıkı sarıldım saniyesinde karşılık verdi annem.

“Kendine dikkat et birtanem.”dedi annem duygulanmış bir sesle bu haline kıkırdayarak karşılık verdim;

“Anne sakin ol ülke değiştirmiyorum bunu her yaz yapıyoruz zaten ne zaman alışıcaksın?”

Annem, omzuma hafifçe vurup gülümseyerek cevap verdi.

“Sus kız anayım ben” bu sohbeti devam ettirip annemi sinirlendirmedim onun yerine sıkıca sarılıp “Sizde dikkat edin annem.” dedim.

“Yemek atlama.”

“Anne” dedim gülerek.

“Su iç.”

“Tamam.”

“Gece geç saatlere kadar telefonla uğraşma”

Sıkıldığım belli olsun diye myi olabildiğince uzaltarak “Tamam” dedim.

“Ve” sözünü yarıda kesip başını bileğimdeki mavi bilekliğe indirerek parmak uçlarıyla dokundu.Parmakları birkaç saniye üzerinde kaldı.

“Ne olursa olsun bunu unutma güzelim.”

“Unutmam annem.”

Annem başımın üzerine küçük bir buse kondurduktan sonra devam etti.

“Bazen kazanacaksın, bazen kaybedeceksin.Ama bir maç seni asla tanımlamaz Alin”

Bu cümlesiyle boğazım düğümlendi aradan yıllar geçmişti ama o cümleyi her duyduğumda kendimi yine on dört yaşındaki Alin gibi hissediyordum.

Annem bunu fark etmiş olacak ki gülümseyip alnımın ortasından işaret parmağıyla hafifçe ittirdi.

“Şimdi git.”

“Daha ağlamadım.”

“Ağlamayacağını biliyorum.”

Annem zeki insandı vesselam.Beni benden iyi tanırdı.

“Nerden biliyorsun?”

“Çünkü sen benim kızımsın.”

Bunu derken sesinde gurur ve eminlik vardı.Gülerek ona sarıldım tekrardan.

“İyi ki varsın.”

“Kendinle gurur duyacak kadar cesur ol.Gerisi zaten çorap sokuğu gibi gelir yavrum.”

Son kez sarıldıktan sonra çantamu omzuma taktım.Tesisin kapısına doğru gülümseyerek yürürken anneme arkamı dönüp el sallamak için durdum.

Annem hâlâ aynı yerde duruyordu.El sallamama karşılık verdi.

Benimle birlikte gülümsedi annem.

Ağustos sıcağı eşliğinde tesisin kapısına doğru ilerlerken bu yazın diğer yazlardan daha farklı olucağını hissettim.

Tesisin kapısından içeri adım attığım an gözlerim nereye bakacağını şaşırdı. Sağ tarafta güneş ışıklarıyla parlayan kocaman bir açık havuz, biraz ilerisinde rengârenk şezlonglar vardı. Palmiye ağaçları hafif esen rüzgârla salınırken etrafı saran begonviller sanki yazın bütün renklerini üzerine toplamıştı. Uzaktan denizin tuzlu kokusu gelirken martı sesleri kahkahalara karışıyordu. Bir yanda sporcular valizlerini sürüklüyor, diğer yanda görevliler telaşla hazırlıkları tamamlamaya çalışıyordu. Havanın sıcaklığı omuzlarıma usulca çökerken içimde garip bir huzur vardı. Burayı daha önce defalarca görmüştüm ama her gelişimde aynı heyecanı hissediyordum. Sanırım bazı yerler insana kendini evinde hissettiriyordu. Benim için de o yerlerden biri burasıydı.

Girişteki resepsiyonun orda koçla karşılaştım.Kısa bir selamlaşmadan sonra eşyalarımı bıraktıktan sonra toplantı odasına uğramamı söyledi.Resepsiyondaki görevli gülümserken bende ona gülümseyerek karşılık verdim, kartımı uzattı.

