Bölüm -5

Sabah güneşinin ışıkları gözüme vurduğu anda gözlerimi açtım.

Yatağımın karşısındaki aynadan kendime baktım. Saçlarım dağılmış, bir kısmı elektriklenmişti. Sabahleyin eli ayağı düzgün olarak uyanan insanları anlamıyorum. Nasıl oluyorsa saçları dağılmadan uyanabiliyorlar.

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim, elimi yüzümü yıkayıp aşağı kata, mutfağa indim. Abim ise gitmiş olmalıydı ki evden çıt çıkmıyordu. Masanın üzerine bıraktığı sandviçi gördüm.

Hızlıca yiyip evden çıktım. Yolda Berk'i görmüştüm.

"Selam abi."

— Günaydın Gül.

"Nereye gidiyorsun hem de sabahın bu saatinde?"

— Ekmek almaya, ya sen?

"Dükkânı açmaya gidiyorum ben de."

— Seni yeniden sahalarda görmek güzel Gül.

Hafifçe gülümsedim. El salladım ve dükkânın yolunu tuttum.

Dükkâna geldiğimde camları hep toz götürüyordu. Bazı çiçekler solmuş, bazıları da yaşam mücadelesi veriyordu. Onlara bakarken içimde hafif bir burukluk hissettim. Birkaç gün önce capcanlı olan çiçeklerin böyle görünmesi hiç hoşuma gitmemişti.

İşe koyulmaya başladım. Önce camları sildim, sonrasında çiçeklerin bakımını hallettim. Birkaç tane de sipariş verilen teraryumları hazırladım.

Dükkânın kapısını kilitlediğimde saat beşe geliyordu. Abim yedi sularında eve varıyordu. Eve gidip bahçede tuval yapabilecek zamanım olacağını düşündüm.

Aklımdan geçenlerle yolda hızla yürümeye başladım. Bir an önce bahçeme kavuşmak, fırçamı elime almak istiyordum.

Eve yaklaştığım anda anahtarı çıkarıp eve girdim. Kısa koşa odama çıkıp tuvalimi ve boyalarımı aldım. Gül bahçeme indim...

Şövalyeyi kurduktan sonra tuvali ve boyaları ayarlayıp çizmeye geçtim.

Bir yandan da dünkü gördüğüm bir çift mavi gözü düşünüyordum.

Çizdiğim resim bir kar küresiydi. İçinde bir kız vardı; genç, yanakları al al. Bir ağaca yaslanıyordu. Büyük ve güçlü bir ağaca...

Sanki o ağacın onu her zaman koruyacağını biliyordu.

İşte o, abisiydi.

Kızın elinde bir şiir kitabı vardı ama gözleri orada değildi. Kızın gözleri ileride bir insan silüetine bakıyordu. En büyük destekçisine...

Çok çok uzakta kalmış bir silüete...

Fırçamı tuvalin üzerinde gezdirirken bir an duraksadım.

Kafamı kaldırdığımda yine bir çift mavi göz gördüm.

Bir anlığına olduğum yerde öylece kaldım. Gerçekten o muydu?

Olduğum yerden onu görebilmek için fırladım, koşmaya başladım. Kalbim heyecanla çarpıyordu. Gözlerimi ondan ayırmadan biraz daha görebilmeyi umuyordum.

Mavi ise elinden beyaz bir şey bırakıp gitti.

Olduğum yerde birkaç saniye öylece kaldım.

Ardından duvarın yanına vardığımda ise bunun bir mektup olduğunu anladım...