KURT TANRININ UYANIŞI

BÖLÜM 2: KURT TANRI'NIN UYANIŞI

Göğsündeki ikinci kalp atıyordu.

Meyra taşların üzerinde sırtüstü yatıyordu. Sırtı, Kadim Harabeler'in bin yıllık yosun tutmuş taşlarının soğuğunu ve ıslaklığını hissediyordu ama asıl hissettiği şey soğuk değildi. Sıcaklıktı. Göğsünün tam ortasında, kendi kalbinin hemen yanında, ikinci bir sıcaklık vardı. Daha yavaş, daha tok, daha derinden gelen bir atış. Her atışında, sanki kırık Gümüş Mühür'den sızan o koyu lacivert ışık, damarlarından boynuna, şakaklarına, gözlerine kadar yayılıyordu.

Nefes alamıyordu. Gözleri tavana değil, yıldızlara bakıyordu. Ama yıldızlar dönüyordu.

Karşısında, birkaç saniye önce sadece bir taş olan şey, artık taş değildi.

Kırık Mührün üzerinden yükselen mavi duman, duman olmaktan çıkmıştı. Şekil almıştı. Et, kemik, tüy ve rün olmuştu. Bir bedene dönüşmüştü.

Meyra daha önce kurt görmüştü. Ormanda, dağlarda. Gri, zayıf, aç kurtlar. Bu onlardan biri değildi. Bu, kurtların atasıydı. Kurtların rüyasında gördüğü ilk kurttu.

Siyah tüyleri geceyi bile daha karanlık yapıyordu. Her tüyü ay ışığını yutuyor, sonra o lacivert rünlerin ışığıyla geri veriyordu. Omuzları bir savaş atı kadar yüksekte, ama başı Meyra'nın kulübesi kadar büyüktü. Sırtından kemikten, obsidyenden yapılmış gibi duran dikenli bir zırh yükseliyordu. Ve boynuzları...

Tanrım, boynuzları...

Eira bir keresinde masal anlatmıştı. "Kurt Tanrı'nın boynuzları vardır, kızım. Çünkü o sadece kurdun değil, ormanın da tanrısıdır. Geyiklerin boynuzlarını, ağaçların dallarını taşır." Meyra o zaman inanmamıştı. Kurtların boynuzu olmazdı.

Vardı. Dev gibi, gökyüzünü yırtan, her dalı, her çatallanması o koyu lacivert rünlerle kaplı, kendi kendine yanan boynuzlar. Ay ışığı o boynuzlara çarpıp kırılıyor, etrafa mavi toz gibi dağılıyordu.

Ve gözleri.

Meyra'nın göğsündeki ikinci kalbin atışı, o gözlere bakınca bir anlığına durdu.

Çünkü o gözleri tanıyordu. Yirmi yıldır aynada gördüğü gözlerdi. Bazen kahverengi, bazen... bazen gecenin en derin, en acı dolu lacivertine dönen gözler. Köylülerin lanet dediği, Eira'nın ise miras dediği gözler.

Koyu lacivert. Bin yıllık ihaneti, bin yıllık yalnızlığı ve bin yıllık bekleyişi taşıyan bir lacivert.

Meyra'nın zihninde bir ses değil, bir his yankılandı. Kulakla duyulan bir ses değildi. Kalple duyulan bir anlamdı. Tıpkı bir rüyanın anlamı gibi, kelimeler olmadan anlarsın ya.

Korkma.

Meyra korkmuyordu. Bu en tuhaf olanıydı. Karşısında yüz yıldır mühürlü tutulan, köyün bütün çocuklarını korkutmak için anlatılan bir Tanrı duruyordu. Kaçması, çığlık atması, bayılması gerekiyordu. Ama göğsündeki ikinci kalp attıkça, korku yerine garip, ağır bir yas hissediyordu. Sanki çok sevdiği, çok uzun zaman önce kaybettiği birini bulmuş gibi. Sanki bu acı, onun acısı değil, başkasının acısıydı ve o acıyı paylaşıyordu.