“Üçüncü kat,oda üç yüz altmış beş.Sağ koridorun sonu.”

Teşekkür edip görevlinin uzattığı kartı elime aldım.

“Üç yüz altmış beş...” diye geçirdim içimden “Belki bu oda bana bir yıl boyunca unutamayacağım anılar biriktirecekti.”

Asansöre doğru ilerledim.Çağırma düğmesine basarak gelmesini bekledim. Geldiğini çıkardığı mekanik sesle belli ederken aynı zamanda kapıları aralandı. Asansöre binip üç sayısına bastım. Bu sırada da aynadan kendime bakarak sıcaktan terleyip alnıma yapışan bebek saçlarımı düzeltmekle meşgül oldum.

Kata geldiğimizi belirten bir sesle birlikte asansörün kapıları aralandı. Emin adımlarla sağ koridorun sonuna doğru ilerledim.Oda numaramı görmemle cebime koyduğum kartı alarak,kapının üzerindeki RFID kapı kilidinin olduğu yere kartımı tuttum.Açıldığına dair bir ses yankılanınca kapı kolunu indirerek içeri adımladım.

Yüzüme vuran serinlik ve hafif tuz kokusu istemsizce gülümsememe neden oldu.Valizimi kapının yanına bırakıp doğruca balkona koştum.Karşımda uzanan masmavi deniz,güneş ışıklarıyla parıl parıl parlıyor;hafifçe sallanan palmiyeler manzaraya ayrı bir huzur katıyordu.Balkon korkuluklarına yaslanıp derin bir nefes çektim içime.Deniz kokusu...İşte buydu.Bana her seferinde doğru yerde olduğumu hissettiren o tanıdık koku.Gözlerim ufka kayarken akşam olduğundan gün batımını tam buradan izleyebileceğimi fark ettim.Koşar adım kapının önüne bıraktığım kol çantamın içinden telefonumu kapıp balkona geri döndüm.Gün batımının bir fotoğrafını çektikten sonra galerime girip bakarken yeni bir klasör açmayı bile düşünmüştüm.Kim bilir...Belki de bu oda,sadece bir kamp odası değil;hayatımın en güzel anılarına tanıklık yer olacaktı.

Yeterince oyalandığım için telefonumu şortumun cebine atarak girişte astığım kartımı da alarak odadan çıktım.Asansörden inerek koçun söylediği toplantı salonuna doğru yürümeye başladım. Koridorun sonundaki kapıyı açtığım anda içeriden yükselen kahkahalar beni karşıladı. Bir an durup etrafa baktım. Kimisi telefonuyla uğraşıyor, kimisi birbirine yaz tatilinde neler yaptığını anlatıyordu. Tam içeri adım atacakken tanıdık bir ses duyuldu.

"Alin!"

Başımı sesin geldiği yöne çevirdiğimde Ece'nin bana doğru koştuğunu gördüm. Daha "Merhaba." bile diyemeden kendimi onun sıkı sarılışının içinde buldum.

"Allah aşkına biraz yavaş!" dedim gülerek. "Kaburgalarımı kıracaksın."

"Olsun! Bir yaz daha aynı odada kalacağız!"

Kahkaham istemsizce salona yayıldı.

Ece değişmemişti. Hâlâ konuşurken nefes almayı unutan, enerjisiyle bulunduğu yeri şenlendiren o kızdı.

"Millet, bizim güneş geldi!" diye seslendi bana dönüp.

Bir anda bütün gözler üzerime çevrildi.

İlk ayağa kalkan Melis oldu. Her zamanki sakin gülümsemesiyle yanıma gelip bana sarıldı.

"Hoş geldin, küçük yıldız."

"Hoş buldum."

Arkasından uzun boyuyla dikkat çeken Zeynep elini havaya kaldırdı.

"Bu yaz iddiaya var mısın? Kim daha çok dondurma yiyecek?"

Hiç düşünmeden elini sıktım.

"Kaybetmeye hazır ol."

