BÖLÜM 2

Hayat demiştim ya gelelim bı on sekiz yaşıma sonrasında geliriz şuanki yaşıma...

KÜÇÜKLÜK

Araba kazası yaşandığında bizi arabadan zor çıkarmışlardı. Ortam kritikti sadece biz değildik anne ,babamızdan mahrum kalan aynı bizim durumumuzda olanlarda vardı. Tam tersi durumda olanda...
Ortam cehennem gibiydi. Abim yanımda sımsıkı elimi tutmuştu. Paramedikler etrafta koşturuyor, ambulans sesleri susmuyordu. Annem ve babami ters dönmüş arabadan çıkarmaya çalışıyorlardı.
Etraf hala kan gölüyken abim kapattı gözlerimi. Ellerini gozlerimden çektiğinde ise iki beden gördüm üstü beyaz örtü ile örtülmüştü. Dışardan sadece elleri gözüküyordu. Birbirine kenetlenmiş iki el annem ve babam...

Sonrasını hatırlamıyordum. Cenazeleri defnedilmişti. Teyzem bakmıştı bizi o zamanlar. O zamanlarda sürekli mahallede oynadığım bir arkadaşım vardı adı Emir.

Yanımdan ayrılmazdi. Agladigimda göz yaşlarımi silip sakrabanlik yapıp beni güldürürdü. Belkide annem ve babamın ölümünü onun sayesinde atlatmıştım.

Yıllar yılları kovaladı. İstediğim heveslendigim her işte bana destek olurdu. Bir adım arkandayım derdi. Onun sayesinde birçok başarım vardı çocuklukta. Volaybol takımınin başkanı olmuştum. Okul icindede disindada bir çok maç yapmış kazanmıştım. Derslerinde yardımcı olurdu. Bir yaş büyük olduğundan bildiği bütün dersleri ,anlamadım yerleri anlatırdı.

Abim on sekizine varınca çalışmaya başlayıp teyzemlerden ayrılmak istedi. Yeni bir eve çıktık o zamanlar yine aynı mahalledeydik. Ben yine Emir le takılmaya oynamaya devam ediyordum.

16 yaşıma geldiğimde ergenlik kafamdi. Çevremdeki arkadaşlarımın sevgilileri vardı. Birgün Emir çıkma teklifi etmişti kabul etmiştim doğal olarak çocukluğundan beri tanıyordum. 18 yaşıma kadar sürdü ilişkimiz. On sekizime bastığım gece ondan bir daha haber alamadım. Doğum gününe gelmemişti. Mesajlarima ,aramalarına cevap alamıyordum. Polise bile bildirmiştik. Abisi doğum günüm olduğu gece elinde bir çantayla çıkıp gittiğini söylemişti. Aramalar devam etmişti ama bir haber alamamistik. O gün benim öldüğüm gündü. Hayatın durduğu benim ise öldüğüm gündü.

Beş ay boyunca odamdan çıkmadım. İlk iki ay yemeden kesilmistim. Abim en son bu halime al atınca zar zor yemeğe başlamıştım ama yinede zayıflamıştım. Altmış kilodan kırk dokuz kiloya düşmüştüm. 5 aydan sonra odadan çıkıp çalışmam gerektiğini çiçekçi açmam gerektiğini düşünmüştüm. Dediğimide yaptım. Çiçekçimi açmıştım.

Ama üç yılımda öyle geçmişti. Ruh gibiydim. Evden cicekciye, cicekciden evdeydi rutinim.

Şuanki yirmi iki yaşıma geldiğimde abim eve gelmişti. Benimle önemli bir şey konuşacağını söyleyip dışarı çıkmıştı. İşini halledio gelecekmiş. İçime kurt düşmüştü ama bu hali benim için hiç hayra alamet degildi...

_______________________________________

Yazım yanlışları için sorryy

_______________________________________