Titreyerek, elleri taşlara tutunarak ayağa kalktı. Pelerini yırtılmış, dizleri kan içindeydi. Hissetmiyordu.

"Sen... sen gerçekten misin?" diye fısıldadı. Sesi rüzgarda kayboldu, ama o duymuştu. Biliyordu.

Dev kurt, o kocaman, dağ gibi başını eğdi. Burnundan çıkan sıcak nefes, Meyra'nın yüzüne, siyah örgülerine çarptı. Nefes, çürümüş et ya da canavar kokmuyordu. Kar kokuyordu. Çam ağaçları kokuyordu. Yağmurdan sonraki toprak kokuyordu. Orman kokuyordu. Eira'nın kulübesinin kokusuna benziyordu.

O anda, Meyra'nın arkasındaki karanlıkta, yıkık bir sütunun gölgesinden bir hırlama daha duyuldu. Ama bu tehditkar bir hırlama değildi. Meraklı, endişeli bir hırlama.

Meyra yavaşça, göğsünü tutarak döndü.

Karanlığın içinden, sessizce bir kurt çıkıyordu. Siyah. Simsiyah. Ay ışığında bile parlamayan, ışığı yutan bir siyah. Tıpkı Kurt Tanrı'nın küçültülmüş, yeryüzüne inmiş bir hali gibi. Kaslı, güçlü, ama gözlerinde vahşet değil, sadakat vardı. Ve alnında, tam ortasında, tek bir rün parlıyordu. Mavi. Dairesel, içinde başka daireler olan, sürekli dönen bir rün.

Kurt, Meyra'ya baktı. Sonra devasa Kurt Tanrı'ya baktı. Sonra tekrar Meyra'ya. Sanki üçü arasında görünmez bir ip varmış gibi.

Meyra elini istemsizce uzattı. Siyah kurt, hiç tereddüt etmeden yaklaştı ve kocaman başını avucunun altına koydu. Tüyleri sıcaktı. Gerçekti. Nefes alıyordu.

Dokunduğu an, zihninde bir şimşek çaktı. Bir anı değil, başkasının anısı. Genç bir Eira. Saçları henüz beyazlamamış, gözleri henüz bulanık olmayan Eira. Aynı siyah kurdun yanında diz çökmüş, gülümseyen Eira. Ve Eira'nın dudaklarından dökülen bir isim, rüzgarla birlikte Meyra'nın kulağına fısıldandı: "Gece. Aferin Gece."

"Gece?" dedi Meyra, sesi boğuk.

Siyah kurt, adını duymuş gibi kulaklarını dikti ve kuyruğunu bir kez, sertçe salladı. Yüz yıllık bir ismi hatırlamanın sevinci gibi.

O anda anladı. Bu Eira'nın kurduydu. Bekçi kurtlarından sonuncusu. Eira'nın "kayboldu" dediği, aslında onu korumak için Harabeler'de bıraktığı kurt. Yirmi yıldır Meyra'yı uzaktan izleyen gölge.

"Sen... sen beni bekledin mi?" diye fısıldadı Meyra. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama bu sefer o yaşlar şeffaf değildi, lacivert parlıyordu. Gece'nin kulaklarının arkasını kaşıdı. Gece gözlerini kapattı ve başını daha da bastırdı.

Dev Kurt Tanrı, o sırada ağır bir adım attı. Bir adım, ama yeri titretti. Kırık Mührün etrafındaki küçük taşlar zıpladı. Meyra ve Gece'ye doğru eğildi. O kadar yaklaştı ki, Meyra onun tüylerindeki her bir rünün ayrı ayrı, kalp atışıyla birlikte yanıp söndüğünü görebiliyordu.