"Onu göreceğiz."

Hepimiz gülerken köşede sessizce bizi izleyen Duru yanıma yaklaştı.

"Hoş geldin."

Kısa ama içten bir sarılışla beni karşıladı. Duru'nun sevgisini uzun cümlelerle değil, küçük hareketlerle gösterdiğini bildiğim için bu bana fazlasıyla yetmişti.

Tam o sırada utangaç bir ses duyuldu.

"Şey... Merhaba."

Sesin sahibi, takımın bu sezon aramıza katılan en genç oyuncusu Elif'ti. Yanıma çekingen adımlarla gelip gülümsedi.

"Ben Elif."

"Ben de Alin."

İkimiz de aynı anda gülünce üzerindeki heyecanın biraz olsun dağıldığını hissettim.

"İlk kampın mı?"

Başını heyecanla salladı.

"Evet."

Omzuna hafifçe dokundum.

"Merak etme. İlk gün biraz garip geliyor ama iki güne burası evin gibi olacak."

Yüzündeki gergin ifade yerini rahatlamış bir gülümsemeye bıraktı.

O an etrafıma tekrar baktım.

Kahkahalar...

Şakalaşmalar...

Birbirine takılan insanlar...

Ve aynı hayalin peşinden koşan onlarca sporcu...

İçimden sessizce gülümsedim.

Belki de bir kampı güzel yapan şey sadece voleybol değildi. Aynı formayı giydiğin insanlarla, zamanla aile olabilmekti.

Takım arkadaşlarımla sohbet ederken toplantı salonunun kapısı açıldı. Bir anda içerideki bütün konuşmalar kesildi. Başantrenörümüz içeri girince herkes refleks gibi yerinden doğruldu. Göz göze geldiğimizde hafifçe gülümsedim.

"Hoş geldiniz kızlar." dedi salondaki herkesi tek tek süzerek. "Umarım güzel bir tatil geçirmişsinizdir. Çünkü bugünden itibaren tatil resmen bitti."

Salonda hafif bir gülüşme yükseldi.

Koçumuz da gülümseyince ortamın gerginliği biraz olsun dağıldı.

"Önümüzde yaklaşık altı haftalık yoğun bir kamp süreci var. Bu süreçte sadece fiziksel olarak değil, mental olarak da gelişmenizi istiyorum. Çünkü voleybol sadece fileye vurulan bir top değil; doğru zamanda doğru kararı verebilmek, takım arkadaşına güvenebilmek ve düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmektir."

Konuşurken salondaki herkes dikkatle onu dinliyordu. Ben de farkında olmadan dikleşip söylediği her kelimeyi aklıma kazımaya çalışıyordum.

"Burada hepiniz çok iyi sporcularsınız." diye devam etti. "Ama iyi bir sporcu olmak tek başına yeterli değil. Birbirini destekleyen iyi bir takım olmayı da öğrenmelisiniz. Çünkü sezon başladığında sahaya tek başınıza çıkmayacaksınız."

İçimde tatlı bir heyecan dolaşmaya başladı. Her kampın başında aynı konuşmayı dinliyor olsak bile, nedense her seferinde ilk kez duyuyormuşum gibi hissediyordum.

Koçumuz elindeki dosyayı kapatıp gülümsedi.

"Şimdi odalarınıza çıkıp yerleşebilirsiniz. Bir saat sonra ilk antrenman için salonda buluşuyoruz. Ve evet..." dedi gözlerini kısarak. "Kimse geç kalmasın. İlk gün diye torpil yok."

Salonda yine kahkahalar yükseldi.

Ece bana eğilip fısıldadı.

"Ben şimdiden yoruldum."

Kıkırdamamaya çalışsam da pek başarılı olamadım.

Koçumuz bunu fark etmiş olacak ki kaşını kaldırıp bize baktı.

"Bir sorun mu var Ece, Alin?"

Başımı iki yana salladım.

"Yok hocam."