Ve sonra konuştu. Gerçekten konuştu. Ama ağzını oynatarak değil. Sesi, Meyra'nın göğsündeki ikinci kalpten, kendi damarlarından geliyordu. Sanki kendi kalbi, kendi sesiyle değil, çok daha eski bir sesle konuşuyordu.

"Varis."

Tek kelime. Ama o tek kelimenin içinde yüz yıllık bir tarih, yüz yıllık bir bekleyiş, yüz yıllık bir acı vardı.

Meyra'nın dizlerinin bağı çözüldü. Göğsündeki sancı, dayanılmaz bir anıya dönüştü. Gözlerinin önünde, istemeden görüntüler belirmeye başladı. Zorla sokulan görüntüler değil, hatırlanan, bir başkasının zorla hatırlattığı görüntüler gibi.

Yanan bir köy. Ama şimdiki köy değil, daha eski, taştan evleri olan bir köy. Kaçan insanlar. Çığlık atan çocuklar. Ortada duran aynı dev kurt, ama dimdik değil, yaralı. Bir bacağı kan içinde. Boynuzlarından biri kırık. Etrafında, ellerinde gümüşten yapılmış, rünlü mızraklar olan insanlar. Beyaz pelerinli insanlar. İlk Bekçiler. Eira'nın anlattığı ilk Bekçiler. Ve içlerinden biri, en öndeki, en güvendikleri... elinde siyah, çatlak bir küreyle kurdun göğsüne doğru yürüyor. Kurt direnmiyor. Kaçmıyor. Gözlerinde aynı koyu lacivert var, ama öfke değil, şaşkınlık var. İhanete uğramış birinin şaşkınlığı. "Siz... siz benim sürümdünüz," der gibi bakıyor.

Ve sonra... o beyaz pelerinli adam, elini kurdun göğsüne sokuyor ve kalbi söküyor. Kurt ulumuyor. Sadece bakıyor. Ve kalbi, o siyah kürenin içinde atarken, onu yere koyup üzerine Gümüş Mühür'ü vuruyorlar.

Meyra çığlık attı ama sesi çıkmadı. Bu bir anı değildi, bir aktarım gibiydi. Kurt Tanrı'nın Meyra'ya gösterdiği kendi ölümü. Kendi ihaneti.

"Neden?" diye hıçkırdı Meyra. Dizlerinin üzerine çökmüş, göğsünü tutuyordu. Lacivert gözyaşları çenesinden akıyordu. "Neden direnmedin? Onları öldürebilirdin! Sen bir Tanrısın!"

Cevap, yine kalbinden, gözyaşları gibi aktı.

"Çünkü güvendim. Çünkü onlar sürümdü. Kurt, sürüsünü asla terk etmez. Sürüsü onu terk etse bile."

Sürü. İnsanlar, onun sürüsüydü. O onları kıştan, açlıktan, diğer canavarlardan korumuştu. Ve onlar onu, daha fazla güç için hapsetmişti.

Meyra'nın öfkesi, kendi öfkesi değildi artık. Göğsündeki ikinci kalbin, bin yıllık uykusundan uyanan öfkesiydi. Ve o öfke, kırık Mührün taşlarını, Harabeler'in sütunlarını titretti. Mavi ışık, bir anlığına öfkeyle kırmızıya çaldı.

Gece, birdenbire hırladı. Sertçe. Kulaklarını dikti. Dişlerini gösterdi. Ama Meyra'ya ya da Kurt Tanrı'ya değil. Ormanın derinliklerine, köy yoluna doğru.

Meyra da duydu. Rüzgarla birlikte gelen sesi. Uzakta, çok uzakta, köyün alarm boruları çalıyordu. Üç kısa, bir uzun. Canavar alarmı. Ve köydeki bütün köpeklerin kesintisiz, korku dolu ulumaları. Ve en kötüsü... meşalelerin ışığı. Ormanda, Harabeler'e doğru yaklaşan onlarca meşale.

"Bizi hissettiler," dedi Meyra, sesi titreyerek. "Mührün kırıldığını hissettiler. Bekçi Konseyi geliyor."