"Harika. O zaman o enerjiyi birazdan sahada da görmek istiyorum."

Ece'yle göz göze geldik. İkimiz de aynı anda gülümseyip ayağa kalktık.

İşte şimdi gerçekten başlamıştı.

Toplantı odasından eceyle konuşarak çıkarken asansörede beraber bindik.Ece´yi odama davet ettim fakat o odasında biraz dinleneceğini söyleyerek bi dahaki sefere gelebileceğini söyledi.Eceyle karşılıklı odalarda kaldığımızı yeni öğrenmiştik.

Odamın kapısını açıp içeri ilerledim.Kapının önünde ki valizimide peşimde sürükleyerek yatağa koydum, içindekileri sırayla yerleştirmeye başladım.Günlük hayatımda da düzenli bir insandım ama kamplarda buna daha da dikkat ederdim aradığımı bulmak ya da birinin çat kapı gelmesi olaylarına karşı aldığım katı bir önlemdi.

Valizdeki kalan son takımıda dolaba yerleştirdikten sonra aklıma Aylin Sultan yani annem burda olsa “Önce yerleş,sonra gezersin” derdi.Sanırım bu huyumu ondan almıştım.

İşimi bitirip valizi kapatırken gözüm yıllardır benimle olan mavi bilekliğime takıldı.Kendi kendime gülümserken, “Merak etme bu yaz da beraberiz” dedim.Bu bilekliğimin önemini bana daha da hissettirdi.

Valizi dolabın köşesine koydum.Odada bulunan mini buzdolabının kapağını açarak soğuk bir su çıkardım kendime bu sıcakta dilim damağım kurumuştu neyseki buz gibi bir su her şeyi hallederdi.suyumuda alıp balkondaki koltuğa oturarak telefonumda gezindim bir süre.Sıkılınca kamerayı açıp manzaraya doğru kendimin bir kaç fotoğrafını çektim.

Sabah düşündüğüm ayrı bir albüm işini de hazır telefon elimdeyken halletmiştim.Albümün adı “Bodrum 2026”ydı.Ekranıma düşen babam yazısıyla babamın aramasını kabul edip onla konuştum.

Telefonu kapattığımda antrenman saatinin yaklaşmasıyla dolaptan ilk antrenman formamı çıkarıp yatağın üzerine özenle koydum.Babamla birlikte özenle seçtiğimiz voleybol ayakkabılarımın arasından da bir çift seçerek onuda yatağımın kenarına koydum.

Aniden aklıma gelenle kol çantama doğru ilerledim.İçinden kulaklığımı alarak şarja taktım.Antrenmandan önce (mutlaka her maç ve antrenman öncesi yaptığım gibi) aynı şarkıyı dinleyecektim, bu benim totem stilimdi.

Zaman yaklaşınca formamı ve ayakkabılarımı giydim.Uzun kıvırcık kahverengi olan saçlarımı sımsıkı bir at kuyruğu yaptım.Kulaklığımı da şarjdan çıkartıp takarken uğurlu şarkımı açtım.Şarj kablosunu da tekrar çantama attım.Kendimi aynadan izlerken bir gülümseme belirdi suratımda.Hazırdım.

Derin bir nefes alarak kapıya doğru ilerledim tam o sıra kapı çalmıştı.Kapımı çalan kişi Ece´nin ta kendisiydi.Bana hazır olup olmadığımı sormak için gelmiş,bende ona hazır olduğumu söyleyince birbirimize tebessüm edip beraber asansöre doğru ilerledik.

Asansörden indiğimizde spor salonuna giden koridor, birbirleriyle şakalaşan sporcuların sesleriyle doluydu.Salonun kapısına yaklaştıkça içimdeki heyecan yerini tanıdık bir hırsa bırakıyordu.Fileyi,parkenin kokusunu ve topun zemine her çarpışında çıkan o tok sesi aylarca özlemiştim.Kapıdan içeri adım attığım anda tek düşündüğüm şey voleyboldu.O çizgilerin içine girdiğim an dışarıdaki bütün düşünceler geride kalıyordu.

"Eee Alin," dedi Ece yanıma sokulup. "Bu yaz da servislerine dikkat edelim mi? Geçen sene top suratımı hedef almıştı."

Kahkaha atıp omzuna hafifçe vurdum.

"Abartma. O tamamen senin reflekslerinle alakalıydı."

"Reflekslerim gayet iyi."

"O zaman top neden seni buldu?"

Ece bana sahte bir küskünlükle baktı.

"Çünkü sen acımasızsın."

İkimiz de gülmeye başladık. Tam o sırada koçun düdüğü salonda yankılandı.

"Herkes sahaya!"

Şakalaşmamız bir anda sona erdi. Kulaklığımdan kalan son melodiler de sustu. Parmaklarımı birbirine geçirip hafifçe esnettim, omuzlarımı çevirdim ve derin bir nefes aldım.

İşte burası benim yerimdi.

Isınma hareketleri başladıktan birkaç dakika sonra top çalışmasına geçtik. İlk birkaç pasın ardından bütün dikkatim oyuna odaklanmıştı. Ece'nin söylediği tek bir kelimeyi bile duymuyordum artık. Sahanın çizgileri, file ve top... Geriye sadece bunlar kalmıştı.

Antrenmanın ilerleyen dakikalarında rakip sahadan sert bir smaç geldi. Topun yere değmesine saniyeler vardı. Hiç düşünmeden kendimi öne doğru bıraktım. Dizlerim parkeye sürtünürken kolumu son anda topun altına uzattım.

Top havalanınca salondan küçük bir şaşkınlık sesi yükseldi.

"Ece!"diye bağırdım.

O da hiç bekletmeden pası kaldırdı.

Koşup sıçradım ve bütün gücümle topa vurdum.

Top çizginin hemen içine düştü.

Koç düdüğünü çalıp gülümsedi.

"İşte görmek istediğim enerji bu, Alin!"

Nefes nefese kalmıştım ama yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.

Takım arkadaşlarım alkışlamaya başlayınca utandığımı hissettim.

"İlk günün yıldızı belli oldu galiba!" diye seslendi Zeynep.

"Dur daha yeni başladık." dedim gülerek.

Melis omzuma hafifçe dokundu.

"İşte bildiğimiz Alin."

Terimi kolumla silerken içimden tek bir şey geçirdim.

Yaz gerçekten başlamıştı.

**...**

Koçun son düdüğüyle birlikte salonda derin nefes sesleri yükselmeye başladı. Kendimi olduğum yere bırakarak dizlerimin üzerine çöktüm. Alnımdan süzülen ter damlaları parke zemine düşerken başımı geriye yaslayıp tavana baktım. İlk antrenman her zaman zordu ama bir o kadar da keyifliydi. Yanıma gelen Ece, kendini hiçbir şey olmamış gibi yere bıraktı.

"İlk günden pilim bitti." diye söylendi.

Kahkahamı tutamadım.

"Daha altı hafta var."

Ece gözlerini kocaman açtı.

"Alin, bazen gerçekten moral bozuyorsun."

Tam o sırada Zeynep de yanımıza geldi.

"Bunu söylemek zorunda mıydın? Ben daha ilk günün akşamında eve dönmeyi düşünmeye başlamıştım."

Üçümüz birden gülmeye başladık. Birkaç metre ileride Melis, su şişesini bize uzatırken başını iki yana salladı.

"Siz daha ilk günden böyleyseniz kampın sonunda ne yapacağız bilmiyorum."

Omuz silktim.

"Hayatta kalmaya çalışacağız."

Bu sefer hepimizin kahkahası salonun içinde yankılandı.

Koçumuz da uzaktan bize bakıp gülümseyince doğru yolda olduğumuzu anladım. Yorulmuştuk ama mutluyduk. Çünkü sevdiğimiz yerdeydik.