Gece, Meyra'nın pelerinini dişleriyle çekiştirdi. Hadi, gitmemiz lazım der gibi. Gözlerinde aciliyet vardı.

Dev Kurt Tanrı ise geri çekildi. Bedeni tekrar mavimsi, parlayan bir dumana dönüşmeye başladı. Yavaş yavaş çözülüyordu.

"Hayır! Gitme!" diye bağırdı Meyra, elini ona doğru uzatarak. Panikle. Onu yine kaybetmekten korkar gibi. "Beni yine yalnız bırakma! Nereye gidiyorsun!"

Duman, tamamen kaybolmadı. Havada asılı kalmadı. Doğrudan Meyra'nın göğsüne doğru çekildi. Bir girdap gibi. Göğsündeki sıcaklık bir an için dayanılmaz, yakıcı bir hale geldi. Sanki bir yıldız, göğüs kafesinin içine sığmaya çalışıyordu. Meyra dizlerinin üzerine çöktü, çığlık attı, göğsünü tuttu. Tırnakları pelerini yırttı.

Ve sonra... sessizlik.

Mavi ışık söndü. Duman yoktu. Dev kurt yoktu. Sadece kırık, artık sönmüş, çatlakları arasında hala hafif bir mavi duman tüten Gümüş Mühür ve yanında, burnunu Meyra'nın omzuna sürten Gece kalmıştı.

Ama Meyra biliyordu ki gitmemişti. Asla gitmeyecekti. Kalbindeydi. Her atışında, her nefes alışında oradaydı. Gözlerini kapattığında, o koyu lacivert gözleri kendi zihninde görebiliyordu. Ve o gözler artık "Buradayım," diyordu. "Artık yalnız değilsin."

Meyra titreyen ellerle ayağa kalktı. Artık titremesi korkudan değildi. Güçtendi. İçinde biriken, ne olduğunu bilmediği bir güçten. Gözlerindeki koyu lacivert, artık sönmüyordu. Aynada gördüğü gibi gelip geçici değildi. Sürekli yanıyordu. Alnında, saçlarının arasında, daha önce olmayan soluk bir rün izi beliriyor gibiydi.

Elini Gece'nin başına koydu. Gece ona baktı. Artık iki kurt bakıyordu Meyra'ya. Biri yanındaki, biri içindeki.

"Gidelim," dedi Meyra. Sesi artık o korkmuş, köyün lanetli kızı denilen kızın sesi değildi. Daha derindi. Daha kalındı. İki kalbin, iki sesin birleşimi gibi. "Konsey gelmeden gitmemiz lazım. Eira'nın kulübesine değil. Daha derine. Ormanın kalbine. Eira'nın bahsettiği... Kodeksin olduğu yere. Kurdun Kodeksi."

Gece, sanki bu kelimeyi bin yıldır bekliyormuş gibi uludu. Kısa, sessiz bir uluma. Sonra ormanın en karanlık, en derin yerine doğru koşmaya başladı.

Meyra da peşinden koştu. Siyah örgüleri arkasında uçuşuyordu. Göğsünde ikinci bir kalp, gözlerinde ikinci bir renk ile.

Arkalarında, kırık Gümüş Mühür, son bir kez, sönük bir maviyle parlayıp tamamen söndü. Yüz yıllık görevi, yüz yıllık yalanı bitmişti.

Önlerinde ise, yüz yıldır Meyra'yı bekleyen bir orman, içinde uyanan bir Varis ve köyden gelen meşaleler vardı.

Köyün boruları hala çalıyordu. Bekçi Konseyi, av için toplanıyordu. Başlarında, Eira'nın hep korktuğu Baş Bekçi Darius'un olduğu bir av.

Ama bu sefer avladıkları şey, bir lanetli kız değil, bir Tanrı'nın varisiydi.

Ve varis, artık kaçmıyordu. Av olmak için değil, avlanmak için koşuyordu.