Yorgunlukla çöktüğüm yerden kalktım.Duş almam gerekiyordu.Ben kalkınca Ece´nin istekli bakışlarıyla karşılaştım.Kalkmasında yardımcı olmamı istiyordu.Elimi ona doğru uzatınca gülüp elimden tuttu bende tuttuğu elinden yardım alarak onu çekerek kaldırdım.

Takımla beraber soyunma odasına geçtik.Dolaba koyduğum spor çantamdan eşyalarımı alıp duş kabinine doğru ilerledim.

Duşun altında akan serin su, bütün yorgunluğumu üzerimden alıp götürmüştü. Soyunma odası her zamanki gibi birbirine karışan seslerle doluydu. Bir tarafta saç kurutma makinelerinin uğultusu, diğer tarafta hiç bitmeyen sohbetler...

Ece aynanın karşısında saçlarını kuruturken bana döndü.

"Bu yaz kesin bronzlaşacağım."

Dolabıma formamı yerleştirirken gülerek başımı salladım.

"Geçen yaz da aynısını söylemiştin."

"Ama bu yaz hissediyorum."

Zeynep hemen araya girdi.

"Geçen sene de hissetmiştin."

Melis kahkahasını gizlemeye bile çalışmadı.

"Ece, sen bronzlaşmıyorsun. Sadece biraz kızarıyorsun."

Ece ellerini beline koydu.

"Hiç destek olmuyorsunuz."

"Dost acı söylermiş şekerim."

Bir kez daha hepimiz gülmeye başladık. Takım olmanın en sevdiğim yanı buydu. Sahada birbirimiz için mücadele ediyorduk ama saha dışında da birbirimizin en iyi arkadaşlarıydık.

Hazırlanıp yemekhaneye indiğimizde hava yavaş yavaş akşamın serinliğine bırakıyordu kendini. Terasta kurulan masalar çoktan dolmaya başlamıştı. Denizden gelen hafif rüzgâr yüzüme çarparken içime derin bir nefes çektim. Uzakta güneş ağır ağır denize yaklaşırken gökyüzü turuncu, pembe ve morun en güzel tonlarına bürünüyordu. İşte bu manzara... Her yaz tekrar tekrar âşık olduğum şey tam da buydu.

Tepsimizi alıp boş bir masaya oturduk. Ece daha ilk lokmayı almadan konuşmaya başladı.

"Yarın kahvaltıya kesin geç kalacağım."

"İlk gün mü?" dedim şaşkınlıkla.

"Ben tatilde sabah on ikiden önce uyanmadım."

Zeynep çatalını göstererek güldü.

"Koç bunu duymasın."

"Duymaz."

Tam o sırada Melis sakin bir sesle ekledi.

"Arkanı dön."

Ece'nin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Hepimiz aynı anda arkamıza baktık. Koçumuz birkaç masa ötede bizim bulunduğumuz tarafa doğru yürüyordu.

Ece başını iki elinin arasına aldı.

"Tamam... Geri alıyorum. Yarın en erken ben kalkacağım."

Masadaki kahkahalarımız bu kez yemekhanenin dört bir yanına yayıldı.

Akşam yemeğini bitirip tepsilerimizi yerine bıraktığımızda gökyüzü yavaş yavaş turuncudan pembeye dönmeye başlamıştı. Yemekhaneden çıktığımız anda hafif bir rüzgâr yüzüme çarptı. Tam merdivenlere yönelmiştik ki Ece koluma girip heyecanla bana döndü.

"Biraz havuza inelim mi?" dedi. "İlk günün şerefine ayaklarımızı suya sokarız. Belki birkaç kişiyi de çağırırız."

Gökyüzüne kısa bir bakış attım. Güneş ufka her dakika biraz daha yaklaşıyordu. O renkleri kaçırmak istemiyordum.

"Deli misin sen?" dedim gülerek. "Şu manzaraya bak."

Ece de başını kaldırıp gökyüzünü inceledi.

"Ee?"

"Ben biraz sahile ineceğim."

Beklediğim gibi yüzünde şaşkın bir ifade oluşmadı. Aksine gülümseyip başını iki yana salladı.

"Tahmin etmeliydim."

"Neyi?"

"Gün batımıyla randevun olduğunu."

Kıkırdadım.

"İhmal edersem bana küser."

Ece gözlerini devirdi.

"Bazen gün batımını mı daha çok seviyorsun, bizi mi, gerçekten merak ediyorum."

"Bu çok tehlikeli bir soru."

"O zaman cevabını biliyorum."

İkimiz de gülmeye başladık. Ece omzuma hafifçe vurdu.

"Tamam romantik kız, sen gün batımına git. Biz havuzdayız. Fikrini değiştirirsen gelirsin."

"Belki uğrarım."

"Asla uğramayacağını ikimiz de biliyoruz."

Haklıydı.

Çünkü gün batımı başladığında olmak istediğim tek bir yer vardı: denizin hemen yanı.

Tesisten çıkıp sahile doğru yürümeye başladığımda akşam, Bodrum'un üzerine usul usul çökmeye başlamıştı. Gündüzün bunaltıcı sıcağının yerini serin bir meltem almış, palmiyelerin yaprakları rüzgârın ritmine uyum sağlayarak hafifçe sallanmaya başlamıştı. Taş yolda yürürken terliklerimin çıkardığı ses, uzaktan gelen dalga seslerine karışıyordu. Birkaç çocuk hâlâ denizde kahkahalar atıyor, sahil boyunca sıralanmış kafelerden yükselen müzikler yaz akşamına ayrı bir canlılık katıyordu.

Ellerimi şortumun ceplerine yerleştirip yürümeye devam ettim. Acelem yoktu. Gün batımına yetişmeye çalışan biri değildim çünkü biliyordum... Gün batımı beni her zaman beklerdi.

Sahilin biraz ilerisinde, her gelişimde oturduğum büyük kayanın hâlâ yerinde olduğunu görünce istemsizce gülümsedim.

"Ben geldim."

Kendi kendime söylediğim bu iki kelimeyi dalgaların dışında kimse duymadı.

Kayaya oturup terliklerimi çıkardım. Ayaklarımı serin kuma gömdüğüm anda bütün yorgunluğum sanki denize karışıp gitmişti. Derin bir nefes aldım. Tuz kokusu ciğerlerimi doldururken gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım.

İnsanlar denizi severdi.

Ben ise denizin bana hissettirdiği huzuru seviyordum.

Belki de bu yüzden her kampın ilk akşamı kendimi burada buluyordum.

Karşımda uzanan gökyüzü yavaş yavaş renk değiştiriyordu. Turuncu, pembeye karışıyor; pembe, yerini mora bırakıyordu. Güneş ağır ağır denizin üzerine eğilirken suyun üzerinde altın renginde bir yol oluşmuştu. Her gün aynı güneş batıyordu belki ama bana göre hiçbir gün batımı bir diğerine benzemiyordu. Her biri başka bir hikâye anlatıyordu.

Telefonumu cebimden çıkarıp ekranını açtım. Galerime göz gezdirince yüzlerce gün batımı fotoğrafıyla karşılaştım. Kimisi bulutluydu, kimisi rüzgârlı... Kimisinde gökyüzü tamamen turuncuya boyanmıştı, kimisinde ise morun en güzel tonları vardı. Her fotoğrafın arkasında ayrı bir anı saklıydı.

"Bir tane daha..." diye mırıldandım gülümseyerek.

Telefonumu iki elimle kavrayıp en sevdiğim açıya doğru kaldırdım. Güneş tam istediğim yere gelmişti. Parmaklarımı deklanşöre dokundurmak üzereydim.

Tam o anda...

Kadrajımın ortasına hızla yuvarlanan bir futbol topu girdi.

Bir an donup kaldım.

"...Ciddi olamazsın."